zondag 15 april 2018

Aftellen

Ik dans door de dagen en tel de nog te gane nachten af. Want Arthur komt logeren! Donderdag komt hij met zijn papa en mama aan het begin van de avond met de Thalys uit Parijs. Want daar logeren ze nu bij andere opa en oma. Donderdag moet ik eerst naar school en als dat klaar is (ik hoop zo dat we vroeg klaar zijn) dan ga ik als een haas naar huis. Iedereen op de A1 tussen half 5 en 5 aan de kant als ze een zwart fordje zien, want oma Annemarie moet naar het station. Maak plaats maak plaats want we hebben ongelooflijke haast!

Snel opa oppikken en dan gauw de metro in naar het Amsterdam Centraal station om het jonge gezin op te halen en mee te helpen sjouwen met alle spullen die mee zijn. Dan gauw naar huis en dan kan het knuffelfeest beginnen.

Om het wat makkelijker te maken hebben we in overleg met zoon alvast een pak luiers gehaald en billendoekjes en zal ik ook wat mini flesjes Zwitsal aanschaffen bij de Etos. Dan wordt hij een echte zwitsal baby. Oh wat een heerlijk luchtje was dat altijd.

Ondertussen genieten we van de vele foto's en de filmpjes die bijna dagelijks per app verschijnen. Laatst zaten we weer eens in het AMC waar manlief een onderzoek moest ondergaan en kwam er een filmpje binnen waarin hij zo verschrikkelijk lief lacht, dat dat hele ziekenhuisgedoe onmiddellijk vergeten was. Ik wil niet zo'n vreselijk mens worden en iedereen plat bombarderen met foto's van dat mooie mannetje, maar die grote donkere ogen, die ondeugende blik en die lieve lach, ik smelt dan helemaal. Helemaal niet partijdig hoor, deze oma.

Zeven weken oud al weer vandaag. Wat gaat het hard. Maar nog maar vier nachtjes slapen en dan kan ik zoon en schoondochter weer in mijn armen sluiten en dat lieve mannetje weer vasthouden en knuffelen. Vrijdag kon ik gelukkig vrij nemen en de week daarna kan ik maandag en dinsdag eerder naar huis. Alleen de woensdag moet ik een hele dag werken. Daar stond al een afspraak die ik niet meer kon verschuiven, maar wat zal het dan leuk zijn om naar huis te rijden en weten dat ze er allemaal nog zijn. Mijn hele gezin compleet. Ik tel af!

woensdag 11 april 2018

Gangetje

Vorige week donderdag was de eerste lesdag voor mijn nieuwe opleiding "Regie op Verzuim". Vol goede moed vertrok ik in mijn fordje naar de Witte Bergen in Eemnes. Daar trof ik koffie (niet onbelangrijk op zo'n lesdag), mijn mede cursisten, een tas vol boeken (krimmeneel wat zwaar) en "De Juf". Een hele leuke juf die verstand heeft van haar vak en lesgeeft op een manier waar de passie vanaf spat.

Nu was deze lesdag voor mij niet heel moeilijk omdat ik dit in mijn werk bijna dagelijks bij de hand heb, maar toch wat was het leuk en inspirerend! Inmiddels is er weer een week voorbij en is morgen de tweede lesdag al weer aangebroken, maar vanaf nu gaat het dus elke week een tikkie moeilijker worden. Enfin het huiswerk is gemaakt dus kom maar op. Ik heb er zin in!

Het is wel weer even wennen met het indelen van de tijd, want een dag heeft tenslotte maar 24 uur waar er zo'n 8 van geslapen worden, zo'n 9,5 uur wordt gewerkt (inclusief reistijd en pauze) en er moet natuurlijk ook nog gekookt, gegeten en een huishouden worden gedaan. Maar het lukt en er is zelfs nog tijd om een paar pennetjes te breien elke avond. Niet veel, maar toch een paar toertjes. Net genoeg om het hoofd weer even leeg te maken. Ik heb het patroon eindelijk onder de knie, al is het wel iets aangepast.

Het is helemaal heerlijk dat het nu zulk lekker weer is. Echt lente en elke dag als ik thuis kom dan zijn er weer een paar tulpen aan het bloeien geslagen. Steeds een beetje meer kleur in de tuin. De knoppen van de sering komen uit en als je goed kijkt dan zitten er al ieniemienie paarse knopjes van de aankomende seringenbloesem. Ik verheug me erop.

Gistermiddag moest ik op onze vestiging in Rijswijk zijn en nadat ik mijn fordje op het parkeerterrein had gezet liep ik onder de pergola, langs de begraafplaats naar de administratie en dat kleine wandelingetje was een feestje. Overal boompjes en struiken in bloei en de vogels begeleidden mijn wandelingetje met uitbundig gezang. Het was zo warm dat ik mijn jas in de auto kon laten en ik aan de wandel kon in mijn colbertje. Het was gewoon jammer dat ik naar binnen moest, ik had best nog wel even door willen wandelen, maar ja daar waren mijn schoenen niet tegen bestand. Of liever gezegd mijn tenen. Die houden niet van wandelen met pumps aan. Heerlijk hoor die lente.

Eenmaal thuis werd ik begroet met een heftig geklop. Dat getik had ik al vaker gehoord en eerst wist ik niet waar het vandaan kwam totdat bleek dat er een koolmees echtpaar bezig is met het verbouwen van een nestkastje die tegen onze schuur aan hangt. Ik zie ze dagelijks vliegen met spullen van de bouwmarkt en nu zijn ze bezig om de ingang naar hun eigen zin te maken. Om beurten kloppen ze met hun snavel tegen de rand van het invlieg gat. Dat wordt vast een huwelijk straks en daarna, hoop ik, wordt er een babykamer gebouwd. Mijn zegen hebben ze als ze straks het huis maar weer opleveren in de oorspronkelijke staat.

Gezellig hoor die vogels in de tuin. En zo gaat alles gewoon zijn gangetje. Een lente gangetje!

dinsdag 3 april 2018

Paasperikelen en ballet

En dan zijn de Paasdagen al weer voorbij. Het was even lekker zo'n extra dagje vrij. Jammer dat het weer niet zo fijn was, maar dat nemen we maar op de koop toe. Ik had zaterdag op de markt bij bloemenman Wim gele tulpen gekocht en 5 bossen narcissen voor 5 euro en daar kreeg ik van die goeie Wim nog een gratis bosje bij, omdat hij mij tot zijn vaste klantenkring rekent! Is dat leuk of niet?

Door al die gele bloemen en het felgele tafelkleed met witte noppen was het toch alsof de zon scheen hier in huis, ook al droop de regen gestaag tegen de ramen. Eerste paasdag brachten we voornamelijk door in de keuken omdat we s'avonds eters kregen. Gezellig met zijn achten rondom de tafel en dan lekker eten. We hadden met z'n drieën een heerlijk paasmenuutje gemaakt. Wat de pot zoal schafte:

Een amuse van vitello tonnato en een kwarteleitje;
Een voorgerecht van Zalmmousse;
Het hoofdgerecht was kalfsrollade met aardappeltjes uit de oven, groene asperges, snijboontjes en een koolsalade.
Mijn echtgenoot had een heerlijk Portugees toetje gemaakt van koek, room en aardbeien. Hij heeft twee Portugese collega's en daar had hij het recept van gekregen. Met iedere hap waande je je in de zevende toetjeshemel. Na dit alles was er nog koffie/thee met - hoe kan het ook anders - Paaseitjes!!

Met zo'n menu ben je wel even bezig en dus maakt het niet uit dat het dan buiten regent. Voor Tweede Paasdag had ik op een zonnetje gehoopt, maar die hoop was tevergeefs. Toen ik de luxaflex open deed was het een druilerige bedoening buiten. Niks gezellig, maar de vogels trokken zich niets van al die nattigheid aan want die zaten aan het paasontbijt. Dollie onze tuinduif banjerde in de border rond en het was een komen en gaan van vinken, kool- en pimpelmezen. De seringenboom hangt vol met allerlei lekkers dus genoeg te snoepen.

De sering was niet alleen gevuld met klein vogelspul en eten, maar ook met halsbandparkieten. Alsof ze een ballet moeten opvoeren zitten ze dan in de boom en dansen ze gracieus om de beurt naar de koker met pinda's. Eerst kwam er steeds maar een of twee, maar nu is het al een hele groep. Het is zo leuk om naar te kijken. Net een parkietenballet!

Nu het geen weer was om buitendingen te gaan doen moesten we het binnen maar gezellig maken en met het ballet op de achtergrond, waarbij de dames en heren parkieten ook zelf hun muziek maken (lees krijsen en kakelen) nam ik gezellig mijn breiwerk ter hand. Een half uurtje later bekeek ik het stuk wat ik had gebreid en het was zo raar, het hele patroon klopte niet meer. Dat was gek, ik had toch heel goed opgeschreven in welke toer ik was gebleven en ik was daarmee op de tekening toch echt verder gegaan. Na nog eens goed in het boek te hebben gekeken bleek ik dus niet met toer 15 van schema 147 verder te zijn gegaan, maar met toer 15 van schema 151. De bladzijde van mijn boek was omgevallen en ik doos, ik had niks gemerkt. Nu lijkt dat patroontje er ook veel op, maar heel dom was het wel.

Het was een heel raar patroon geworden en dat was natuurlijk geen gezicht dus heb ik de boel maar uitgehaald en ben weer opnieuw begonnen. Ja zo kom je de paasdagen wel door!
Enfin nu lijkt het goed te gaan en heb ik me voorgenomen om steeds goed te checken of ik wel bij het juiste patroon zit. Ik ga zo lekker verder en het is inmiddels donker buiten en het parkietenballet is inmiddels afgelopen. Het doek is gevallen en de parkieten liggen in bed! 





zondag 25 maart 2018

Lanterfanten

Bij mijn eerste zondagse kop koffie vanmorgen las ik in de Libelle een artikel over lanterfanten. Een aantal mensen die er verstand van hebben, waaronder twee coaches en een neurowetenschapper en psychiater somden in dit artikel de voordelen op van geoorloofd niets doen. Dat het goed is om de boel de boel te laten en echt te doen waar je zin in hebt. Of dat nu een uurtje navelstaren is of een boek lezen maakt niet uit.



Nou dat was goed nieuws op de zondagmorgen want dat is de enige morgen in de week dat ik van mezelf niets hoef. Althans tot een uur of twaalf want dan wordt het tijd voor de brunch, de eerste was van die dag moet in de machine en er moet nog een stofzuiger een aanverwante artikelen door het huis gesjouwd worden. Al met al ben ik dus niet meer zo goed in lanterfanten. Vroeger wel want als puber op de mavo kon ik rustig de hele middag op mijn kamer zitten met een goed boek. Voor het gemak vergat ik dan even dat er ook nog zoiets was als huiswerk en deed dat er dan even tussendoor. Achteraf gezien ben ik - nadat ik wiskunde, natuur- en scheikunde uit mijn pakket had gewist - lanterfantend door de mavo gewandeld. Nou meer lezend eigenlijk, want er kleefde altijd wel een boek aan mij. Best jammer want er had misschien wel meer in gezeten, maar ach het is tenslotte goedgekomen.

Nu is er van lanterfanten weinig sprake meer. Ik moet altijd wat. Werken, koken, tuinieren, nou vul maar in beste lezers want ik denk dat het er bij jullie ongeveer net zo aan toe gaat. En daarom besloot ik dat ik vanmiddag na het gedoe met  de stofzuiger etc, maar eens een paar lanterfanteruurtjes mocht hebben van mezelf. De werklaptop bleef dicht en ik vroeg me af hoe ik mijn uurtjes nou eens door ging brengen. Waar had ik het meeste leut en lol in?

Het werd breien! Afgelopen week was ik al begonnen met het opzetten van de ajoursjaal. Ik had de breibijbel doorgespit en uiteindelijk voor ajourpatroon 147 gekozen. Uitgerekend hoeveel steken ik moest opzetten en was begonnen aan de nieuwe uitdaging. Dat verliep niet heel soepeltjes en gistermiddag zag ik dat er toch flink wat fouten inzaten en daarom de boel maar weer uitgehaald en opnieuw opgezet. Vanmorgen lag het nieuwe opzetje dus op me te wachten en vanmiddag werd dat mijn lanterfanttijd.


De wasmachine stopte ik vol en maande hem zichzelf maar even te vermaken en mijn huisgenoten verzocht ik vriendelijk me even niet te storen want er moet geteld worden. En dat werkte. Het patroon ging goed en ik werd helemaal zen van al dat tellen. Heerlijk! Nu het patroon staat wordt het vervolg vast veel makkelijker. Heel fijn en ik ga het lanterfanten zeker vanavond nog even doortrekken. Dat smaakt naar meer.


En dat werk wat nog moet gebeuren dat komt morgen wel en de moestuintjes komen volgende week wel ergens en de tuin ook ergens in die buurt en de badkamer doe ik morgenavond nog wel even. Ehm dit gaat niet goed.......... Gauw weer verder met mijn gelanterfant en weer een pennetje breien.

maandag 19 maart 2018

Bijstellen

Afgelopen zaterdag ging de telefoon. We hadden juist een huis vol visite omdat mijn man zijn verjaardag vierde die was uitgesteld wegens allerhande griepgevallen in de familie! Arthur aan de telefoon (om te facetimen) die de visite ook wel even gedag wilden zeggen. Nou dat kon natuurlijk. Geweldige uitvinding is dat trouwens dat Facetimen. Wie dat heeft uitgevonden heeft recht op de nobelprijs van de missende moeders (en oma's), maar ik dwaal af!

Oma, zei hij ik wil je ook mijn nieuwe cadeautje laten zien. Nou lieve jongen laat maar zien en trots voerde de papa van Arthur, Arthur in zijn armen naar zijn ledikantje. Kijk, zei hij trots heb ik gekregen. Aan de spijlen van het bedje hing een leuke muziekmobiel met wolkjes en andere grappige figuurtjes. Mooie boel is dat jongen. Die wou oma voor je maken met allemaal kleine gehaakte neushoorntjes eraan. Nou niks aan te doen oma, want ik heb er al eentje en Arthur deed zijn ogen dicht en viel heerlijk tegen de brede schouder van zijn vader in slaap. Gelijk had hij!

Tja daar zit je dan als versgebakken oma met je mooie plannen om zo'n mobiel te maken. Die plannen kunnen voorlopig in de ijskast want wat heeft dat wurm aan twee muziekmobielen? Niks toch? Net van de week had ik van de internetwinkel een mailtje gehad dat de mobiel weer op voorraad was, maar ik had nog geen tijd gehad om hem te bestellen. Maar goed ook. Wellicht haak ik van het garen nog eens een wat grotere neushoorn als knuffel, als Arthur wat groter is. Komt vast goed!

Ondertussen ben ik nog bezig met de omslagdoek. Dat is leuk om te doen hoor maar wel een tikkie saai. Er zit, zeg maar, weinig uitdaging in. Prima om na een drukke werkdag een paar toertjes aan te haken voordat het al weer bedtijd is, maar ik heb wel zin in wat meer uitdaging.



Op dit moment heeft Arthur zoveel kleertjes en twee dekentjes dat iets voor hem maken nu even niet handig is. De temperatuur in Marseille is hoger dan in Nederland dus heeft hij over een paar weekjes niks meer aan warme truitjes. Het moet iets anders worden.

In het najaar was ik begonnen aan een ajour sjaal. Prachtig patroon maar wel lastig en als ik me vertelde of een steek liet vallen kon ik opnieuw beginnen. Die had ik dus maar weer uitgehaald en begon aan het Dikkie Dik dekentje. (trouwens heel schattig om Arthur onder dat Dikkie Dik dekentje te zien). Maar dat lace garen is heel erg mooi en daar wil ik toch wel graag een sjaal van.

Ik heb de breibijbel maar eens opgezocht en daar staan ook prachtige ajourpatronen in waarvan de meesten een stuk makkelijker zijn. En dus ga ik vanavond - als de strijk aan kant is - een mooi patroontje uitzoeken en daar een sjaal van maken. Altijd leuk om met een nieuw project te starten.


Het wordt nog lastig kiezen uit zoveel moois!

Die linker is wel heel erg mooi!

En de omslagdoek die mag even in de wachtkamer. Over drie weken start ik met een nieuwe opleiding en dan moet ik acht weken lang elke donderdag naar school. Tussendoor moet er natuurlijk gewoon gewerkt worden en zal ik me ook moeten voorbereiden op de volgende les. Ik heb er heel veel zin in want het is echt een verdieping voor mijn werk als casemanager. Het betekent wel dat ik ruim 2 maanden vol aan de bak moet want na die 8 lesdagen moet ik half juni examen doen. Er zal dus niet veel tijd overblijven om veel te handwerken en dan is een toertje haken aan zo'n omslagdoek een heerlijke ontspanning.

Een mens moet gewoon af en toe de plannen bijstellen en het komt allemaal goed!

dinsdag 13 maart 2018

Lekker poedelen

Natuurlijk ging het zoeken naar een beetje passende bikini niet zonder slag of stoot. Dat wist ik van te voren want bikini's voor dikke dames voor een prikkie zijn nu eenmaal lastig te vinden. Enfin het is toch gelukt en daarom konden dochter en ik vanmorgen met een gerust hart afreizen naar de sauna.

In de hozende regen stapten wij in de auto en stuitten een klein half uurtje later op een enorme file. Aan de andere kant van de weg was een heel akelig ongeluk gebeurd en toen we er eenmaal langs sukkelden konden we met eigen ogen, ondanks de opgezette schermen, aanschouwen dat dit geen goede afloop zou kennen. Hier zouden zeker mijn collega's aan te pas moeten komen. Heel naar allemaal en zeker voor de nabestaanden van deze chauffeur. Bah. Met een akelig gevoel in de buik reden we, voorzichtig, verder naar de plaats van bestemming.

Daar checkten we in en dompelden ons onder in de geneugten van wat zo'n saunacomplex te bieden heeft. Lekker poedelen in de aangenaam warme zwembaden, scrubben in de scrubhoek, lekker zweten in de diverse sauna's, lekker lunchen en natuurlijk vooral genieten van het gezelschap van mijn dochter en lekker kletsen samen. Gelukkig bleken mijn bikini en ik nog lang niet de grootste en dikste te zijn en dat troost toch een beetje!

Ook leuk op zo'n dag is mensen kijken en die zijn gelukkig in ruime mate aanwezig op zo'n dag. Echtparen die samen een dagje uit zijn. Zij een heel smalletje en hij met een enorme dikke buik waar hij de ceintuur van zijn badjas onder heeft gefrommeld en waar zij dan toch zo vertederd naar kijkt dat je zeker weet; die houdt nog van haar man. En hij van haar, aan de manier te zien hoe hij haar zorgzaam het beetje gladde trappetje afhelpt het zwembad in. Lief!

De twee vriendinnen, een met een afschuwelijke slang om haar enkel en kuit getatoeeerd en de ander met een blommetjes tattoo op de kuit, die tijdens een kopje thee hun huwelijk zitten te bespreken. Althans de slang spreekt en het blommetje luistert! En wij ook allemaal want de slang praat hard over haar echtgenoot die ze niet meer zo leuk vindt en die ze eigenlijk wil vertellen dat het nogal een ongeïnteresseerde zakkenwasser is. Tja misschien is die man doodsbenauwd voor die slang op dat been en houdt hij daarom wat afstand. Wie zal het zeggen?

Het toppunt van grappigheid was het moment dat wij in de kruidensauna lagen! Het rook daar naar lavendel en rozemarijn. Op de deur stond dat je stil moest zijn, je slippers buiten moest laten staan en dat het binnen in de sauna 80 graden was. Ik lag daar net op het onderste wasrek op mijn handdoekje een beetje weg te dromen, zomaar een beetje weg te dromen over mijn kleinzoon en andere leuke dingen in het leven toen de saunadeur open woei en er twee dames naar binnen kwamen. Dat het dames waren hoorde ik aan de stem van een van hen die luidkeels riep: Kanonnen wat is het hier heet! Bloedheet beaamde de ander. Duh je zit in een sauna mens, dacht ik nog, maar het ontspannings moment was voorbij. Ik hoorde dochter achter mij zachtjes schudden van het lachen. Best raar dat je naar een sauna gaat en niemand vertelt je dat een sauna heet is!

Enfin wij hadden een heerlijk dagje en poedelden in al die baden dat het een lieve lust was. Alle dagelijkse beslommeringen spoelen gewoon van je af! Fijn hoor. 

Net toen we aan het begin van de avond een stoomcabine uitkwamen en besloten er een punt achter te zetten en naar huis te gaan, er moest immers ook nog gekookt worden,  werden we aangesproken door een medewerkster. Een enquête dacht ik eerst, maar nee er waren twee plekjes tegelijkertijd over voor een massage en als wij interesse hadden mochten we die voor de helft van de prijs hebben. Dochters ogen begonnen te glimmen bij het horen van een hotstone massage en de keuze was snel gemaakt. Op naar de massageruimte voor een hotstone massage voor dochter en een ontspanningsmassage voor mij! Tjonge wat heerlijk. Alle knopen in mijn rug en benen, waarvan ik het bestaan niet eens wist, zijn weer weg. Heerlijk. Helemaal zen reden we naar huis!







zondag 11 maart 2018

Missen en bikini!

Een van mijn rare eigenschappen (geloof me ik heb er veel) is dat ik graag vooruit kijk in de tijd maar ook terug. Zo mag ik graag roepen: vandaag twee weken geleden zaten we nog in de zenuwen omdat de bevalling van Arthur gaande was en vorige week om deze tijd had ik hem nog in mijn armen!
Mijn gezin wordt gek van deze opmerkingen en drijft dan zodanig de spot met me dat ik het tegenwoordig niet meer hardop durf te roepen maar het maar een beetje voor mezelf uit mompel. Dan denken ze wel dat ik gek ben, maar dat is de waarheid dus niet erg.

Ondertussen is het wel zo dat Arthur vandaag precies twee weken geleden op de wereld is gearriveerd en dat ik hem op het moment van schrijven (14.27 uur) hem precies een week geleden in mijn armen had. Nog precies 33 minuten te gaan voordat we naar het vliegveld moesten.

Elke dag komen er foto's of filmpjes binnen van de kleine man en dan kijk ik naar dat lieve koppie en wens weer eens voor de zoveelste keer dat hij dichterbij woonde zodat ik hem even kon knuffelen. Al kon ik hem maar een klein kusje op dat lieve zachte bolletje geven!

Tja en nu dreigt het gevaar dat je zo'n mooi kleinkind als een prachtig cadeautje gaat zien waar je eigenlijk niet aan mag komen. Nu heb ik de afgelopen anderhalf jaar natuurlijk al wel kunnen wennen aan het feit dat zoon niet meer in de buurt is en daar had ik voor mezelf een aardige weg in gevonden, maar nu Arthur er is moet dat weer helemaal op de schop. Ik moet mezelf een schop onder mijn dikke kont geven en niet in de zeurstand gaan staan maar er het beste van maken.

Het werkt voor mij dan altijd om er iets tegen over te zetten. Dus vooruit kijken in de toekomst en mezelf voorhouden dat ze eind april naar Nederland komen en dat dit al de volgende maand is. Nog een week of 6 te gaan. Ondertussen heb ik hier in Nederland natuurlijk ook nog een leuk leven met man, dochter, familie, vrienden, werk en handwerkdingen. Niks mis mee en zeker niets om over te klagen.

Zo vond ik vorige week nog twee saunabonnen die ik een paar weken geleden kreeg van de drogist. Gratis entree voor dochter en mij. Die bonnen blijven niet eeuwig geldig en daarom hebben we gauw een datum geprikt. Dinsdag gaan dochter en ik lekker een dag in de relaxstand.

Afgelopen zomer hadden we dat ook al eens gedaan via een gewonnen arrangement van de staatsloterij en hadden we voor een badpakkendag gekozen. No way dat ik in mijn dikke blootje tussen andere blote mensen gaan zitten. En ook dit keer kiezen we voor een badpakkendag. Zeker nu er van de week bekend werd dat er camerabeelden van een sauna op het internet verschenen. Daar moet je toch niet aan denken? Brrr.

Daarom gaan dochter en ik vanmiddag de stad in. Oma gaat een bikini kopen. En nee nu niet meteen in lachen uitbarsten want ik weet ook wel dat ik met mijn lijf niet moeders mooiste ben in bikini maar in een sauna is een plakkerig badpak niet zo prettig en met een bikini zijn de belangrijkste delen bedekt. Als dat op internet uitlekt dan is dat alleen maar lachwekkend.

Bovendien is zo'n zoektocht naar een beetje - goedkope - maar passende bikini een hele klus zodat ik geen tijd heb om Arthur te missen. Want vandaag precies een week geleden (14.39 uur) lag hij nog lekker in mijn armen.