dinsdag 12 december 2017

Uitgewaaid!

Zoals met alle leuke dingen het geval is, zo ging ons vakantieweekje ook snel om! Eigenlijk net zo snel als een week werken, maar dat doe ik nu eenmaal ook graag dus is dat ook leuk.

Toch was ik niet heel erg lui en deed ik "belangrijke" dingen. Een bezoek aan de schoonheidsspecialiste bijvoorbeeld. Dat was er al heel lang niet van gekomen en dan slaat het verval toe. Elke dag zag ik nieuwe lijnen en rimpels in mijn snoet verschijnen. Voor mijn gevoel dan, want hoewel er best wel een rimpeltje bij gekomen zal zijn (een recente lachrimpel) is het nog niet zo dat mijn kop van perkament is. Toch was het heerlijk om daar languit in die stoel te liggen en ik alleen maar mijn ogen dicht hoefde te doen en genieten van het gefrunnik aan mijn hoofd.

Dat was heel wat prettiger dan de tandartsstoel waar ik op mijn eerste vakantiedag belandde met het idee alleen maar even een vullinkje te laten vervangen zodat de zeurende kiespijn ophield. Mooi niet. Een flinke ontsteking en het begin van een wortelkanaalbehandeling hield me bijna een uur in die stoel. Jakkes. Nee dan lig je bij de schoonheidsspecialiste  toch een stuk relaxter. En je ziet er daarna een stuk beter uit! Dat ook!

Verder deden we achterstallige klussen, zoals het opruimen van de bijkeuken en de schuur en maakten we een ritje naar de gemeentewerf met allemaal oude meuk. Ook werkte ik een dag in de tuin om deze winterklaar te maken en de tulpenbollen te planten en bezochten we de opticien om de ogen op te laten meten en nieuwe brillenglazen aan te schaffen. Ik dacht al steeds, wat worden die letters overal toch klein. Maar nee hoor het waren niet de letters maar de ogen van deze aanstaande oma.

Ook breide ik het dekentje van Pietertje af en hechtte alle draadjes af. Het ligt nu klaar om de contouren van Dikkie Dik te borduren en de rand er om heen te haken. Dat stond eigenlijk voor vanavond op het programma, maar ik besloot eerst mijn nagels te lakken en pasgelakte nagels en breiwerk zijn geen goede combinatie. Morgen weer een dag.

Donderdag reisden we af naar Zeeland. Heerlijk even een paar dagen uitwaaien. We hadden een heerlijk hotel, werden verwend met een lekker diner en hadden het naar de zin. Niks meer aan doen.

Vrijdag stond er een bezoek aan de winkel van Jeanet in Arnemuiden op de planning en daar zal ik nog een apart blogje over schrijven. Het was zo leuk en ik heb leuke wolletjes gekocht, die ik bij daglicht op de foto zal zetten.

Zondag hebben we het kerstboompje neergezet en heeft manlief het kerstdorp op de brede vensterbank weer opgetuigd. Dat was heel knus terwijl buiten de sneeuw zachtjes neer dwarrelde.
En zo werd het weer de eerste werkdag. Weer helemaal prima om te werken, maar vanwege het slechte weer wel lekker thuis. Heerlijk dat dit kan, zodat ik me niet op glad ijs hoefde te begeven. Sneeuw is prachtig op een plaatje, maar die gladde wegen vind ik helemaal niks.
Vanmorgen moest ik eerst de auto uitgraven uit zo'n 20 cm sneeuw dus ik had er al bijna een werkdag opzitten voor ik in Almere belandde. Gelukkig waren de snelwegen schoon.

Nog acht dagen werken en genieten van de voorpret en dan is het kerstmis. Daar gaan we ook een paar mooie dagen van maken. Maar eerst donderdag het vervolg van de wortelkanaalbehandeling bij de tandarts. Brrrr.

De nieuwe tulpenbollen slapen onder een sneeuwdekentje

dinsdag 5 december 2017

Pietertje en Dikkie Dik

Al de hele week kijk ik steeds verliefd naar een paar foto's van de 3D echo die zoon en schoondochter lieten maken van hun kleine mannetje. Hij is nog niet geboren maar ik ben nu al helemaal stapel op dat jochie. Op het gevaar af dat ik zo'n oma wordt die constant en alleen nog maar over haar kleinkind loopt te emmeren en te pas en te onpas foto's laat zien aan iedere voorbijganger en lyrisch is over elk boertje, lachje, huiltje en volle luier, deel ik toch maar even hier hoe trots ik al ben. Het is al even geleden dat ik het over hem had dus nu kan het wel even. Toch? Verder beloof ik plechtig dat ik me in zal houden.



Het is wel ongelooflijk hoe goed je op zo'n 3D echo al het gezichtje van zo'n hummel kunt zien. Het was wel even oefenen met kijken en op sommige foto's zie ik het nog niet goed, maar er zijn ook een aantal hele duidelijke bij. En wat heeft hij een lief koppie met al schattige bolle wangetjes. (ik weet het, dat zeggen alle oma's). Alles zit er op en er aan en volgens schoondochter is hij soms flink aan het voetballen in haar buik dus tot nog toe gaat het helemaal goed. Gelukkig maar!

Ondertussen ben ik druk bezig met zijn dekentje, die schiet lekker op. Alleen nog de pen uitbreien en dan afkanten en alle draadjes afhechten. Daarna kan ik de contouren van Dikkie Dik borduren en de rand er aan haken met de wol die schoondochter had gekocht. In elke breisteek stop ik een heleboel liefde zodat dat mannetje straks onder een dekentje van liefde in zijn bedje ligt. Ik wil hem volgende week af hebben zodat hij als kerstcadeautje op de post kan. Dat gaat vast lukken.



Deze week hebben manlief en ik een weekje vakantie. We hadden nog niet heel veel gehad, absoluut niks te klagen hoor, maar die vakantiedagen moeten wel een beetje op. Het is erg lekker zo'n weekje vrij. Geen wekker om 06.45 uur. Alhoewel ze zijn hier in de buurt aan het heien dus die wekker is eigenlijk niet nodig want wakker wordt je toch wel van die herrie. Maar ach het feit dat je er nog niet uit hoeft is al heerlijk. Lekker langzaam opstarten zo'n dag.

Gisteren en vandaag stonden in het teken van uitgestelde opruimklussen. Van die klussen waar je in het weekend niet aan toekomt.  Nu wel en ook dat is fijn, zo'n opgeruimd huis. Ook de schuur moest er aan geloven en nadat we vandaag ook de tuin winterklaar hebben gemaakt en de bollen geplant voor wat kleur in de lente zijn we naar de gemeentewerf gereden om daar de overtollige troep te brengen. Opgeruimd staat netjes.

Donderdag gaan we een paar dagen naar Zeeland en dan hoop ik toch zo dat  we vrijdag of zaterdag naar Arnemuiden kunnen naar de handwerkwinkel van Jeanet. Heerlijk even snuffelen en wol inslaan voor een volgend project.

Want Pietertje moet toch ook nog een vestje. Een stoer vestje met een kwastje aan de capuchon is het volgende project.

zondag 3 december 2017

't Heerlijk Avondje was gekomen.........

Gisteren vierden wij Sinterklaas met ons gezin, mijn vader, het gezin van mijn broer en de ouders van mijn schoonzus. Tien man sterk en het was een ouderwetse, gezellige sinterklaasavond. 

Een heel klein smetje op de avond was dat zoon en schoondochter er niet bij waren. Zoon was gisteren jarig en dan is het extra zuur dat hij niet wat dichterbij woont en ik hem op zijn verjaardag niet kan knuffelen. Gelukkig is er facetime en zo konden we gisteren toch fijn contact hebben. Dat is en blijft toch een dingetje maar omdat het is zoals het is maken we er maar het beste van. De kunst is dan om zelf toch ook gewoon plezier te maken tussen het missen door. 

Gistermiddag hadden we de surprises ingepakt en de gedichten er op geplakt en de laatste losse cadeautjes ingepakt. Ik had voor iedereen toch nog een klein extra cadeautje gekocht. Voor de leuk, omdat het zo gezellig staat die berg met pakjes. Dat hoeft overigens helemaal niet veel te kosten als je een beetje snuffelt hier en daar. 

We begonnen de avond met een koud en warm buffet. We hadden allemaal wat meegenomen. Mijn vader had gezorgd voor een schotel met heerlijke hapjes en ik had een gehaktbrood gemaakt met mosterdsaus (op verzoek van mijn nichtje van 13 omdat zij er verzot op is) en een hartige taart. Verder hadden we spiesjes van tomaat en mozzarella, lekkere pesto en andere smeersels, stokbrood en schoonzus had kipsate met patat gemaakt. Een heerlijk begin van de avond. 

Bij binnenkomst hadden we alle surprises al klaar gezet en in de open haard brandde een gezellig vuurtje dus alle ingrediënten waren aanwezig om er een leuke avond van te maken. 



En dat werd het! Onder het genot van een kop koffie met speculaas en banketstaaf, verzorgd door de ouders van schoonzus, gingen we van start. Wat een leuke surprises waren er gemaakt en ook de gedichten mochten er wezen. Zo leuk om te zien hoe mijn nichtje en neefje van 10 zelf ook zo hun best gedaan hadden op hun surprise en ook allebei een mooi gedicht hadden gemaakt. 

Mijn broer had mijn lootje getrokken en hij had voor mij een bol wol gemaakt van papier maché en daaroverheen had hij met dikke wol de draden er precies zo overheen geplakt als een bol wol is opgewonden. Het duurde dus even voor ik de wol had afgewikkeld en weer had opgewonden. Nicht gaf aan dat ik met die wol wel een muts kon haken voor haar omdat zij haar muts weer eens op school had laten liggen. Tuurlijk kind. Gelukkig had ze de muts van haar eigen surprise nog :-)

Toen de wol was opgewonden en ik het binnenste had bereikt vond ik daar een mooi haakboek en een haaktijdschrift en een setje haaknaalden. Heel erg leuk! Het bijpassende gedicht was hilarisch. Zo grappig dat ik van het lachen het bijna niet meer kon voorlezen. Het ging er over dat ik alsmaar zat te breien of te haken en dat de hele familie gek werd van dat getik (ze hebben niet zoveel met mijn hobby) en dat ik een kind al weggejaagd had naar Frankrijk en dat het niet lang zou duren of het andere kind was ook vertrokken als dat gehaak en gebrei maar door zou gaan. Gelukkig bleek dat een grap en eindigde het gedicht nog goed. Ja die broer van mij is berucht om zijn pakkende gedichten, ongeacht welk lootje hij heeft, en dat zorgt elk jaar weer voor uitgelopen mascara van het lachen. En dat is nu juist zo leuk van het sinterklaasfeest, dat je mekaar op een leuke manier een beetje kunt plagen. 

Mijn man had trouwens het lootje van mijn broer en maakte voor hem een tuin met buitenkeuken. Daar zaten echt uren werk in omdat hij een beetje in tijdnood kwam had  ik had het gedicht voor hem gemaakt en natuurlijk hadden wij daar ook veel plaag elementjes in zitten. Het werd een heerlijke avond en ook was er nog facetime contact met Frankrijk waar zoon zijn verjaardag vierde met vrouw en schoonfamilie. Zo konden we toch nog even met elkaar meegenieten. 

Vandaag gaan we de rommel van het surprise maken opruimen en ga ik heerlijk genieten van mijn cadeautjes. Ik heb ze al snel even doorgebladerd maar zowel in het tijdschrift als in het boek staan hele mooie patronen. Vooral van de woonaccessoires ben ik weg en ik ga me binnenkort eens goed verdiepen hoe je kabels moet haken. Erg mooi vind ik die. Maar eerst ga ik het dekentje voor Pietertje afbreien want dat kwam met het surprise maken wel een beetje in het geding. 

Daarna ligt er al een nieuwe bestelling want neefje wil nu toch ook graag een dekentje voor op de bank. Of ik dat voor hem wilde maken. Tuurlijk jongen! 

Fijne zondag!


vrijdag 1 december 2017

Vakjargon!

Vanavond was ik in het zwembad en zwom daar rustig mijn dertig baantjes. Het was niet heel erg druk maar aan de kant zwom een man en op de kant was de badmeester bezig hem te coachen. In de avonduren wordt hier in het zwembad les gegeven aan vluchtelingen. Dat is natuurlijk veel prettiger voor die mensen dan tussen het grut te zwemmen.

Deze man kon het nog niet zo heel erg goed en bleef dan ook angstvallig langs de kant zwemmen terwijl de badmeester hem steeds geduldig aanwijzingen bleef geven. Ik hoorde hem zeggen; en lang, maak je lang, ja goed zo en lang, maak je lang, ja dat doe je goed en nu weer lang en lang en lang.

Al zwemmend dacht ik na over dit vakjargon. Grappig toch dat veel beroepen dat hebben. Zo weet ik nog goed dat tijdens de bevalling van de oudste de gynaecoloog steeds maar het riedeltje en pers en pers, ja duw maar, ja duw maar en pers etc naar mij riep en dat ik de neiging had om te roepen of ze niet een ander cd'tje op kon zetten.

Omdat je tijdens dat baantjes zwemmen toch niet veel anders te doen hebt dan wat te overpeinzen dacht ik na over nog meer vakjargon.
Zo heeft ieder beroep natuurlijk zijn eigen taaltje. Eigenlijk kun je concluderen dat we allemaal een soort van gewoontedieren zijn die steeds maar weer hetzelfde riedeltje herhalen. Zelf doe ik dat natuurlijk ook in het dagelijkse leven.
Ondertussen kreeg de zwemmende man het steeds maar zwaarder. Je zag de angst en ook een beetje de wanhoop in zijn ogen hoe hij dat stomme zwemmen ooit voor elkaar zou krijgen. Waarschijnlijk kwam hij uit een land waar water schaars is en waar het niet gebruikelijk is om op zwemles te gaan. Ik kreeg een beetje medelijden met hem en overwoog heel even om naast hem te gaan zwemmen en hem gerust te stellen, maar deed het toch maar niet. De toorn van de badmeester wou ik me niet op de hals halen en misschien was het ook wel wat beangstigend zo'n dikke, witte vrouw vlak naast hem in het water.

Even later was de les afgelopen en zag ik hem opgelucht het bad uitklimmen en naar de douches sjokken. De badmeester ging een kop koffie halen en dochter en ik gingen nog even in het bubbelbad. Daar zaten al twee heren te keuvelen over de reparatie van scooters. Geen touw aan vast te knopen. Vakjargon!

Afbeeldingsresultaat voor vakjargon

zondag 26 november 2017

Surprise!

De goede Sint is al ruim een week in het land en hier in huis wordt ongelooflijk hard gewerkt aan de voorbereidingen voor zijn verjaardag.

Mijn echtgenoot is kampioen suprises maken en hij is dan ook al een dikke week bezig om iets moois te maken. Heel gedetailleerd is hij aan het werk. Jammer dat de ontvanger hem kapot moet maken om de cadeautjes er uit te peuteren. In ieder geval heeft manlief plezier in het maken en zal de ontvanger vast met veel plezier op zoek gaan. Dat komt goed.

Zelf ben ik niet zo van de surprises knutselen. Ik doe natuurlijk mijn best maar zo keurig en gedetailleerd als mijn echtgenoot dit doet kan ik dit niet. Mijn surprises zijn dan ook geen kunstwerken zoals die van mijn wederhelft, maar kunnen na het ontmantelen gerust de vuilnisbak in. Ik ben namelijk niet zo heel handig met karton en papier.

Een surprise van wol was handiger geweest. Jaren geleden breide ik van restjes mohair een lingerieset. Mijn zus kampeerde in die tijd vaak met haar gezin ook nog in de winter en daarom was een warm lingeriesetje wel toepasselijk. Als cadeautje vroeg ze soepkommen en twee daarvan waren natuurlijk prachtig in te pakken in de cups van de BH. Hilariteit alom met uitpakken maar voorzover ik weet heeft ze de lingerieset nooit echt gedragen. Een beetje ondankbaar  maar natuurlijk heel begrijpelijk, een mens wil geen kriebelende onderbroek! Ook niet op de camping in de kou. Haha!

Deze keer kon ik niet aankomen met een breisel en moest ik iets anders verzinnen. Dat is gelukt. Na twee middagen zwoegen staat er nu een surprise klaar om ingepakt te worden. Het was toch akelig weer vandaag dus de gelegenheid maar te baat genomen om te knutselen en het huishouden maar even te laten voor wat het is. Dat komt wel weer, want met al dat surprise gedoe is er toch niet tegen aan te werken.

Ook dochter is druk bezig met haar surprise en die had eigenlijk een muts nodig. Ik beloofde die voor haar te haken. We kochten een bol wol bij de Zeeman en ik nam haaknaald 8 en startte met mijn opdracht. Gewoon even uit de losse pols. Wel een beetje lastig inschatten hoe groot hij moest worden maar dat zou vast wel goed komen.

Het was nog een leuk wolletje ook en het haakte lekker snel weg. Helaas had ik niet helemaal genoeg om hem af te maken en dus diepte ik uit eigen voorraad twee kleuren op en maakte hem daarmee af. Het kleurverschil is nauwelijks te zien.

Gezellig hoor die Sinterklaas tijd. Voor Frankrijk staat er ook al een doos met vrolijk ingepakte sinterklaascadeautjes. Geen surprises want die komen vast niet heel aan, maar wel met voor ieder een gedicht. Dat is nog best lastig een sinterklaas gedicht te maken in het Engels, maar ook dat is gelukt. Geen wonderschone poëzie maar dat hoeft ook niet met Sint.

Nu de gedichten nog bij de surprises en dan zijn we er helemaal klaar voor. Laat het heerlijk avondje maar komen.


woensdag 22 november 2017

Huisjes

Wat heerlijk dat de zon er vandaag weer was. Ik ben al sinds vorige week zowat elke dag op pad voor het werk en dat vind ik heel erg leuk, maar de afgelopen dagen zat je niet voor je lol op de weg. Want niet alleen slecht weer, maar ook flinke files. Die twee samen is een huwelijk wat geloof ik nooit kapot gaat.

Jammer van die grauwe, grijze regen was ook dat de herfsttinten - nog volop aanwezig in de Achterhoek en op de Veluwe - niet geheel tot hun recht kwamen. Helaas, want binnenkort is alles van de bomen gewaaid en kijken we voorlopig weer tegen kale bomen aan. Ook mooi hoor.

Maar goed vanmiddag was daar dus de zon terwijl ik van Almere naar Groningen reed. Helaas zijn de meeste bomen in de polder al kaal, maar toch was landschap mooi zo in die zonnestralen. Zo'n lange rit deel ik in gedachten graag op in behapbare stukken. Van kantoor naar Groningen is het 1e deel dan tot aan de Ketelbrug. Als ik de Ketelbrug passeer dan hoop ik altijd maar dat hij dichtblijft omdat deze brug nog wel eens een slecht humeur schijnt te hebben en als hij dan blijft openstaan dan moet ik via de dijk Lelystad-Enkhuizen of via de Afsluitdijk terug naar huis en dat is wel heel erg omrijden. Gelukkig had hij vandaag een goed humeur want ik kon zonder problemen passeren en het is altijd een prachtig uitzicht vanaf de brug zo over het water van links het IJsselmeer en rechts het Ketelmeer.

Als je de brug over bent en de Noordoostpolder binnenrijdt dan zie je aan de rechterkant een huisje staan. Dat huisje is geen woonhuis maar een kunstwerk en het heet het Ketelhuisje. Uit het dak komt een soort van golf met een bootje erop wat als windvaan dient. Dat staat daar als symbool dat het een lastig karwei was om van zee land te maken.

Afbeeldingsresultaat voor Monument Noordoostpolder
Ketelhuisje


Aan het eind van de polder, vlak voor de afslag Lemmer staat een soortgelijk huisje, maar dit huisje heeft een bootje dat uit het dak komt. Ook al weer als symbool dat daar eens alleen maar water was. Ik vind het altijd leuk om de huisjes in de gaten te houden op mijn reis, als het verkeer dat toelaat natuurlijk, maar nu was het rustig. In de polder, vlak bij Ens staat trouwens nog zo'n huisje. Het Polderhuisje. Deze is van roestvaststaal en symboliseert ook het wonen op een plek waar eerst alleen maar water was.
Gerelateerde afbeelding
Boothuisje

Na het tweede huisje gaat het polderlandschap over in het Friese weiden- en meren landschap. De rijksweg krult een beetje omhoog en laat je aan beide zijden weer uitkijken over het water. Op naar Joure want dan is het tweede stuk voorbij.

Polderhuisje - Polderhuisje-vlakje.jpg
Polderhuisje

Bij Joure is zomaar ineens - voor mijn gevoel dan - de rotonde weg. Je kunt nu gewoon doorrijden. Weliswaar nog even met beperkte snelheid van 70 km maar toch doorrijden en vanaf daar is het een rechte weg naar Groningen. Het landschap gaat dan weer over in het mooie Groningse platteland met de weidse uitzichten. Toch mooi hoe je in een rit zoveel verschillende landschappen kunt waarnemen en dat in zo'n klein landje.

Na gedane zaken keerde ik weer huiswaarts en nu had ik het voorrecht dat de zon onder ging en daarmee het landschap in een prachtig licht zette. Het schemerde lang en het was pas echt donker toen ik allang de huisjes weer was gepasseerd en de lichtjes van de randstad zag naderen. Ondertussen klom er een sikkeltje van de maan aan de hemel en de kerstliedjes op Skyradio brachten al een beetje decembergevoel. Ik betrapte me er ineens op dat ik keihard zat mee te bleren met: All I want for Christmas iiiiiiiiissssssss youououou. Het moet niet gekker worden.

Nee mij hoor je niet klagen met al die ritjes maar een klein nadeel is wel dat ik vaak later thuis ben dan gewoonlijk en dan moet er nog gekookt en gegeten worden. Er blijft maar weinig tijd over om s'avonds nog een uurtje of wat de breipennen te hanteren. Dat is een beetje jammer want nu Dikkie Dik helemaal is ingebreid is het een kwestie van gas geven en nog 112 toeren tricot steek er boven breien. Gelukkig komt Pietertje pas over drie maanden.

Vanmiddag bedacht ik me dat ik ooit met hem door de polder ga rijden en hem ga vertellen over de huisjes en dat zijn verre voorvaders er voor gezorgd hebben dat we van water land kunnen maken. En het gekke is, daar kan ik me nu al op verheugen.



dinsdag 14 november 2017

Slipje, liggend sturen en een bal gehakt in het gips!

Een mens kan toch zomaar ineens getuige zijn van een rare situatie. Gisteren zat ik in de wachtkamer van het gezondheidscentrum te wachten op de fysiotherapeut. Omdat ik de laatste afspraak van die dag had liep het een beetje uit. Niks erg, ik vermaakte me wel even met een tijdschrift.

Aan een ander tafeltje zat een jonge vrouw ook te bladeren in een tijdschrift. Een stoer type met een rafelige spijkerbroek, stoere schoenen en warrige blonde haren opgestoken tot een soort van knot. Ik had haar gedag gezegd en verder geen aandacht aan haar geschonken totdat ik haar ineens hoorde praten in haar telefoon. Nogal hard, maar ach ik zat er alleen en had er geen last van.

Toch, als je mensen hoort kletsen in een telefoon dan krijg je daar toch wat van mee, of je nu wil of niet. Eerst ging het gesprek over een reis naar Suriname. Niet heel spannend dus mijn aandacht ging weer naar het artikel in de Jan waarin een date met gescheiden vaders met een boze ex werd besproken. Niet echt een onderwerp waar ik raakvlakken mee heb, maar een mens is nooit te oud om te leren. De kans is heeeel erg klein dat ik ooit ga daten met gescheiden vaders met boze exen, maar mocht dat toch zo zijn dan heb ik daar nu wel handige tips voor.

Naast mij kreeg het gesprek een andere wending, want de dame vertelde dat ze op de terugweg op het vliegveld was aangehouden bij de douane op verdenking van drugssmokkel. Haar koffer moest leeg en ze werd ook gefouilleerd. Tot in details kreeg ik te horen wat ze die dag droeg. Een kort maar toch wel netjes jurkje en een tangaslipje met kant dat van de zenuwen door die aanhouding verschoven was en nu zich een soortement van in haar edelijke, vrouwelijke delen had gedraaid waardoor het allemaal ietwat ongemakkelijk aanvoelde daar beneden op haar meest gevoelige plekje. En ik schrijf dit nu nog netjes op he? Zij gebruikte hele andere taal! Het meest bizarre was nog dat ze tegen haar gesprekspartner letterlijk vertelde dat ze in een wachtkamer zat en dat ze het verhaal eigenlijk niet kon vertellen omdat er iemand - ik dus - bij zat en dat het te gênant voor woorden was, maar dat ze het toch ging doen omdat ze die iemand nu toch aan de lijn had.

Gelukkig werd ze even daarna opgehaald uit de wachtkamer en terwijl ze achter de dokter aanliep hoorde ik haar nog tetteren. Even later legde ik ietwat verbijsterd mijn zweepslag kuit op de behandeltafel en ik kneep even in mijn arm of ik het niet gedroomd had, maar ik was echt wakker. Alleen weet ik nu nog niet of ze nu wel of niet drugs gesmokkeld had. Zal wel niet anders had ze daar niet in de wachtkamer gezeten. Gelukkig maar.

Vanmiddag nog twee van die gekke situaties. Ik moest naar Zwolle en reed over de A28 met een lekker gangetje toen er achter mij een blauwe auto kwam rijden. In mijn spiegel zag ik geen chauffeur zitten. Dat was gek. Zou dit zo'n test zijn met zo'n onbemande auto of was bananasplit weer begonnen. Met zo'n zelfrijdende auto loopt het niet altijd goed af dus ik hield dat blauwe geval goed in de gaten totdat de auto gas gaf en me voorbij ging. Dat was een kans om even naar binnen te loeren en tot mijn grote verbazing was er wel degelijk een meneer op de bestuurdersstoel alleen had hij zijn stoel zover achterover gezet dat hij niet achter het stuur zat maar lag. Een heel raar gezicht en ik vroeg me echt af hoe hij het verkeer in de gaten kon houden. Toen hij me passeerde zag ik dat het helemaal geen nieuwe auto was maar een oud blauw brikje met hotsen en butsen en dat het dus nooit zo'n niewerwets zelfbesturend geval kon zijn. Heel bizar. Meneer gaf gas en ging er met hoge snelheid vandoor.

Terug uit Zwolle had mijn Fordje een beetje honger dus op naar de pomp. Terwijl ik in een akelige miezerregen al kleumend en wel de tank volgooide zag ik uit de tankshop een grote, blonde man komen lopen. Echt een beer van een kerel en ach gossie hij had zijn arm in het gips. Echt een gigantisch gipsverband en zijn opgestoken, ingegipste duim stak vrolijk uit een mitella. In de andere hand had hij een bakje met, ik denk, een warme bal gehakt (die waren in de aanbieding zag ik later). De damp sloeg van die bal af. Och jakkes dacht ik nog, dat is niet fijn zo'n arm in het gips. De beer wandelde naar een klein autootje dat voor de ingang stond geparkeerd, zette de bal gehakt even op het dak, maakte met zijn gezonde hand de deur open, klemde de bal tussen het gips en de mitella en vouwde zich in het wagentje en sloeg de deur dicht. Hoe gaat ie dat nou doen dacht ik, dat is toch gevaarlijk autorijden met een arm in het gips, maar de beer gaf gas en scheurde het terrein af. Ik vroeg me af of die bal wel zou blijven zitten onderweg en zijn mitella niet onder de jus kwam te zitten. Maar op zulke vragen krijgt een mens geen antwoord. Ik ging netjes mijn benzine betalen en reed terug naar kantoor.

Het was een doodgewone dinsdag, maar hij gaf weer veel om over na te denken!