zaterdag 21 oktober 2017

Tramtheater

De hele week liep ik me al te verheugen op het bezoek aan de wolwinkel en dus stapten we vanmiddag met goede moed in de metro. Die bracht ons naar Amsterdam Centraal en vandaar pakten we een trammetje tot aan het paleis op de dam. Tussen de mensenmenigte door worstelden we ons door wat steegjes, liepen langs Multatuli en gingen de wolwinkel in.

Ik had gerekend op een winkel vol klanten maar dat viel mee. Boven op de vide - waar ik de haakcursus - deed zat het nu vol met andere dames die met een cursus of workshop bezig waren, maar beneden waren wij de enige klanten.

Ik legde de gekregen Franse wolletjes op de toonbank en legde uit wat mijn bedoeling was. De dame achter de toonbank streelde het cashmere, oh wat zacht en bestudeerde het etiket. Wat bijzonder van die winkel om maar vijf bolletjes van 16 meter elk te verkopen voor een dekentje vond ze. Ja dat vond ik ook en ik toverde het patroon van Dikkie Dik uit de tas en het oranje bolletje.

Samen gingen we op zoek naar een bijpassend wolletje. Er waren er vele maar het moest qua pendikte natuurlijk wel een beetje passen. Uiteindelijk gaf ze me een bol van Rowan Alpaca Soft DK. Dat was inderdaad een heel zacht garen, maar ook een tikkie prijzig. Ach zei mijn man, onze kleinzoon moet natuurlijk wel onder een mooi dekentje liggen dus doe dit maar. Met acht bollen in de kleur simply white, niet helemaal wit maar een beetje roomwit, verlieten we het pand.

Naast de wolwinkel zit een badeendjes winkel. Amsterdam Duckstore verkoopt badeendjes in allerlei soorten en maten. Je kunt het zo gek niet bedenken of er is een badeend passend bij elke gelegenheid. Nu stond de etalage vol met Halloween ducks. Te zijner tijd krijgt Pietertje natuurlijk ook een badeend, maar we zijn er nog niet uit welke. Dit lijkt me nu een perfect uitzoekklusje voor de aanstaande opa!

We sloegen de hoek om en stonden op de Herengracht. De zon scheen en het rook zo lekker herfstig in de stad dus we kuierden op ons gemakje nog maar even een eindje langs de gracht. Altijd mooi totdat mijn kuit er wel genoeg van had en begon te muiten. Volgens mijn peut is dat het moment om op te letten want forceren kan een scheur opleveren en dat is niet wat we willen. Scheuren in kuiten. Op naar de tram dus maar en we sloegen wat steegjes in.

Op het Spui pakten we lijn 5 naar het CS, maar dat schoot niet erg op want doordat er eerder een betoging in de stad was, was de weg naar het CS voor de tram een beetje geblokkeerd. Wij zaten voorin de tram en hoorden over de boordradio de meldkamer op zijn plat Amsterdams de trambestuurders van deze lijn advies geven. Geweldig het was net theater.

We stonden een poosje stil voor de deur van een koffie en cake tentje. Op de hippe borden naast de voordeur stond gekrijt dat er verse cake, taart en brioche was gebakken die ochtend. Aan het tafeltje voor het raam zaten twee mensen met een grote latte machiato voor hun neus en een bordje met die pas gebakken lekkernijen. Ik kon niet zien wat er op lag maar ik vermoed een soort van proeverij want ze voerden mekaar om beurten een hap en gaven dan met volle mond commentaar. Ik zag de stukken cake tegen het raam spetteren. Blijkbaar was het wel erg lekker want er werd steeds sneller gegeten. Ook dit was een soort van pantomime.

We schoten maar langzaam op, maar ach we zaten prima en er was veel te zien dus wat gaf het. Eenmaal thuis wilde ik weer verder met de Muness sjaal waar ik gisteren een behoorlijk stukje aan had gebreid en toen, toen moest ik niezen en gleden er vier steken van mijn naald en rrrrrtt binnen de kortste keren liepen er vier laddertjes in mijn eens zo mooie patroon. POEP. (Ik zei iets anders heel lelijks en dat zal ik hier maar niet herhalen) :-(
Ik had er nog wel een controle draad in zitten maar kreeg het toch niet meer goed op mijn pen. Toen heb ik de hele boel maar uitgehaald en opgeborgen tot een volgende keer. Wat balen zeg.

Dan moet het maar zo zijn, aan de slag met het babydekentje. Ik breide eerst een proeflapje en aan de hand van dit proeflapje bereken ik dan hoeveel steken ik moet opzetten en hoeveel naalden hoog het moet worden. Daar midden in komt dan Dikkie Dik.




vrijdag 20 oktober 2017

Wachten

Vanmorgen zat ik weer eens in het AMC naast mijn echtgenoot. Al zestien jaar slaat zijn hart zo af en toe op hol en moet die weer in het juiste ritme worden gezet. Dat is niet leuk.
Omdat het mijn vrije dag was vandaag ging ik met hem mee en omdat we na zoveel keer weten dat het vooral lang wachten is in zo'n ziekenhuis neem ik altijd wat te lezen mee en meestal ook wat te handwerken. Vanmorgen stopte ik om half acht dan ook nog even gauw mijn haakwerk in mijn tas.

Het was handig geweest als ik even had gecheckt hoeveel er nog op het bolletje wol zat want na een uurtje haken was mijn bol op. Grr en het wachten was voorlopig nog niet klaar. Enfin net op dat moment mocht man naar de verkoeverkamer en ik mocht gezellig mee om hem tot aan de deur te brengen. Toen ik hem had uitgezwaaid en hem door de klapdeur had zien verdwijnen ging ik eerst maar even naar de AH to go voor een kop koffie.

Zo'n groot ziekenhuis is net een wereld op zich en gezeten op het grote plein aan een picknicktafel heb je een goed zicht op alle reuring. Vlakbij mij zaten twee dames te vergaderen. Waarover het precies ging kon ik niet horen, maar aan de lichaamstaal was duidelijk te zien dat de ene grootse plannen had waar de ander het totaal niet mee eens was.

Het midden van het plein was afgezet met een houten bekisting en daarbinnen waren een aantal mannen bezig om de vloer opnieuw te betegelen. Driftig werden er tegels aan gedragen, gelijmd en aangestampt. Een perfecte samenwerking. Mooi om te zien.

Diverse witte jassen snelden langs mij heen met koffie en broodjes in de hand en een zo'n witte jas hoorde ik boos in een telefoon snauwen: "Ja weet ik veel hoe laat ik thuis kom, je ziet me wel verschijnen". Oeps een echtelijke ruzie of zo iets.

In het open trappenhuis, recht tegenover mij, verscheen ineens een operatieploeg, in van die blauwe pakken, bemutst en wel, met over hun pakken hele dunne, witte papieren jassen. Waarschijnlijk hadden ze even pauze want ook zij gingen op de koffie af. Mijn verbeelding gaat dan altijd met me op de loop want dan zie ik zo'n ploegje voor me; staande aan de operatietafel, patiënt in diepe slaap met een enorme jaap ergens op het lijf en dat er dan iemand zegt: "Jongens het is half elf, tijd voor pauze". En dan tegen de patiënt; we zijn zo bij u terug. En dat ze dan die papieren jasjes even aandoen om het overige publiek niet te laten schrikken van de bloedvlekken. Flauwekul natuurlijk maar toch.

De tijd gaat best langzaam als je zo zit te wachten, ondanks al die mensen om je heen en toen mijn koffie op was besloot ik om maar even naar de boekhandel te gaan en daar eens even te neuzen. Alles om de tijd te doden. Ik bekeek de nieuwste boeken en ging daarna naar de tijdschriften. Daar lag een brei tijdschrift voor baby's en ik was direct verkocht. Op naar de kassa met dat blad en terwijl ik betaalde had ik met de kassadame nog even een leuk gesprekje. Ook al zo'n haak fan.

Terug naar de afdeling dan maar, wachten tot mijn echtgenoot weer binnen werd gereden. Ik ging strategisch op de gang zitten zodat ik hem zag aankomen en verdiepte me in de babybreisels.

Oh wat een schatjes. Dat wordt nog lastig kiezen. 

Dit is een lieverdje maar wellicht wat meer voor een meisje.
Dit is wel een hele stoere!

 

Op deze werd ik direct  verliefd. Wat een schatje!

En daar was manlief, weer helemaal in het ritme en we mochten gelukkig snel naar huis. 

Thuis ben ik gauw aan de brei gegaan aan mijn sjaal want met zoveel leuke projecten in het vooruitzicht heb ik geen tijd te verliezen.

dinsdag 17 oktober 2017

Light en Dikkie Dik

Het lijkt nu toch echt goed te gaan met mijn Muness Tower Experience. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik besloten heb om de "light" versie te breien. Na chart 1 heb ik chart 2 (het moeilijke deel) overgeslagen en ben aan chart 3 begonnen. Daarmee krijg je een mooie ruit ajour die voor mij goed te doen is. Het moet wel leuk blijven natuurlijk, want het is een hobby en geen aangenomen werk.

Als ik van al dat getel de kriebels krijg dan pak ik mijn haakwerk gewoon even op. Ik ben in een mooie kleur blauw voor mijn schoonzus een omslagdoek aan het haken. Daar hoef ik niet bij na te denken en dat werkt lekker weg. Er zit ook geen deadline aan, wanneer hij klaar is krijgt ze hem. Heel rustgevend is dat!

Twee projecten dus onder handen en daar moet je eigenlijk geen derde bij hebben, maar het kriebelt. Want boven bij al mijn handwerkspullen ligt nog steeds het tasje met vijf bolletjes grijze cashmere en 1 bolletje donker oranje. Gekregen van mijn schoondochter met de vraag of ik er een dekentje van wil maken voor Pietertje.

Ik kreeg de vrije hand omtrent de uitvoering, het maakte schoondochter niet uit of ik het zou breien of haken en welk patroon het wordt. Dat is natuurlijk mooi maar het was wel prakkezeren hoe dit project aan te pakken.

De cashmere is maar 25 gram per bolletje en wordt gebreid of gehaakt op naald 15. Het oranje garen is 50 gram en wordt gehaakt of gebreid op pen 6. Dat is nogal een verschil en in totaal 175 gram wol is voor een dekentje wel erg weinig.

Gisteravond was ik eruit. Ik ga er roomwitte wol bijkopen wat passend is voor pen 6 en daar ga ik het dekentje mee breien. Ergens in het midden brei ik dan de lieve Hollandse kater Dikkie Dik in. Met het grijze cashmere haak ik er dan later een rand omheen.

De kleur van het oranje past precies bij een Dikkie Dik en onze zoon was als kleuter helemaal gek van deze kat. Ik heb hem wat voorgelezen over Dikkie Dik en Poes Muis. Sommige zinnetjes kan ik me nog goed herinneren. Schoondochter zelf is dol op katten dus ik ga er vanuit dat zij onze Dikkie Dik ook wel zal omarmen.

Nu mijn zweepslag niet zoveel praatjes meer heeft durf ik het wel aan om zaterdag de stad in te gaan en bij de allergezelligste wolwinkel in de Amsterdamse Jordaan een bijpassend wolletje te kopen voor Pietertjes deken. Daar kan ik me echt op verheugen en nu maar hopen dat er niks tussen komt.

Ondertussen wordt er in  Frankrijk druk gewerkt want ze gaan dit weekend verhuizen naar hun nieuwe appartement en het zou zo maar kunnen dat daar te zijner tijd ook een gezellige kat lid van het gezin gaat worden. Mocht het dekentje voor Pietertje onverhoopt toch te dik uitvallen dan kan het altijd nog een plaatsje vinden in een warm poezenmandje!



zondag 15 oktober 2017

Kleur bekennen

Het was gezellig gisteravond tijdens ons etentje en ook waren alle gerechten goed gelukt. Dat is altijd prettig ten eerste omdat je je gasten iets lekkers voor wil zetten, maar ook omdat er veel tijd en moeite in is gaan zitten. En dat laatste is helemaal niet erg, maar erg leuk.

De tafel stond al netjes gedekt toen de visite arriveerde en er lagen lichtblauwe servetten op de borden. Natuurlijk kwam de vraag of er nog nieuws uit Frankrijk was. Jazeker hebben we goed nieuws, want het pasgetrouwde stel gaat komende week over naar hun nieuwe appartement. Het grootste nieuws was natuurlijk De Echo die niet alleen een compleet Pietertje liet zien maar ook dat het een jongetje is.

Nu maakt het mij helemaal niet uit of het een jongetje of een meisje wordt, het is een cliché maar het is voor mij toch het allerbelangrijkste; als het kind maar gezond is. Maar toch is het leuk om te weten dat we een kleinzoon krijgen. Ik denk dat het net zo'n ondeugend jongetje wordt als zijn vader en ik verbeeld me zelfs op de echo te zien dat de vorm van het hoofd van Pietertje op die van zijn vader lijkt.

Kletskoek natuurlijk. Ik barst gewoon uit mijn voegen van trots en plezier om het feit dat ik oma ga worden van een klein jochie wat nu nog veilig en warm in de buik van zijn moeder groeit en die dus elke dag zo'n 1300 kilometer van mij weg is, maar waar ik nu al zo veel van hou!

Mijn eigen zwangerschappen van onze kinderen vond ik heel bijzonder om mee te mogen maken, maar het krijgen van een kleinkind is minstens zo bijzonder. Als ik onze zoon trots hoor vertellen hoe Pietertje tijdens de echo aan het gapen was en zijn beentjes strekte - hij heeft lange benen mam - dan knijpt mijn keel samen van trots en ontroering. Mijn eigen - eens ook zo'n klein - mannetje wordt vader en wat mooi om hem in die rol te zien groeien.

We moeten nog ruim vier maanden wachten tot Pietertje arriveert en dat geeft mij mooi de gelegenheid om me goed voor te bereiden op mijn nieuwe rol als oma. Ik neem me dan ook heldhaftig voor dat ik me nergens mee ga bemoeien inzake de opvoeding, natuurlijk wel veel steun en tips te geven als daar om gevraagd wordt, maar ik wil niet zo'n bemoeizuchtige oma zijn. Ook beloof ik dat ik niet te pas en te onpas mensen lastig ga vallen met verhalen en foto's van mijn prachtige kleinzoon. Daar zal ik echt op letten. Al ben ik bang dat ik daar nog wel eens de mist in zal gaan.

Help me dan weer op het rechte pad?  ☺


Afbeeldingsresultaat voor hoera het is een kleinzoon

zaterdag 14 oktober 2017

Warm water en warme familiebanden!

Eindelijk kwam vanmorgen dan de monteur om de 3 in 1 boiler te repareren in de keuken. Al met al zaten we bijna 3 weken zonder warm water in de keuken. Gelukkig werd het verholpen onder garantie, want ook al is het zes jaar geleden dat we die boiler tegelijkertijd met onze nieuwe keuken kochten, het ding is in die zes jaar al zeker vier keer kapot geweest en ook weer vervangen.

Nu kun je met zo'n monteur niet afspreken hoe laat je hem hebben wil - lees op een moment dat er iemand thuis is - dus regelde ik op het werk dat ik vanmorgen thuis zou werken en dan de middag vrij nemen. Dat is toch zo heerlijk aan mijn werk en werkgever dat dit gewoon mogelijk is.

Zo kwam het dat ik vanmorgen voordat ik om 8 uur de laptop openklapte en inlogde eerst de gasplaat nog even schoon stond te maken en ook de plint stond te soppen. Zo'n monteur mocht eens denken dat hij met een viezerik te maken had!

Enfin om kwart voor tien ging de bel en daar stond mijn redder in nood. Ik maakte een bakkie koffie voor hem en hij ging aan de slag. Na drie kwartier hadden we weer warm water. Heerlijk!

De man vertrok en de goeierd liet me achter in een ontplofte keuken. Daar kon hij niks aan doen want er moesten kastjes leeg. Het was totaal overbodig geweest dat ik s'morgens nog die plint had staan te soppen. Enfin ik belde mijn collega's of er nog iets bijzonders was, dat was er niet en gaf aan dat ik ook de rest van de ochtend vrij zou nemen om de boel maar weer eens op te ruimen. Zo gezegd zo gedaan.

Daar was dochter, opgedoken uit de studieboeken en ze gaf aan dat ze wel klaar was voor vandaag. Nu moest ik nog boodschappen doen en ze besloot gezellig mee te gaan. We stiften de lippen we gingen. Eerst maar eens even samen een broodje eten in de plaatselijke lunchroom om even lekker bij te kletsen.

Al dagen ben ik met mijn gedachten bij Anne Faber en haar ouders. Wat hebben die mensen in een vreselijke onzekerheid gezeten en dan gister moeten horen dat ze gevonden is in een bos in Zeewolde. Het is niet te bevatten dat een jonge vrouw van 25 een stukje gaat fietsen en dan vermoord wordt door een gestoorde gek. Je wil er gewoon niet aan denken wat dat meisje heeft doorgemaakt en wat voor hel haar ouders gingen. Zo vreselijk afschuwelijk dat er geen woorden voor zijn.

Ik wil me niet mengen in de discussie over wie er nou wat verkeerd heeft gedaan en of ons rechtssysteem moet worden aangepast. Daar krijgt de familie Faber hun Anne niet mee terug. Wel hoop ik met heel mijn hart dat haar dierbaren fatsoenlijk afscheid kunnen nemen. Dat er iemand is die Anne's mooie blonde haren even wast, haar een beetje opmaakt en haar mooi aankleedt. Als dat nog kan tenminste. Al weet ik door mijn werk dat er mensen zijn die dit kunnen. Dat ze het lichaam van Anne in elk geval haar waardigheid weer teruggeven en een afscheid mogelijk maken.

Met het gegeven dat het dus zomaar kan, dat het leven in een paar minuten zo'n vreselijke wending kan nemen, was ik zo blij dat ik met mijn eigen meisje lekker even kon lunchen en kletsen. Gewoon even samen naar de bieb, de Action rondstruinen voor servetten die ze niet hadden en bij de drogist samen iets voor haar wenkbrouwen uitzoeken. Geen idee waarom het nodig is maar zij was blij. Ook kochten we samen nog allerschattigste sokjes voor Pietertje. Zo leuk!

Al met al werd het een heerlijke dag. Bij thuiskomst doken we de keuken in want morgen krijgen we eters en wilde ik het voorgerecht, paté, alvast maken want die moet na de oven nog ruim een nachtje logeren in de koelkast. Ook zouden we nog een chocoladetaart bakken voor het toetje, maar dat kwam er door al ons geklets niet van omdat we uit Frankrijk de foto's doorgestuurd kregen van Pietertje. Ons Pietertje is nu 32 cm lang en volgens de echoscopiste zit alles er op en er aan. Eerdere bloedonderzoeken wezen ook al uit dat Pietertje gezond is. En dat maakt ons helemaal blij.

Morgen komt mijn vader, broer, schoonzus en hun gezin gezellig eten. We maken er maar een etentje van met een amuse, voorgerecht, hoofdgerecht en toetje om lekker lang met elkaar te tafelen en te kletsen. Dan kunnen en mogen we ze ook vertellen of Pietertje een meisje of een jongetje is.





woensdag 11 oktober 2017

Telkens weer.......

Het is wel een oefening in geduld mijn Muness Tower experience. Mensenkinderen ik geloof dat ik de boel nu al wel vier keer heb uitgehaald en even zo veel keer opnieuw begonnen ben. Zodra ik thuis kom uit het werk brei ik direct een pennetje en vandaag was de eerste keer dat ik nog geen pen hoefde terug te steken of opnieuw hoefde te beginnen. Het is een lastig patroon maar ik laat me niet klein krijgen. Althans voorlopig dan.

Het prettige van met een aantal dames op je afdeling werken is dat er over dit soort zaken de volgende ochtend gekletst kan worden. En vooral belangrijk er wordt steun gezocht en ik ondervind ook steun. Natuurlijk beppen we niet almaar over onze handwerkprojecten, want er wordt ook gewoon gewerkt, maar als we wel eens een kopje koffie drinken hebben we het er wel over en is het sowieso een dankbaar onderwerp bij de lunch. Zeker als onze mannelijke collega's niet mee lunchen want hen is het gepraat over haken en breien een grote gruwel en dat willen we de heren natuurlijk niet aandoen.

Mij helpt het in elk geval, want als ik s'avonds de boel vertwijfeld weer eens helemaal uithaal en van nijd mijn bolletje garen strak oprol dan kijkt mijn echtgenoot me aan met een blik van "mens waar maak je je druk om". S'ochtends daarentegen zijn de dames vol steun en tips en dat geeft weer moed.

Ik had al eens geprobeerd op advies van een blogster om een soort van controledraad tussen een aantal pennen te rijgen zodat niet alle toeren hoeven worden uitgehaald als er eens wat misgaat, maar ik had daar geen geschikt draadje voor. Allemaal veel te dik. Normaal gesproken werk ik nooit met zo'n dun garen als de Gleem Lace. Toen ik daar over aan het emmeren was liep een collega naar haar kast en toverde een felgroen bolletje wol tevoorschijn.

Dat bolletje had ze ooit eens gekregen op de Libelle zomerweek en meegenomen naar het werk omdat het handig is als we bij verjaardagen de versiersels op moeten hangen. Als er iemand jarig is op de afdeling dan wordt de jarige in de slingers gezet en we hebben mooie papieren, uitvouwbare bollen die gemakkelijk aan een draadje met een paperclipje tussen de plafondplaten worden geklemd. Zo zit je als jarige er een hele dag feestelijk bij.

Nu gaf ze me het bolletje en het was een mooi dun draadje dat ook nog eens goed afsteekt bij mijn eigen garen. Gisteravond begon ik dus maar weer eens opnieuw. En wat blijkt, het helpt zo'n controledraad. Ik ga met frisse moed verder.

Het is dus even een gedoe maar ik ben wel lekker bezig en zodanig dat ik door het intensieve steken tellen helemaal geen tijd heb om te snoepen. Dat is een groot bijkomend voordeel en daarom heb ik maar besloten dat ik dit project niet moet zien als het breien van een mooie lace sjaal, maar als wapen tegen de strijd met de kilo's. Dus is het sowieso de moeite waard.


zaterdag 7 oktober 2017

Soepweer!

Uit een grauwe, grijze hemel regent het al de hele dag. Soms een wat miezerige regen en soms met bakken uit de lucht. Weer om je nog even om te draaien en verder te slapen. Dat kon gelukkig ook omdat het zaterdag is. Maar tenslotte moeten er ook nog boodschappen worden gedaan en er stond een bezoek aan de kapper op het programma. Gewoon een stukje eraf en even droog wapperen met de föhn want het had totaal geen zin om keurig gekapt te worden met dit weer.

In het winkelcentrum was het druk met allemaal, natte mopperende mensen en we deden gauw de boodschappen. Gauw nog even de Action in voor nieuwe kaarsen want die waren op en met dit weer is een kaarsje aan wel zo gezellig.

Na de boodschappen gauw naar huis en lekker op de bank met een tijdschrift en een breiwerkje. Alleen liep dat niet helemaal zoals het moest want ik had weer eens een steek laten vallen. De boel maar weer terugsteken en een controledraad gaan gebruiken. Nog hartelijk dank voor de tip Elizabeth. Doordat het niet ging zoals het zou moeten gaan zakte mijn humeur een paar graden en daar moest iets aan gedaan worden. De keuken dan maar in, want van een beetje rommelen knapt mijn humeur zienderogen op en eten moesten we toch vanavond.

Zodra de herfst zijn intrede doet is het hier in huis vaak op zaterdag soepdag. Mijn echtgenoot is dol op tomatengroentesoep en dus kookte ik en aten wij al weken tomatengroentesoep. Lekker hoor maar op een gegeven moment wordt dat wel een tikkie saai. Een andere soep dus. Thaise kippensoep!

Ik sneed een kipfiletje in dunne reepjes en bakte die in wat zonnebloemolie aan in een pan met dikke bodem en deed daar een flinke eetlepel thaise groene currypasta bij. Toen de kip zo'n beetje gaar was deed ik er anderhalve liter water en twee kippensoeptabletten bij en bracht de hele handel aan de kook. Toen het kookte gooide ik er een zak Thaise roerbakgroente van de appie bij. 400 gram dus lekker veel groente in de soep. Ik had geluk want de zakken waren in de aanbieding en deze gaf nog eens extra 35% korting omdat de houdbaarheidsdatum tot vandaag was. Prima groente voor in mijn soep.

Toen de groente gaar was deed ik er een groot blik kokosmelk bij en bracht de soep op smaak met een half theelepeltje bruine suiker, een flinke lepel oestersaus en Thaise vissaus en een theelepel sambal. Vlak voordat we gingen eten deed ik er nog een handje vers gesneden peterselie door. De heerlijke aroma's die vrij kwamen tijdens het koken vijzelde mijn humeur weer op. Soep is comfort eten en zorgt, zeker op druilerige dagen, voor warmte. In huis en in je buik.

Inmiddels branden mijn nieuwe kaarsen (ik scoorde er ook een paar extra in een schattig glaasje voor maar 0,79 cent per stuk) en ga ik het breiwerk morgen weer oppakken en vanavond maar even lekker haken. Goed weekend!

Afbeeldingsresultaat voor thaise kippensoep


Voor wie ook de Thaise kippensoep wil maken hier nog even de ingrediënten:
1 kipfilet
1 eetlepel Thaise groene currypasta. (rood of geel kan ook heel goed)
1 zak Thaise roerbakgroente 400gram
2 kippenbouillontabletten
1,5 liter water
1 blik kokosmelk 400ml
1/2 theelepel bruine suiker
1 eetlepel oestersaus
1 eetlepel vissaus
1 theelepel sambal.
handje verse peterselie fijngesneden
zout en peper naar smaak
scheutje zonnebloemolie