donderdag 25 mei 2017

In mijn meituin (3)

Wat een heerlijk weer en dat al de hele week. Ik geniet volop van de tuin. Elke dag drinken we koffie in de tuin en brunchen op ons gemakje. Na 18.00 uur wordt het te fris. Dat heb je als je op een hoek woont en er staat een fris windje, maar dat geeft niks.

De slakken vieren ook feest en hebben mijn paksoi opgegeten en van de tijm  hebben ze nog net een sprietje laten staan. Dat gaat hem waarschijnlijk niet worden. 

In de hoge moesbak gaat het beter, slakken vinden het denk ik niet prettig om met hun buikjes over het ruwe hout te schuiven. 


De peultjes groeien goed en ook de worteltjes staan er fris bij. De cavolo nero groeit ook goed maar die staat waarschijnlijk te dicht bij elkaar. Maar eens even puzzelen hoe ik dat ga oplossen.

De paprikaplant lijkt het naar zijn zin te hebben en ook de rode sla groeit lekker, alleen ook hier hebben de slakken een kunstzinnig kantpatroon ingevreten. Ach we zullen maar denken; het is de natuur. 

Vanmorgen heb ik de borders gewied want daar schiet het onkruid de grond uit en heb ik de uitgebloeide tulpen eruit gehaald. Nu ziet het er direct een stuk verzorgder uit. Volgende week willen we een ritje maken naar de rozenkwekerij en heb ik zo'n vermoeden dat ik ook nog wel een uurtje stuk ga slaan in een tuincentrum voor wat perkgoed. De viooltjes zijn helaas al weer wat op zijn retour. 

Maar nu eerst naar het station en daar zoon en schoondochter van de trein halen. Morgen komt de rest van de Franse familie en daar gaan we eens flink van genieten van dit bezoek.  Het blijft mooi weer dus: In de tuin!

 

dinsdag 23 mei 2017

Vakantievoordeel.......

Het voordeel van vakantie in eigen huis en tuin is dat je eens op je gemak kunt genieten van simpele dingen. Zoals het lezen van een boek! Gewoon op een ordinaire dinsdagmiddag in je eigen tuin in het zonnetje met je benen op een tweede stoel ongestoord lezen terwijl de beddenwas wappert aan de droogmolen!

Dat is dan weer gelijk het nadeel van vakantie in eigen huis en tuin want het huishouden gaat gewoon door. Maar ach het was voor een goed doel, want nu de logeerkamer zo goed als klaar is moesten alleen nog de nieuwe dekbedovertrekken gewassen worden en daarom wapperde dat vanmiddag gezellig in de tuin. Wapperend wasgoed maakt mij altijd erg gelukkig en het is natuurlijk fijn dat de logees straks in een schoon bedje liggen onder fris geurende lakens! De seringenbloemen waaien al weer helemaal uit helaas, maar ze geven net nog genoeg geur af om de lakens lekker te laten ruiken.

Zo zat ik dus vanmiddag helemaal in mijn nopjes met mijn neus in een boek toen ik vader koolmees aan zag komen vliegen met de snavel vol wurmenlekkers. Doodstil zat ik in mijn stoel toen hij in het vogelhuis verdween en daar ineens een hoop vogelgeluidjes hoorde, afkomstig van zijn nageslacht. Even later vloog hij weer uit met een lege snavel, blauwe kringen om de oogjes van vermoeidheid en de veren grauw en gelaten. Heel erg vermoeiend natuurlijk om zo'n schare vogelkinderen van voedsel te voorzien. In het huisje daalde de rust weer en in gedachte zag ik de kleine vogeltjes dicht tegen elkaar aanzitten in het warme nestje, de oogjes weer geloken, wachtend op de volgende ronde met lekkers.

In het andere huis was het stil, geen enkele activiteit te horen daar vanmiddag en ook geen vogel gezien die in- of uit vloog. Ik ben bang dat dit stel koolmezen toch een ander plekje heeft gevonden. Ik heb nog even gekeken of ik in de border nog wat naaktslakken vond, maar daar was het een gezoem van jewelste. Dikke hommels vlogen af en aan en gingen bloem in en bloem uit om de nectar op te zuigen. Die wilde ik maar liever niet storen en ging maar weer verder in mijn boek, begeleidt door de zoete achtergrondmuziek van de zoemende hommels. Een heel prettig, echt zomers geluid.

Toen de was droog gewapperd was streek ik hem direct weg en ging aan een ander uitgesteld tuinklujsje, de geraniums in de potten zetten. Ook al zo'n fijn klusje op zo'n vakantiemiddag.  Het was eigenlijk zo gebeurd en het staat meteen een stuk vrolijker die gevulde potten.

Mij hoor je niet klagen. Het boek is inmiddels uit en dus ga ik morgen lekker naar de bieb om nieuw leesvoer te halen. Het blijft mooi weer dus ik verheug me nog op fijne leesuurtjes in mijn tuintje.

maandag 22 mei 2017

25!

Vandaag 25 jaar geleden gaf ik mijn jawoord aan de allerleukste en allerliefste en eerlijk: Ik zou het zo weer doen! Ik hoop dan ook dan we nog minstens 25 jaar samen mogen zijn!

Wat doet een mens op de zilveren huwelijksdag? Nou allereerst uitslapen want het was ook onze eerste vakantiedag. Toen stond dochter voor ons bed met koffie en daarna klingelde de bel. De bloemist met een mooi boeket van mijn vader in een vaas van mijn moeder. Hoe lief! Zo was ze er toch een beetje bij vandaag, want op zo'n dag als vandaag schrijnt het gemis en verdriet enorm.

Na de brunch gingen we op pad, mijn bruidegom en ik. Wij zijn in Ouderkerk aan de Amstel getrouwd en hebben daar in een prachtige beeldentuin aan de Amstel de foto's laten maken. Net als vandaag was het ook 25 jaar geleden een prachtige dag en zelfs nog een tikkie warmer dan nu. Het leek ons leuk om die beeldentuin weer eens te bezoeken, maar na een prachtig ritje langs de Amstel bleek dat die niet meer bestond. Er is op die plek flink gebouwd en prachtige huizen zijn daar verrezen maar helaas geen beeldentuin meer.

Dan maar even langs het gemeentehuis en de feestlocatie van destijds. Die bestaan allebei nog wel. Toen het romantische deel van onze middag was afgehandeld ;-) gingen we over tot praktische zaken. Eerst maar eens naar Ikea want in de boekenkast die vrijdag was afgeleverd zat een beschadigde plank die omgeruild moest worden. Bij het Zweedse warenhuis ruilden we de plank en aten daarna heel romantisch met zijn tweetjes een softijsje en we vervolgden onze weg. Op naar Amsterdam Noord.

Gisteren was namelijk onze stofzuiger overleden. Het afscheid kwam niet geheel onverwacht want de aan- en uitknop  had het al begeven en daardoor deed hij het alleen nog door de stekker in het stopcontact te steken. Een paar weken later wilde hij het snoer niet meer oprollen en gisteren heeft hij nog geassisteerd bij het boren van een paar gaatjes, maar daarna liet hij, na wat prutteltjes, toch het leven. En zonder stofzuiger kan een mens gewoon niet. Daarom gingen wij heel romantisch een nieuwe stofzuiger kopen vanmiddag. Best toepasselijk na 25 jaar huwelijk.

Na wat boodschapjes voor het diner van vanavond waren er nog meer bloemen, een prachtig boeket van mijn bruidegom, bloemen van dochter en mijn broer en zijn kinders kwamen langs met een schitterend boeket en om 19.00 uur stopte er weer een bloemist met een mooi boeket. Wij zitten nu dus heerlijk tussen de bloemetjes.t e Wat een verwennerij.

Donderdag komen zoon en schoondochter en zaterdag geven we een feestje met al onze familie, vrienden en bekenden. Het leven is een feestje en je moet zelf de slingers ophangen. Nou de slingers hangen en wapperen in de wind en oh wat geniet ik van al het geluk en rijkdom dat ons is toegekend.


zondag 21 mei 2017

Welkome en ongenode gasten in de tuin!

Aan de muur van de schuur hangen twee vogelhuisjes en die stonden al een poos op vogelfunda. Er waren wel wat kijkers maar we hadden niet het idee dat het storm liep. Tja er is voldoende aanbod op de vogelhuizen markt, overal zie je riante vogelvilla's te koop dus hadden wij een leegstand.

Tot deze week! Want toen wij afgelopen woensdag op die lekkere warme dag voor het eerst weer buiten aten was er reuring in de tent. En niet in een huis, maar in alletwee. Beide zijn bewoond door een koolmezenstel. Ik denk dat het familie is en dat ze net zo lang gezocht hebben tot ze twee huizen naast elkaar vonden. Ik vind het gezellig!

Zeker omdat beide vaders zo af en toe gezellig naast elkaar op de schutting neerstrijken en dan gezamenlijk een lied aanheffen. Ik hou wel van zulke concerten en heb de beide families Koolmees dan ook van harte welkom geheten en ze veel woonplezier toegewenst. Ze bedankten vriendelijk voor de goede wensen en vroegen om een schoteltje water want met dat warme weer hadden ze dorst en was een lekker bad zeer welkom. Nou aan zulke simpele wensen kunnen we snel voldoen.

Gistermiddag moesten we naar een verjaardag maar had ik nog net even tijd voor een rondje met de gieter, want de viooltjes hadden ook al weer dorst toen ik een vreemd geluid hoorde. Een soort van gesmak! En hoe dichter ik in de buurt kwam van de bak met radijsjes des te luider het klonk. Maar eens even de bak inspecteren en verdorie wat trof ik daar aan? Mijn mooie, rode radijsjes die zo prachtig aan het groeien waren waren belaagd door twee naaktslakken. Overal hadden die krengen een hapje uit genomen. In plaats van dat ze gewoon een hele radijs opkanen hebben ze aan zowat elke radijs lopen knagen, de labbekakken.

Met een bamboestokje ging ik door het loof en ja hoor daar had ik een van de daders te pakken. Woest was ik, want ik had zo graag onze schoondochter een radijs uit eigen tuin gepresenteerd en dat gaat nu niet. Even later vond ik de andere boosdoener en ik gooide beide vandalen op de straat. Niet zo netjes misschien, maar ik was boos. En daar waren de vaders koolmees en voor ik het wist hadden die allebei een dikke naakslak in de snavel en hup daar vlogen ze ieder hun eigen huis in.

Eventjes voelde ik me schuldig want ja die slakken kunnen het natuurlijk ook niet helpen dat ze zo vraatzuchtig zijn, maar snel troostte ik me met de gedachte dat er nu twee aanstaande koolmezenmoeders zijn die een heerlijk avondmaal voorgeschoteld kregen. C'est la vie!

En nu maar hopen dat het nieuws van de verorberde slakken zich snel verspreid zodat de rest van dit schorriemorrie het hazenpad kiest en ergens anders bijvoorbeeld fijn aan het onkruid gaat zitten knagen.

woensdag 17 mei 2017

Klaprozen en Seringen

Wat een prachtige dag was het vandaag! Zo'n dag is gewoon een cadeautje waar je extra lang over doet om hem uit te pakken en waar je nog lang van (na)geniet.

Toen ik vanmorgen de deur uit ging zette ik eerst, zoals elke woensdag, de kliko aan de rand van de straat. In dit huishouden doet de heer des huizes dat niet omdat de vrouw des huizes (ikke dus) altijd het pand als eerste verlaat. Toen de bak met de goede zijde naar de straat toegekeerd aan de stoeprand stond liep ik naar de auto en zag dat aan de rand van het huis de klaprozen bloeiden.

Wij wonen op een hoek en sinds een jaar of vier hebben we in deze tijd van het jaar altijd klaprozen langs het huis staan. Ze groeien gewoon in het richeltje wat de straatstenen open laten en leunen genoeglijk tegen de muur. Ineens staan er dan een paar pollen met dikke knoppen en als ze uitgebloeid zijn na een paar weken zijn ze ook zo maar weer vertrokken, alsof ze op doorreis zijn.

Ik ben dol op klaprozen en voel me dan ook altijd vereerd als blijkt dat ze onze muur als logeeradres hebben uitgekozen. Nu vanmorgen met de bloemen net open, met nog randjes douw eraan alsof ze behangen waren met allemaal diamantjes die schitterden in het ochtendzonnetje was het een mooi begin van de dag. Tevreden reed ik naar Almere waar ik bijna van de weg af werd gereden door een idiote taxichauffeur. Gelukkig waren al mijn beschermengelen al wakker want er gebeurde niks al scheelde het niet veel.

Aan het einde van de ochtend moest ik naar Zwolle. Geen vervelend ritje door de polder op deze zomerse dag en toen ik Zwolle naderde zagen de bermen daar ook rood van de klaprozen. Dat was me vorige week helemaal niet opgevallen. Misschien bloeiden ze toen ook nog niet en zijn alle klaprozen in Nederland na een onderlinge afspraak per whatsapp vanmorgen vroeg allemaal tegelijk gaan bloeien. Geen idee of dat zo werkt onder klaprozen, maar prachtig was het wel en op de terugweg mocht ik er nog eens van genieten.

Thuis ging gauw het kantoorkloffie uit en installeerde ik me in de tuin. Met een boek onder de seringenboom die echt doorbuigt van de zware bloemen die er aan hangen. Jammer is dat de bloemen al weer een klein beetje op z'n retour gaan en dat je er eigenlijk maar zo kort van kunt genieten. Van lezen kwam niet veel want terwijl ik de heerlijke geur van seringen opsnoof werd er boven mijn hoofd druk gewerkt. Dikke hommels vlogen af en aan om de nectar uit mijn seringenbloemetjes te halen. Het was een geoliede machine en dat heb ik eens lekker zitten te bekijken. Helemaal zen werd ik er van. Klaprozen en seringen dat is gewoon puur geluk! Niks meer aan doen!

Afbeeldingsresultaat voor klaprozen en seringen

maandag 15 mei 2017

In mijn meituin (2)

Had ik zo gehoopt dat ik gistermiddag lekker het nieuwe tuinspul in de diverse potten kon zetten, kwamen de weergoden roet in het eten gooien. Met bakken kwam het uit de lucht. Mijn arme moesplantjes hadden het zwaar te verduren en ook de sering keek niet blij met al dit hemelse geweld dat zulke lelijke plekken maakt op de seringenbloemen. Nee een tuinmiddag werd het niet. Toen het uiteindelijk droog werd was de tuin kletsnat en kon je op straat stampen in de plassen.
Vandaag werkte ik thuis omdat de vloerbedekkingman zou komen om het nieuwe tapijt te leggen. Je weet met die jongens nooit precies hoe laat ze komen want tussen 09.00 een 11.00 uur zoals ze eerst braaf hadden doorgegeven werd zomaar kwart voor een. Daar had ik dus rekening mee gehouden en een thuiswerkdag geboekt. Dat is soms wel eens prettig omdat je op zo'n dag veel meer doet dan op kantoor. Bovendien had ik nu de hele dag zicht op de prachtige rozen die ik voor moederdag van dochter kreeg. Twee vliegen in een klap. Werken en genieten. Voordeel van thuiswerken is ook dat er geen reistijd is en toen ik de laptop dichtklapte kon ik dus direct een rondje tuin maken. Met de moestuintjes gaat het goed. De peultjes klimmen en klampen zich netjes vast aan de stokjes. Er zitten kleine witte bloemetjes in. Zo te zien heeft de moesbak niet te lijden gehad onder die stortbuien.
Ook de clematis heeft de buien goed doorstaan. Er zaten al weken dikke knoppen in en ineens waren ze zaterdag allemaal open. Zijn ze niet prachtig?

Ook de radijsjes lieten zich niet kisten door de regen en groeien gestaag door. Als je goed kijkt linksonder op de foto kun je al een radijsje zien zitten. Ik denk dat we volgende week de eerste radijzen kunnen oogsten. Waarschijnlijk net als zoon, schoondochter en de Franse familie over is uit Frankrijk. Dan kan ik ze mooi een radijsje uit eigen tuin aanbieden. Dat hebben ze vast niet in hartje Parijs.
In de border bloeit de akelei uitbundig en de hommels en de bijen vliegen af en aan.
Deze schatjes wachten nog op hun plekje in de potten, maar ook vandaag kwam de regen weer roet in het eten gooien. Ze moeten dus nog maar even wachten op betere tijden. Nog vier dagen werken en dan hebben we twee weken vakantie, er zal vast wel een momentje zijn dat ik tijd voor ze heb. Ook moeten nodig de uitgebloeide tulpen worden gekortwiekt en staat er her en der behoorlijk wat onkruid tussen de vaste planten. Genoeg te doen dus tijdens de vakantie. Nu maar hopen dat het een beetje droog blijft.

zaterdag 13 mei 2017

Wat groen al niet kan doen

Ik was uitgenodigd om ons spik splinter nieuwe crematorium in Drenthe te komen bekijken. Het is net opgeleverd en gister was de kennismaking met het nieuwe team in de nieuwe omgeving. Dat vond ik leuk omdat ik zelf mee heb mogen werken aan het werven en selecteren van de nieuwe medewerkers. Vol goed moed reed ik gisteren naar Drenthe, om precies te zijn naar Fluitenberg, een piepklein dorp aan de rand van Hoogeveen. Ik was helemaal flabbergasted van de omgeving. Wow zo mooi is het daar! Wat een prachtig landschap met schitterende natuur.

Wat was het leuk om het hele team daar terug te zien en te zien hoe de nieuwe medewerkers al aardig ingeburgerd raken. Een prachtig gebouw is het met een schitterend uitzicht over dat prachtige Drentse landschap. Het was aan het einde van de dag en natuurlijk werkte het mee dat de zon haar gouden stralen over het land liet gaan en hier een daar een stukje aarde, boom of akkerland accentueerde. Ik werd er helemaal zen van en had nog uren naar buiten kunnen staren, maar we gingen in de benen voor een rondleiding.

Zoals te doen gebruikelijk in onze organisatie is ook dit pand weer mooi ingericht met warme kleuren en wat leuk om te zien dat de omgeving er bij betrokken is. De afscheidskamers dragen ieder een naam van een plant die daar in de buurt groeit en afbeeldingen van deze planten zijn er terug te vinden. Alles in een perfecte harmonie.

Alleen de ruimte waar de laatste verzorging plaatsvindt vond ik erg klinisch en dat moet natuurlijk ook, omdat dit net als in een ziekenhuis perfect schoongemaakt moet kunnen worden. Vannacht droomde ik dan ook dat ik een obductieruimte wel even opnieuw zou inrichten en ging druk op zoek naar planten die daar dan bij zouden kunnen passen. Waar een mens al niet druk mee kan zijn in zijn slaap. Bij het eerste kopje koffie vanmorgen vroeg ik mij dan ook af waarom droom ik over zulke gekke dingen. Komt dat dan omdat ik in die ruimte stond, of omdat het prachtige landschap mij zo overdonderde of omdat ik me zo verheugde op vandaag.

Vandaag hadden we een date met mijn oom en tante. Twee keer per jaar gaan wij met elkaar naar een heel groot tuincentrum in Ter Aar. In november om daar de kerstmarkt te bezoeken en in mei om tuinplantjes te kopen. Nu ben ik dol op tuincentra en vind ik het heerlijk om door de kassen en langs de plantentafels te dwalen en te genieten van al dat moois. Ik word er altijd een beetje hebberig van. Al dat perkgoed met zijn prachtige kleuren, ik zou ze allemaal wel willen hebben in de tuin, maar daar is nu eenmaal geen plaats voor.

Deze keer gingen we voor geraniums. Nu de klimroos gesnoeid is (en al weer flink uitloopt trouwens) kunnen de terracottapotten weer gevuld worden met geraniums. Aan het hek tussen onze tuin en die van de buren hangen ook drie potten waar ik altijd geraniums in heb en tussen de twee ramen moet er ook een pot gevuld worden. Deze pot moet eerst vervangen worden. Het is een terracottapot die ik al jaren heb en waarvan het ophangoog behoorlijk is uitgesleten en de vorst aan de rand heeft lopen knagen. Hij wordt gevaarlijk en is aan vervanging toe.

Verder had ik niks nodig, voor zover je iets nodig kunt hebben in je tuin, want alle potten staan nog gevuld met diverse viooltjes die nog uitbundig staan te bloeien. Wat een feest was het weer en wat is het moeilijk kiezen tussen al die mooie kleuren, maar het is weer gelukt. Nu maar hopen dat het morgen wel droog is, want vandaag kwam het zo af en toe met echt met bakken uit de lucht, dan kunnen de nieuwe schatjes in hun potten worden gezet.

Bij deze traditie hoort ook dat oom en tante een hapje komen eten na afloop van het tuinbezoek. Nu was ik gister natuurlijk laat thuis, dus moesten de boodschappen vanmorgen vroeg gedaan worden en kon ik niks voorbereiden. We maakten maar een Italiaans etentje, met antipasti vooraf. Wat olijven en lekkere plakjes salami zijn tenslotte zo gekocht en we kookten een pannetje verse spaghetti. Het was een gezellige dag.

Als klap op de vuurpijl kreeg ik van oom en tante nog een mooie Cineraria en kwam dochter thuis met een prachtige bos rozen. Alvast voor Moederdag. Ik ben helemaal zen van al dat groen!


Gerelateerde afbeelding

donderdag 11 mei 2017

Voor je lol..........

Na de desastreus verlopen voor Feijenoord hoorde ik afgelopen zondag een fan zuchten: Feijenoord fan ben je niet voor je lol. Ik moest daar een beetje om gniffelen (ik ben een echte Ajax fan) en vond het tegelijkertijd ook een beetje zielig want als je er geen lol aan beleefd waarom ben je dan fan? Ach misschien wordt je daar mee geboren als in je Rotterdam geboren bent. Geldt natuurlijk voor alle voetbalfans van diverse clubs in Nederland.

Vanavond moest ik weer denken aan deze uitspraak en niet omdat Ajax nu de halve finale speelt, maar omdat wij in de rij stonden voor de kassa bij Ikea. Dat doe je namelijk ook niet voor je lol!

En het begon zo goed, want de logeerkamer is behangen en geschilderd en aanstaande maandag wordt de vloerbedekking gelegd. Heerlijk want dan kunnen de spullen die zo lang ergens anders opgeslagen staan, hutjemutje in onze slaapkamer en wat op de overloop, weer terug en kan de boel opgeruimd worden. Dat vind ik het ergste aan zo'n doehetzelf klus. Dat je huis zo'n puinhoop is en dat komt natuurlijk ook omdat we in een bescheiden blokkendoosje wonen en niet in een riante villa.

Er moet natuurlijk ook een bed in de logeerkamer anders kan het aanstaande echtpaar niet slapen en we besloten tot de aanschaf van een bedbank. Dat is netjes en handig. Het Zweedse meubelpaleis heeft een uitgebreide collectie, zit hier in de buurt, ze zijn niet zo duur en ze bezorgen het tegen een schappelijk prijsje. Dus op naar Ikea.

Nu moest er natuurlijk gewoon gewerkt worden vandaag en was ik op een vestiging in het midden van het land en dus niet vroeg thuis. Dat was helemaal geen probleem want bij Ikea kun je ook eten voor een schappelijke prijsje en het is ook nog eens goed te hachelen hoorden wij van diverse kanten. En eerlijk waar, we hebben lekker gegeten voor een prikkie en zit je nog best gezellig. Niks mis mee. Zeker niet voor een gewone doordeweekse donderdagavond.

Na een kopje koffie gingen we van start. De bedbank hadden we al eerder uitgezocht en nu moesten we hem bestellen en dekbedjes kopen met een nieuw overtrekje en een nieuwe boekenkast. De vorige Billy is helaas na ruim 26 jaar en drie verhuizingen overleden. Met pijn in het hart namen we afscheid want het was de laatste tijd zo'n fijne kast voor mijn wolletjes en allerhande handwerkspul.

Bepakt en bezakt kwamen we bij de kassa en oef wat was het daar druk. Natuurlijk waren niet alle kassa's open en natuurlijk kiezen wij altijd de verkeerde rij. Voor ons stond namelijk een meneer met een soort van opgerold tapijt en een kussen onder zijn arm, maar daarvoor stond een dame met VIER, ja echt VIER winkelwagens vol met spullen. Mensenkinderen. Telkens als de man voor ons dacht dat ze alles op de band had werd er weer een tas leeggemaakt en konden wij weer wachten. Een totale woning inrichting lag er op de band. Ja zei ze, ik ga helemaal opnieuw beginnen terwijl ze de laatste tassen uit de laatste kar haalde en eindelijk het bordje met volgende klant neerzette. Ondertussen waren twee sprieterige pubers de boel weer aan het inladen.

Ik heb geen voeten meer. Nee een avondje Ikea doe je echt niet voor je lol......................


maandag 8 mei 2017

Kadootje

Ziezo het babytruitje en de bijpassende slofjes zijn af. De aanstaande moeder is over twee weken ongeveer uitgerekend en heeft een prachtige bolle buik. Ze is stralend zwanger. Wat mij betreft mag ze bevallen want dan kunnen de trui en de sloffen op de post.

Schattig om te doen hoor. Dat was best lang geleden zo'n babytruitje breien. Het is het kleinste maatje, maat 56, maar toch vind ik het best groot uitgevallen. Misschien ben ik wel gewoon vergeten wat de afmetingen van zo'n klein hummeltje kunnen zijn. Dat verschilt natuurlijk ook per baby.

Het was een leuk brei-uitstapje, maar nu ga ik weer fijn aan de haak. De sjaal voor schoondochter moet af, want over 6 weken is ze al jarig en ook die moet op de post.

zondag 7 mei 2017

Moe en een Mooie Middag

Zo af en toe gebeurt het. Dan is de pijp leeg. De energie op en dan weet je dat het even genoeg is. Afgelopen vrijdag was zo'n dag. Afgepeigerd viel ik het pand binnen rond een uur of half zes en was helemaal klaar met de werkweek. Ik vond het nog best raar dat ik zo moe was want ik had best veel werk verzet maar nou ook weer niet buitensporig meer als anders. Nu is het wel zo dat in het kantoorpand waar wij werken de huisbaas het luchtfiltersysteem aan het vervangen is. Dat is op zich heel prettig want soms woei er een akelig koude wind in je nek, maar nu gaan stuk voor stuk alle plafonds er uit en dan moeten we per afdeling een weekje bivakkeren op de begane grond. Daar zijn werkplekken gecreëerd en dat is best goed geregeld allemaal, maar als je met z'n allen in een kleine ruimte zit, zit je wel in een hoop herrie. En werken in een hoop herrie daar wordt een mens best moe van. Gelukkig was het maar voor een weekje en in die week was ik ook nog een paar dagen op een vestiging dus het was allemaal nog wel te doen. Ik mag eigenlijk niet zeuren. Toch was ik moe.

Mijn echtgenoot bekeek de wallen onder mijn ogen en besloot over te gaan tot actie. Niet alleen hoefde ik niet te koken die avond maar ook zei hij, weet je wat laten we zondag iets gezelligs gaan doen samen. Ik regel bioscoopkaartjes. Nou van zo'n aanbod knapt een mens al snel op en een uurtje later kwam de mededeling dat we om 14.00 uur op zondag het pand diende te verlaten omdat de film om 15.00 uur begon. Waarvan acte. En nee hij ging niet vertellen naar welke film we gingen want dat was een verrassing.

Toen dacht ik nog heel even, oh jee, want onze smaken op filmgebied lopen nogal uiteen. Ik hou van (Nederlandse) romantische komedies of een drama film en mijn man houdt van actie, SF en thrillers, maar het zou vast goed komen.

Klokslag 14.00 uur verlieten wij het pand en om 15.00 uur zaten wij in ons bioscoopstoeltje op de 2e rij van achter. Achter ons op de laatste rij zaten een stuk of acht pubermeisjes te giechelen, te keten en herrie te maken met grote krakende, zakken met zelf meegenomen popcorn. Een herrie van jewelste dus, maar ach de film was nog niet begonnen. Van de titel boven de deur van de bioscoopzaal was ik trouwens niet veel wijzer geworden. Demain tout commence stond er en het zei me niks.

De reclame begon, de lichten doofden en de deur ging dicht. De pubers maakten nog steeds herrie en daar begon de hoofdfilm. Hee maar die acteur die kende ik wel. Omar Sy! Hij speelde een hoofdrol in de film Intouchable.

Vanaf het eerste ogenblik werd ik gegrepen door deze film. Humor, vreugde en verdriet, het kwam allemaal aan bod. Ik hier niet vertellen wat er allemaal gebeurd en hoe het afloopt. Ga maar lekker zelf kijken, maar hou wel een pak zakdoeken bij de hand. Zelfs de pubermeiden achter me werden op een gegeven moment stil en hoorde ik de zakdoeken ruisen in plaats van de popcornzakken kraken.

De boodschap van de film is dat je alles uit het leven moet halen wat er in zit. Wees niet bang om te leven en wees ook niet bang om dood te gaan. Maak er wat moois van. Toen de film afgelopen was en we weer buiten in het zonnetje liepen bleef het laatste restje vermoeidheid achter in de bioscoopzaal en liepen we naar het Rembrandtplein voor een drankje.

De terrassen zaten vol en er hing een opperbeste sfeer. Wat bleek Feijenoord had verloren en Ajax had gewonnen.

Wat een mooie middag!

Morgen weer lekker werken.

Afbeeldingsresultaat voor demain tout commence


zaterdag 6 mei 2017

In mijn Mei tuin!

Toen ik de behangploeg had voorzien van diverse natjes en droogjes zag ik mijn kans schoon vanmiddag en vertrok naar het tuincentrum. De moestuintjes waren het behoorlijk zat in de kweekbak en dreinden om betere huisvesting. Daar wilde ik best aan tegemoet komen, maar daarvoor was wel nieuwe aarde nodig.

In het tuincentrum was het, zoals te verwachten op een zonnige zaterdag, lekker druk. Wat is het toch altijd heerlijk om daar een uurtje stuk te slaan en op je gemakje langs de plantentafels te drentelen en te genieten van al die mooie kleuren en om inspiratie op te doen voor mooie plantencombinaties in de eigen tuin. Helaas had ik nu niet veel tijd, ik moest snel weer terug maar gelukkig stond er direct bij de ingang een file. Normaal gesproken haat ik files, deze kwam als geroepen want nu kon ik al wachtend tot die wirwar aan karren was uitgewaaierd lekker even rondneuzen bij de kruiden en de moestuinplantjes. Ik kon het niet laten en zette een bakje met zes slaplantjes en een oranje paprikaplantje in de kar.

Toen de file was opgelost begaf ik mij naar de insectenverdelgers voor een fles ecologische antiluizen spray, want mijn rozen zitten vol en om een beetje zeepsop geven deze krengen niet. De mooie nieuwe blaadjes van de rozen gaan al helemaal verflenzen dus die krengen moeten een halt worden toegeroepen.

Daarna snel door naar de afdeling grond, onderwijl gauw nog even een Kaaps Viooltje meegraaiend voor op de keukentafel. Een ouderwets, maar lief plantje die mijn oma vroeger zelf stekte. We hadden ze dus bij ons thuis te kust en te keur. Nu nam ik een diep paarse mee en laadde snel drie zakken potgrond van 40 liter in de kar. Afrekenen en hup naar huis.

Thuis snel even de vorderingen van de behangploeg bewonderd en toen gauw de tuin in. De broccoli van vorig jaar heb ik uit de moesbak gehaald en in een flinke pot gezet en daarna de moesbak omgespit, aangevuld met verse aarde en daarin een aantal moestuintjes en mijn eigen gezaaide tomatenplantjes gezet.  De sla, paprika en de rest van de moestuintjes heb ik aan de overkant in potten en bakken gezet en die houden nu de radijsjes gezelschap.


De moestuinbak met de uitgezette zaailingen

De radijsjes hebben gezelschap van de Broccoli, paprika, sla en overige moestuintjes

Pot vol Bosviooltjes

Mijn trots en glorie, de sering bloeit weer en ruikt heerlijk

Het is maar een klein tuintje, maar het is genieten in het groot. Ik ben erg benieuwd  of het moestuinspul allemaal gaat uitgroeien en of we er ook daadwerkelijk van kunnen eten. Ook al is dat niet zo dan heb ik er toch al veel lol van gehad. 

Nu maar hopen dat het een beetje rustig weer blijft de komende weken, want dan kan mijn sering rustig bloeien. Het is altijd zo zonde als het zo hard gaat regenen, dat maakt de bloemen altijd zo gauw lelijk. Er bloeien ook nog een flink aantal tulpen en als die zijn uitgebloeid nemen de vaste planten het over. Die gaan best hard, de akelei bloeit al met lichtpaarse bloemetjes en de clematis staat op uitkomen. Het is alleen niet zo handig van mij dat ik niet heb opgeschreven vorig jaar welke vaste planten ik heb neergezet. Nu komt alles op, overwoekert de kaartjes die ik er wel had bij gezet en dan weet ik niet meer wat wat is. Er zijn er bij die behoorlijk eigenwijs hun gang gaan en de hele border doorgaan. Vanmorgen was ik bij de bieb en heb ik een tuinboek meegenomen met tips en trucs. Dat wordt een heerlijk klusje voor komende week s'avonds op de bank. 

Ziezo de moestuinpubers zijn verhuisd en dan ga ik nu de behangploeg maar weer verzorgen.


woensdag 3 mei 2017

Indrukwekkend!


Gisteravond was ik aanwezig bij een lezing georganiseerd door een van mijn collega's. Zij is uitvaartverzorger en via haar werk heeft ze kennis gemaakt met de afdeling Nazorg van de NS. Deze afdeling zorgt voor de medewerkers die een traumatische ervaring hebben meegemaakt in het werk en voor reizigers die iets dergelijks meemaken.

Als je in de uitvaartzorg werkt dan is het eigenlijk niet meer dan logisch dat onze mensen ook wel eens een traumatische ervaring meemaken en om de medewerkers daar in te helpen en te ondersteunen is er in onze organisatie van alles georganiseerd en geregeld. Vanuit mijn functie heb ik daar vaak mee te maken dus had ik me ingeschreven voor de lezing en reisde ik af naar Utrecht.

Daar maakte ik kennis met twee machinisten van de NS en een dame van de nazorg. Twee stoere mannen waar de passie voor hun werk vanaf spatte die bij ons hun verhaal kwamen delen. Ik zat daar in de aula en luisterde naar hun verhaal. We horen allemaal wel eens op het nieuws dat er een aanrijding is met een persoon of hebben te maken met enorme vertraging wegens zo'n ongeval. Als ik dat dan hoorde dan vroeg ik me wel eens af hoe dat nou moest zijn voor zo'n machinist, maar eigenlijk dacht ik dan nog meer aan mijn eigen collega's die er dan naar toe moeten om een overledene op te halen en dat is natuurlijk dan vaak niet in de meest ideale omstandigheden.

Vaak heb ik geluisterd naar de verhalen van mijn collega's en kan me dus best een beetje indenken hoe dat dan zal zijn. Ook omdat mijn eigen vader deze werkzaamheden vele jaren heeft gedaan toen hij bij de vrijwillige brandweer werkte. Liever bluste hij een lekker fikkie waar geen slachtoffers bij te betreuren waren.

Gisteravond hoorde ik voor het eerst de andere kant van het verhaal, de kant van de machinist. Mijn collega's zijn gewend om met overledenen te werken, maar als machinist is het je taak om personen veilig van A naar B te vervoeren en dat je er dus totaal geen invloed op hebt als iemand op het perron (of andere plek langs het spoor) besluit dat het wel klaar is. Dat je met zo'n brok staal niet een twee drie stil staat als je op de rem trapt en dat je als machinist dus eigenlijk helemaal niks meer kan doen.

Ik luisterde naar het verhaal van de machinist die het al drie keer voor de kiezen kreeg en door de goede begeleiding gelukkig s'nachts nog kan slapen en zijn werk weer met veel plezier kan doen. Hij vertelde dat hij eigenlijk meer last had van een pizzakoerier die nog even gauw tussen de spoorbomen doorglipte en het op het nippertje redde dan de drie echte aanrijdingen.

Dat laatste verhaal spookt nu de hele dag al door mijn hoofd en het respect voor het beroep wat deze mensen uitoefenen is met de minuut gegroeid. Wij mopperen wat af hier in dit land op de NS, maar zo makkelijk hebben die mensen het niet. Dus zullen we met z'n allen af spreken dat we nooit meer te dicht op de rand van het perron gaan staan en dat we zeker niet nog even gauw tussen de spoorbomen doorglippen?

Over de verhalen van de dame van de nazorg die contacten heeft met de reizigers en nabestaanden ga ik het hier maar niet hebben, maar neem van mij aan dat dit schrijnende verhalen zijn. Respect!

Het was een indrukwekkende en leerzame avond.


zondag 30 april 2017

Op zijn kop........

Sinds een week staat de wereld, mijn wereld, op zijn kop. Want?...........

Onze zoon gaat trouwen. Nu ik het zo opschrijf ben ik nog steeds een beetje beduusd. Toen we vorige maand bij hem en onze aanstaande schoondochter op bezoek waren wisten we heel zeker: dit koppeltje is voor elkaar gemaakt. En dat is natuurlijk heerlijk. Fijn om je kind gelukkig te zien en weten dat er iemand is die zo gek op hem is, maar er waren geen tekenen dat er al trouwplannen waren.

Blij verrast waren we toen hij belde en ze knus saampjes naast elkaar via facetime ons het grote nieuws vertelden. Ben ik blij? Ja natuurlijk ben ik blij. Het is een ontzettend lieve, leuke, doortastende, gastvrije dame met een groot organisatietalent, een gastvrij hart en een goed gevoel voor humor. Ik had me geen leukere schoondochter kunnen wensen.

Wat wel gek is dat je van de ene op de andere dag een nieuwe fase in je leven in kukelt. Dat is even omschakelen en nu we zelf bijna 25 jaar getrouwd zijn komen er allerlei herinneringen bovendrijven. Onze eigen trouwdag, de geboorte van dat kleine mannetje wat nu gaat trouwen, de komst van zijn zusje en ons leven met een opgroeiend gezin wat zomaar op een dag in 2016 ineens heel anders werd doordat zoon in Frankrijk ging wonen.

De hele week moet ik ook weer ontzettend aan mijn moeder denken. Dat doe ik natuurlijk elke dag maar nu komt het gemis en het verdriet in alle hevigheid weer even bovendrijven omdat ik er niet meer met haar over kan praten en omdat ze er niet bij kan zijn. Juist met zulke dingen wordt je daar weer even mee geconfronteerd. Eigenlijk maar goed ook, anders zou ze al vergeten zijn en natuurlijk weet ik best wat haar reactie zou zijn geweest: Wat geweldig maar ook wat ontzettend ver, helemaal in Zuid Frankrijk. En dat is het natuurlijk ook wel.

Het is dus even een rollercoaster, maar wel een hele leuke. We hebben een boel feesten in het verschiet deze zomer. Wat mooi dat we vaak de slingers op kunnen hangen en dit allemaal mee mogen maken.


vrijdag 28 april 2017

Rommeltuin

Ik zal het maar eerlijk bekennen, het is een rommel in de tuin. Niet dat het niet goed gaat met de radijsjes, nee die groeien naar behoren, maar het is even niet aangenaam toeven in ons postzegeltje. Dat komt niet door de koude, gure wind van de afgelopen dagen en ook niet van de hagelbuien die onuitgenodigd aan kwamen waaien, nee dat heeft een andere reden.

We zijn momenteel bezig met een kleine reorganisatie. De kamer van zoonlief hebben we ontmanteld en die gaan we opknappen. Sinds hij het huis uit ging vorig jaar september hebben we de kamer een beetje braak laten liggen. Zo kon mijn moederhart langzaam wennen aan het feit dat het oudste kuiken het nest verlaten had. Dat is een natuurlijke gang van zaken en het is niet zo dat ik nu zo vreselijk gebukt ging onder dit halflege nest, maar wennen was het wel.

Daarom hebben we het afgelopen half jaar zijn kamer gebruikt als logeerkamer, want het bed was gewoon blijven staan even als alle andere meubels, als studeerkamer (dochterlief) en als werkkamer. Op een thuiswerkdag bleek het een prima werkplek te zijn en verder als rommelkamer, want mijn bak met wolletjes en aanverwante handwerkartikelen hadden er een plek gevonden. Tot deze week.

In mei komen zoon en zijn vriendin  een weekje naar Nederland vanwege ons 25-jarig huwelijksfeest en dan moet er natuurlijk een fatsoenlijke slaapplek zijn. Daarom zijn alle meubels uit de kamer gehaald en wat nog gebruikt kan worden is in opslag gegaan of naar de kringloop en wat oud, kapot of krakkemikkig was ligt nu gemonteerd in de tuin te wachten totdat volgende week de grote vrachtauto van de grofvuildienst het komt ophalen.

Vandaag waren zowel manlief als ik ook nog vrij en hebben we behang gekocht en een lapje nieuwe vloerbedekking en was mijn vader vanmorgen al paraat om te komen helpen met het oude behang af te stomen. Vandaar die rommel dus in huis en in de tuin.

Ik zal hier heel eerlijk bekennen dat ik een gruwelijke hekel heb aan dit soort dingen. Werkelijk zowat het hele huis op de kop, overal een rommel en de stof dwarrelt natuurlijk ongestoord door het hele pand. Klussen en verbouwen: Het is zo NIET mijn hobby! Maar ja wat moet dat moet. Over een kleine twee weken is het leed weer geleden en is alles weer spic en span. Maar even doorbijten dus.

Met de moestuintjes gaat het ondertussen best goed. Die groeien lekker en ik hoor ze nog niet mopperen dat ik wat minder aandacht voor ze heb. Eigenlijk zouden ze dit weekend in een groter potje gezet moeten worden, maar dat gaat hoogst waarschijnlijk niet lukken. Jammer maar niks aan te doen, ze moeten zich de komende weken maar even schikken in dit huishouden van Jan Steen.

dinsdag 25 april 2017

Raar pakketje

Ik had beloofd om het recept te delen van de Chinese kool kippakketjes. De bedoeling was om van kipfilet gehakt te maken met het grote sikkelmes van mijn keukenmachine, dit lekker te kruiden en met de bladeren van de Chinese kool lekkere pakketjes te maken. Ik zou daarbij een oosterse tomatensaus maken en een rettich/komkommersalade. Dat waren de plannen.

Toen ik thuis kwam vanavond om half zes verwisselde ik dan ook mijn kantoorkloffie voor spijkerbroek, shirt en keukenschort en ging aan de slag. Ik besloot als eerste de bladeren van de Chinese kool te blancheren, dan de salade te maken en daarna het kipmengsel. Ooit kreeg ik van iemand de tip om de keukenmachine zo te gebruiken dat je de meest kleverige spullen aan het eind verwerkt want dan hoef je niet steeds je mengkom schoon te soppen. Dan is even afspoelen vaak voldoende. Hoe efficiënt!

Helaas bleek de Chinese kool niet mee te willen werken aan deze plannen. De buitenste bladeren hadden het loodje gelegd en waren vies en slijmerig. Bleh. Ik pelde hem af tot ik bij het gezonde deel kwam en toen waren de bladeren niet meer groot genoeg om er nog pakketjes van te maken. Ook zat er hier een daar een gaatje in en dan loopt je vulling eruit. Wat te doen. Over op plan B.

Gewoon een roerbakschotel dan maar. Ook lekker, maar eerst de salade. Daarvoor sneed ik een flink stuk af van de rettich (zie blog zaterdag) schilde en waste hem en joeg hem over de rasp door de keukenmachine. Hetzelfde deed ik met een halve komkommer. In een schaal husselde ik die twee goed door elkaar en maakte een dressing van 1 eetlepel appelazijn en 2 eetlepels sesamolie. Dat klopte ik op met wat peper en zout en husselde dit door de salade. Ziezo die kon intrekken.

De kip sneed ik in blokjes en marineerde deze met 2 eetlepels ketjap manis, een duimpje vers gesneden gember, 2 tenen knoflook en een theelepeltje sambal. Ook hier flink wat peper en een tikkie zout. Dat liet ik lekker intrekken. Daarna sneed ik de overgebleven goede Chinese kool in reepjes en waste deze en snipperde een grote ui.

In de wok maakte ik 2 eetlepels zonnebloemolie gloeiend heet en roerbakte daarin de kip, de ui en de kool. Hoewel ik de kool goed had laten uitlekken werd het toch een beetje natte boel in de wok, maar ach daar maakte ik de saus van dus wat gaf het. Ik kruidde de boel met een theelepel kerrie en kurkuma, een eetlepel chilisaus, oestersaus en sojasaus. Op het laatst strooide ik een volle eetlepel sesamzaadjes over de prut en klaar was Kees. Over de salade strooide ik op het laatst nog een eetlepel seroendeng.

We aten dit met (bloemkool)rijst en het was erg lekker. Ik geloof niet eens dat ik een volgende keer nog aan die pakketjes begin. Ik heb er alleen geen foto van gemaakt.

maandag 24 april 2017

Op grote voet... ;-)

Wat doe je als je iemand niet kent, maar wel meeleeft met haar situatie en je hoort dat ze in verwachting is. Dan hoop je en duim je dat het deze keer wel goed gaat. En dat lijkt het nu te zijn want er is een jongetje geboren.

Ik had nog een paar slofjes liggen, een poos geleden omdat er toen heel wat babies in mijn omgeving werden geboren had ik die al gemaakt, maar dat bleken allemaal meisjes te zijn en dus bleven deze stoere stappers in mijn handwerkbak liggen.

Het is een superzacht wolletje. Baby Merino Silk van Rowan en een stoere, jeansblauwe kleur. Daar krijgt zo'n baby vast lekkere warme voetjes in. 

Vanavond heb ik ze in elkaar gezet en twee koordjes gehaakt. Ik vind ze zo lief en stoer.  Morgen gaan ze op de post!


zaterdag 22 april 2017

Moestuintje XXL



Kijk eens hoe goed mijn moestuintjes gegroeid zijn wou ik trots schrijven. Een tikkie kinderachtig misschien maar kijk eens wat een joekels was ook kinderachtig geweest, die moestuintjes kunnen natuurlijk onmogelijk al zo snel gegroeid zijn. Bovendien zat rettich helemaal niet in het assortiment van de moestuintjes en de winterpeen ook niet. Nee deze ferme jongens heb ik vanmorgen gekocht op de markt. 

Nou ja markt, als je het nog een keer zegt is er al niks meer van over. Er stond een broodkraam van het Stoepje maar die heb ik allang niet meer gezien, een kaasboer en sinds heugenis een groentekraam. Een paar maanden geleden kwam de bloemenman er bij. Wim heet hij en hij heeft topbloemen en allerhande spul voor de tuin. Een lust voor het oog al die kleuren. 

De groentekraam is ook een lust voor het oog. Niet alleen door de uitstalling van al de verse groente en fruit maar ook door de clientèle.  De kraam heeft de vorm van een L en het kortste gedeelte van de L is ingericht als eurokraam. Daar liggen de aanbiedingen van die week verpakt in porties van 500 of 1000 gram en alles kost dan een euro. Als je wilt kun je dus voor 7 euro per week elke dag verse groente eten. Je moet dan wel genoegen nemen met wat er ligt en je moet van koken houden, want niets is voorgesneden natuurlijk, maar alles krakend vers. 

Het is er altijd druk bij de kraam en zeker aan de korte kant. Laatst stond ik in de rij omdat ze aan de lange kant geadviseerd hadden om even een broccoli daar te pakken omdat hij in de aanbieding was. Terwijl ik wachtte totdat ik bij de broccoli kon brak er een flinke ruzie uit. Over een zak worteltjes notabene. Dame A, vlak voor mij had allerlei zakjes van de kraam verzameld en stond te wachten tot ze de handel kon afrekenen. Daar kwam dame B, al speurend over de kraam of er nog iets van haar gading bij lag, ze zag het zakje worteltjes van dame A en gritste die in de gauwigheid even mee. Dat liet dame A niet over haar kant gaan. Bent u nu gek geworden vroeg ze, dit zijn mijn boodschappen die u zo maar voor mijn neus weggraait. Dame B deed net of ze het niet hoorde en ging aan de andere kant staan wachten om te betalen. Dame A werd almaar bozer en het geschreeuw werd harder. Andere klanten begonnen zich er mee te bemoeien. Die hadden ook gezien dat dame A de worteltjes al onder haar hoede had en eisten dat ze de worteltjes terug gaf. Dame B verblikte of verblooste niet en hield de worteltjes tegen zich aan. 

Ik was benieuwd hoe dit af zou lopen en deed een stapje terug want als het op vechten aan zou komen (je weet het nooit met vrouwen, hoe keurig ze er ook uit zien) wou ik niet in de frontlinie staan. Uiteindelijk kwam de groenteman er aan te pas. Die strekte zijn hand vanachter de kraam naar dame B uit en zei allervriendelijkst, kom mevrouw geeft u mij die worteltjes want wat u doet is niet netjes. Hij kreeg de worteltjes en bracht ze naar dame A die angstvallig stond te waken over de rest van haar  boodschapjes. Voor de schrik deelde de groenteman mooie, rode aardbeien uit aan beide dames en aan de overige klanten en de ruzie was beslecht. Iedereen tevreden. Wat een aardige mensen zijn groentemannen toch. Althans ik heb nog nooit van mijn leven een onaardige groenteman ontmoet. 

Vanmorgen was er gelukkig helemaal geen sprake van muiterij bij de kraam. Integendeel iedereen was vriendelijk, aardig en behulpzaam. Het hielp natuurlijk dat de zon scheen, maar een gemene koude wind woei dwars door je jas en dat maakte wel dat je zo snel mogelijk weer naar huis wilde. Die arme meisjes achter de kraam stonden te vernikkelen. De wind was vandaag dus de enige met een slecht humeur. 

Deze week ga ik een gerecht maken van gevulde chinese kool pakketjes. Als het lukt zal ik het recept plaatsen. Ik had het op een website gelezen maar kan het nergens meer vinden. Maakt niet uit, dan knutsel ik zelf wel wat. Ik had wel onthouden dat er kip in moet en rettich. Vandaar dat ik de rettich kocht, maar hij is veel te groot voor dit ene gerecht. Dat geeft niks want ook zo uit het vuistje is rettich erg lekker. Geraspt door een salade maar ook bij de borrel. Dunne plakjes snijden en dan dippen in een dipsausje naar keuze of in heksenkaas. Dat geldt ook voor de winterpeen. Ook lekker als knabbeltje tussendoor (met een likje scherpe mosterd).

We hebben weer een boel verse groente en fruit gekocht en een flinke bos peterselie. Een deel daarvan gaat vanavond in de soep en de rest blijft nog wel een paar dagen goed. Ik snij er een heel klein stukje af en zet de stelen in een vaasje met een klein laagje water. Zo'n goedgevulde fruitschaal vind ik toch altijd weer een rijkdom. Daar kan ik erg gelukkig van worden.

Ondertussen groeien de eerste moestuintjes gestaag door. Vooral de peultjes worden al wat. Ik hoop niet dat die peultjes zulke xxl formaten krijgen als de rettich en de winterpeen, want dan zijn ze niet meer lekker, maar wel hoop ik op een xxl oogst. 

donderdag 20 april 2017

Radijzen in opkomst


Vandaag waren we eens een beetje vroeger klaar met eten dan anders en dat komt omdat ik vandaag uit het werk langs de toko ben gereden. Nou ja niet alleen er langs, maar binnen heerlijk Indisch eten heb gekocht. Lekker hoor! Daardoor had ik na het eten nog fijn even de tijd om een rondje tuin te doen. Dat was hard nodig ook want de viooltjes in de hangzakken hingen slap van de dorst. Maar gauw even de gieter gevuld en de viooltjes getrakteerd op een plens water. 

Toen die dorst gelest was ben ik even bij de radijsjes wezen kijken. (Dat klinkt alsof ik een enorme tuin door moet lopen, maar hoefde me alleen maar om te draaien). Die zijn behoorlijk aan het opkomen. Dat is leuk, nu maar hopen dat ze het niet te koud hebben. Ze staan in een heel beschut hoekje dus we gaan het zien.

Binnen was het de beurt aan de moestuintjes. De eerste lichting groeit aardig goed. De komkommers hebben dikke blaadjes, de cavolo nero doet het goed en de tuinkers ook. Die was ik helemaal vergeten met de Pasen maar nu mogen ze binnenkort in de sla. Snel heb ik toch maar even de moestuintjes van afgelopen zaterdag gezaaid. In de grote ronde potjes staan basilicum en bieslook. Die hebben er nog steeds niet zo'n zin in. De gewone tomaten en de tijgertomaten komen ook op maar van de Afrikaantjes is nog geen spoor te bekennen. Die hebben nog wat tijd nodig.  Het kasje staat weer op de vensterbank zodat ze lekker in het licht staan.

In de border bloeien nog steeds vele soorte tulpen in allerlei kleuren. Die zak met 75 tulpenbollen geeft nu wel enorm veel plezier. Hier en daar zijn er al weer wat uitgebloeid maar telkens laten zich ook nieuwe zien. Vooral de witte met het hardrose randje vind ik erg mooi.
Ook deze paarse ladies zijn beeldschoon en hoewel ik al die bollen door elkaar heb gezet staan zij toevallig in een groepje met wat lichtrose schoonheden. Het is genieten hoor zoveel kleur. Ondertussen komen de vaste planten ook al aardig op en tegen de tijd dat die aan het bloeien slaan zijn de tulpen al weer klaar dus dat vult elkaar mooi aan. 

Jammer is dat de rozen al weer onder de groene luizen zit. Dat blijft toch elk jaar weer een plaag. Maar eens even langs het tuincentrum om  iets milieuvriendelijk te halen wat die beesten op de loop doet gaan. Alleen voor dit weekend liggen er andere plannen dus zal er niet zoveel van komen om wat in de tuin te doen, maar ach volgende week is er alweer een lang weekend.

woensdag 19 april 2017

Niet vooruit te branden..........

Voor Tweede Paasdag had ik allemaal leuke plannetjes gemaakt waar ik me al dagen van te voren op verheugde. Zo'n extra vrije dag moet een mens goed benutten. Ik zou dan ook de nieuw verkregen moestuintjes zaaien. Ik zou het babytruitje afmaken, alle pandjes waren af en de hals had ik er ook al aan, maar de boel moest verder nog in elkaar gezet worden en ik zou even de metro pakken richting stad om een cadeaubon bij de Bijenkorf in te wisselen voor een nieuw oogpotlood omdat de oude op zijn laatste benen loopt. 

Op Eerste Paasdag hadden we eters dus waren we druk om het huis wat aan kant te maken en om een 5 gangen diner te koken. Niks spannends allemaal, maar toch zit er wat werk aan. De tafel mooi dekken en dan gezellig met de visite tot s'avonds laat lekker tafelen en kletsen. Allemaal heel gezellig en leuk om te doen maar toen de gasten weg waren en de afwasmachine dapper aan de eerste ronde begon zeeg ik op de bank en verheugde me op de volgende dag waar ik al mijn plannetjes tot uitvoer zou brengen. 

Dus niet! Er kwam helemaal niks uit mijn handen. Bijzonder toch? Nou ja het is ook weer niet zo dat ik de hele dag onder mijn dekbedje lag of zat te navelstaren, dat nu ook weer niet. De afwasmachine moest nog leeg en gevuld voor de tweede ronde en de wasmand liep ook weer over dus die taken heb ik braaf gedaan. Dat wel. Maar de moestuintjes liggen nog in hun doosje te wachten tot ze van start mogen, het babytruitje bleef waar het was en pers ik het laatste beetje oogpotlood uit het stompje wat nog rest. Ik was gewoon niet vooruit te branden. Zo verschrikkelijk lui! Aan het einde van de dag voelde ik me toch een tikkie schuldig door zoveel luiheid.

Ik zat/lag op de bank en luisterde naar de radio en las een boek. Eilandgasten van Vonne van der Meer om precies te zijn. Eigenlijk ook wel weer eens lekker om ongestoord een boek in een ruk uit te lezen, maar ja van mijn plannetjes kwam niets terecht en dinsdag moest er natuurlijk weer gewoon gewerkt worden. Ik moest naar Den Haag en kon moeilijk zeggen, sorry jongens ik ben even te lui en ach eenmaal aan het werk ging het eigenlijk prima. 

Vanmorgen was de spirit weer een beetje terug. Ik reed door de polder naar Emmeloord en aanschouwde de gele wolken koolzaad in de berm, genoot van de kleurrijke tulpenvelden met daarboven een prachtige Hollandse blauwe lucht met dikke witte wolken. In Emmeloord stapte ik uit de auto, snoof de koude lucht op, hoorde de vogels fluiten en de energie kwam weer terug. Gelukkig maar. 

Vanavond heb ik het babytruitje in elkaar gezet. Alleen de achterkant moet nog dicht, maar ik twijfel nog of ik er toch niet een rose hartje op zal mazen en dat gaat makkelijker als het achterpand nog open is en ik moet nog drukkertjes kopen. Morgen aan het einde van de dag maar even snel voor sluitingstijd bij de Action binnenwippen of zij dat hebben. 

Het is in elk geval ruim op tijd af en ik heb nog 1,5 bol over en daarom ging ik maar eens op zoek naar een patroontje voor slofjes. Die vond ik op breimeisje.nl Klik hier en heb ik al een paar toeren aan het eerste sokje gebreid. Ook weer zo leuk om te doen. 

Gelukkig is de lamlendigheid weer met de noorderzon vertrokken, al mag een mens natuurlijk best eens een dagje lui zijn, en komt er weer wat uit mijn handen. 

Morgen misschien moestuintjestijd en dan zijn alle plannetjes toch nog afgekomen. We gaan het zien.

 

zaterdag 15 april 2017

Stripboek

Vanmiddag belandde ik met mijn echtgenoot in een stripboekenwinkeltje in Amsterdam Oost. We moesten eigenlijk voor een heel andere boodschap even naar de stad maar er zat nog wat op de parkeermeter dus waarom ook niet. 

Wij hebben goede afspraken met elkaar. Als ik in een handwerkwinkel ben en man is mee dan zeurt hij nooit. Niet over hoe lang het duurt en ook niet over wat ik koop. Ik zeur dan ook niet als hij in zo'n stripboekenwinkel zijn hart ophaalt. Faire deal toch?

Het winkeltje zit in zo'n oud Amsterdams pandje waarbij de vloer nooit helemaal gelijk is. Een winkel met diverse op- en afstapjes en diverse kamertjes waarbij toch alles een geheel is. Er hing een opgeruimde sfeer en de stripboeken stonden keurig in bakken of op boekenplanken te wachten tot ze verkocht werden. Aan de muren hingen grote platen van diverse strips en in vitrinekasten keken diverse Betty Boops met een verleidelijke glimlach de winkel in vergezeld van allerlei andere stripfiguren. Ik zocht een plekkie op een trappetje met vier tredes dat leidde naar een dichtgemetselde deur waar aan weerszijden ook een stapel stripboeken lag, maar waar ik met mijn dikke kont nog precies tussenpaste. Toen kon de voorstelling beginnen. 

Mijn echtgenoot schuimt dan met een ernstige frons als een voetballer die een sierlijk doelpunt gaat maken door de bakken met een glimlach van oor tot oor als hij weer een oud (of nieuw) boek heeft gevonden voor zijn verzameling. Dat is sowieso al leuk om te zien. Ik zie mijn man graag gelukkig.

Verder waren er alleen maar mannen in de winkel. De goedmoedige eigenaar, eind vijftiger met het grijze haar stram achterover gekamd die op zijn leren slippers precies de weg weet in de winkel en de klanten soepeltjes gidst door de bakken met strips en hen naar de gevraagde uitgaves leidt. Ondertussen lustig keuvelend met een oudere man, die hijgend zij rollator het stoepje opgehesen heeft en nu uit staat te puffen tegen een bak met allemaal Kuifjes. Hij omarmt de bak alsof hij alle Kuifjes innig liefheeft, wat misschien ook wel zo is, terwijl hij amechtig probeert op de been te blijven en weer op adem te komen. 

Ik vang flarden van het gesprek op. Over ene Jaap die niet meer weet waar hij het zoeken moet en dat het meissie van de hoek die het nu wel uit haar hoofd zal laten. Dit alles in onvervalst Amsterdams. Heerlijk, maar wat die Jaap aan het zoeken is en wat het meissie van de hoek nu wel niet zal doen is me een raadsel. Ik ga het ook maar niet vragen. 

Wat opvalt is dat er eigenlijk alleen maar mannen in de winkel zijn. Zwijgend spitten ze de bakken door en hier en daar zie ik gelukzalige glimlachjes, maar ook bittere teleurstelling als het nummer wat ze zoeken er niet tussen zit. 

Dan komt er een dame binnen. Groot en blond met verwarde haren op stevige bergschoenen, rode broek met wijde pijpen en een geel jack. De eigenaar en de oude man staken hun gesprek. De oude man bekijkt de vrouw van top tot teen en klemt dan de bak met Kuifjes nog wat steviger vast. De eigenaar vraagt haar vriendelijk wat hij voor haar kan doen. Ze diept een papiertje op uit haar tas en leest iets voor. De eigenaar stapt het trapje af en gaat vlak bij mijn trapje voor een boekenkast staan en bladert door wat titels en pakt er een vrij dik, gebonden boek uit en zegt tegen de dame: Ik heb deze alleen in het Engels. Nou ja, oké, wat kost dat? Achtenveertig euro mevrouw. 

Krimmeneel zegt de dame, dat is me nogal wat. Ja zegt de eigenaar en begint te vertellen over zeldzaamheid en laatste uitgave en nog meer van dit soort argumenten, maar daar is de dame niet gevoelig voor. Nee toch maar niet zegt ze, dan bedenk ik wel een ander cadeau en ze stapt zonder te groeten de winkel uit. De eigenaar en de oude man kijken haar even na en ik hoor de oude man zeggen: Wijven!!

Dan kijkt hij verschrikt mijn kant uit, want ja er zat nog zo'n "wijf"  op dat trappetje, maar ik schenk hem een glimlach. Dan is mijn man klaar met zoeken en gaat richting de kassa. Zo elegant mogelijk hijs ik mijn derrière van dat trappetje af en ga naast hem staan. De oude man bekijkt mij nu ook van top tot teen en zegt dan: Ik wist niet dat u bij hem hoorde, met een knik naar mijn man, ik dacht al wat moet zij nou daar op dat trappetje. Maar nu snap ik het. 

Ondertussen staan de eigenaar en mijn man te kletsen. Allebei Amsterdammers en allebei liefhebbers van oude stripboeken. Het jargon is voor mij abacadabra maar dat is niet erg. De oude man mengt zich in het gesprek en hij is niet alleen een buurtgenoot maar ook een liefhebber. Ik luister, kijk en geniet.

Als we op het punt staan om de winkel te verlaten zegt de oude man nog tegen mij, en wat voor stripboeken lees jij eigenlijk. Ik beken hem eerlijk dat ik er niks aan vindt aan die stripboeken. Hij kijkt me aan of ik iets viezigs aan heb en draait van afschuw zijn hoofd om. Als we de winkel uitlopen dan hoor ik in gedachten: Wijven!!

Het was een heerlijk half uurtje daar in de stripboekenwinkel.

donderdag 13 april 2017

De poepschepper

Er lag een brief in de bus! Van een rioleringsbedrijf dat in opdracht van de gemeente de riolering in onze straat en wijk kwam doorspoelen en kwam reinigen. Of we er voor wilden zorgen dat afvoerputten afgedicht waren en er werd dringend geadviseerd om de deksel van de wc bril dicht te doen, want het reinigen van het riool kon wel eens wat viezigheid met zich meebrengen en dan waren we maar vast gewaarschuwd en voorbereid. Toe maar!

Vanmorgen was het zover. Terwijl ik toilet aan het maken was hoorde ik twee grote vrachtauto's de straat inrijden. Mijn echtgenoot, waar je doorgaans een kanon naast kunt afschieten, werd wakker van het geronk en riep direct: Het riool! Ja dat was waar ook en wij gingen aan de slag om alle gaten af te dichten. De stop in het bad en in de wastafel, deksel op de wc pot, doek in het fonteintje en een pan met water op de afvoer in de gootsteen, omdat daar de stop al weken mank is en de boel niet goed afsluit. 

Kortom wij namen geen enkel risico, want een overborrelend toilet met je eigen poep vind ik al vies, laat staan een overborrelend toilet met de poep van de buren, ook al zijn het nog zulke aardige mensen. Je weet maar nooit wat die mensen de avond tevoren gegeten hebben. Een beetje zorgelijk verliet ik het pand. 

Daar stonden ze hoor, twee kloeke poepauto's met grote zuigslangen met stoere mannen ernaast, geheel in fluoriserend plastic verpakt die al druk bezig waren om de deksels van de putten te lichten. Ik deed een schietgebedje, zwaaide nog even vriendelijk goedemorgen naar de heren en reed de straat uit in de hoop het pand later die dag in onberispelijke staat aan te treffen, maar gerust was ik er niet op.  Ik zag al voor me hoe ik aan het einde van de werkdag het huis binnen moest gaan door een dikke, bruine brij en hoe krijg je dat weer schoon? Vooral hoe krijg je die lucht er weer uit?

Wat kan een mens toch tobben, maar ook in dit geval was het een mens lijdt het meest door het lijden wat hij vreest, want toen ik thuis kwam rook ik niks geen vieze luchtjes en de muren in de gang waren nog maagdelijk wit. Godzijdank! Dat was heerlijk thuiskomen. 

Terwijl ik tevreden mijn moestuintjes ging inspecteren schoot me ineens een verhaal van vroeger te binnen. Hoe mijn oma vertelde dat het beroep van poepschepper heel normaal was. Een man die wekelijks de putten kwam leegscheppen en de derrie deponeerde in zijn karretje. Ik griezelde van zo'n verhaal, was als meisje al vies uitgevallen. Het was vast geen beroep waar men voor in de rij stond en veel aanzien zal het niet gehad hebben en toch konden ze in die tijd vast niet zonder. 

Het beroep van poepschepper is allang uitgestorven en dat is maar goed ook, want zouden die mannen nu gemakkelijk aan de vrouw zijn gekomen toen? Ik bedoel maar, stel je was met zo'n poepschepper getrouwd, rook je dan al van verre dat je vent na een lange dag scheppen thuis kwam? De meeste huishoudens hadden nog geen douche in die tijd dus dat werd een waslapje langs het lijf bij de keukenkraan, terwijl jij als moeder de vrouw net de piepers stond te schillen en de andijvie nog moest snijden. Over de nacht doorbrengen naast elkaar in de echtelijke sponde hebben we het dan nog niet eens. Je lag dan constant naast een snurkende poepwalm stel ik mij zo voor! Harde tijden waren dat. 

Ik ben blij dat ik in deze tijd leef en dat ons riool gereinigd is door die in plastic verpakte mannen vanmorgen, die hoeven alleen maar het plastic af te pellen en na een douche ruiken ze weer als roosjes. Gelukkig maar.