zaterdag 16 september 2017

Herfst

Ik heb geen idee wat er met de zomer is gebeurd. Zomaar ineens is ze weg! Mooie boel is dat.
Als kind had ik een boek met 100 voorleesverhalen en in een van die verhalen was de zomer ook ineens weg. Alle dieren in het bos in paniek omdat eentje van hen geen goed afscheid had kunnen nemen. Om een lang verhaal kort te maken, een van de dieren ging op zoek naar de zomer, haalde haar over om nog even terug te komen en natuurlijk kwam ze nog voor een dag of wat en ze leefden nog lang en gelukkig. Het was een van mijn lievelingsverhalen, ik kon er geen genoeg van krijgen.

Soms zou je willen dat verhalen tot leven komen. In dit geval, kon je er maar op uit om de zomer te verleiden nog even terug te komen, maar helaas we kunnen veel tegenwoordig, maar het weer veranderen dat kunnen we niet en dat is misschien maar goed ook.

Dan de herfst maar verwelkomen. Ik hou van alle jaargetijden maar de herfst is echt wel een beetje favoriet met al die mooie kleuren in de natuur. Toen we deze week door de Achterhoek en het Salland reden was al goed te zien dat de herfst op de stoep staat. Hier en daar beginnen de bomen al prachtig te kleuren, het ruikt echt al naar herfst buiten en het wordt natuurlijk elke avond een klein beetje vroeger donker. Oké, vooruit dan maar, geen verlangen meer naar de zomer maar de herfst verwelkomen.

Na ons tripje moest bij thuiskomst echt de kachel aan, het was maar 18 graden in de kamer en dat vind ik toch echt te fris. Het regende dat het goot echt helemaal niet leuk. Goed weer om het thuis gezellig te maken. Ik zette een grote pan met schenkel, allerhande kruiden en een plens water op en trok een krachtige bouillon waar ik later een heerlijke pan soep van maakte. Ook de eerste stamppot van het seizoen deed zijn intrede. Heerlijk!

Het voordeel van nog vakantie hebben was dat ik in de middag, bij daglicht, heerlijk een paar uurtjes kon haken aan mijn deken. Alle zwarte tussen banen heb ik er nu aangehaakt en nu ben ik bezig om die vijf lange lappen aan elkaar te zetten. Dat is een gezellig werkje, maar ook best nog wel een klus.

Ik heb nu bijna vier banen aan elkaar en zit te puffen van jewelste alsof de zomer zojuist toch weer is gearriveerd. De kachel kan weer uit, want het is best warm met zo'n lange lap deken op je schoot. Toch ga ik lekker door want het zou fijn zijn als hij dit weekend aan elkaar zit. Dan kan ik daarna de rand er aanhaken en dan is hij af. Dan ligt dochter er deze winter in elk geval lekker warm bij. (Al deed ze dat natuurlijk al) ☺



Update zondagmorgen: alle banen aan elkaar! 

vrijdag 15 september 2017

Kringloopwinkelen

Voor kerst kregen man en ik een hotelbon. Weer terug uit Frankrijk besloten we deze in te wisselen zodat we even konden bijtanken van alle emoties. Bovendien kletsten we samen alleen maar over wat we hadden meegemaakt dus was het goed dat we er even samen tussenuit piepten. Anders werden anderen maar gek van ons.

We kozen voor een landhotel in Almen. Dat ligt in de Achterhoek op 20 minuten van Deventer. Nu kom ik voor m'n werk regelmatig in de Achterhoek en weet ik hoe mooi het daar is. Nu konden we er lekker lang van genieten. 

Met windkracht 8 reden we de straat uit woensdag en gelukkig werd de storm hoe dichter we Almen naderde minder. In het hotel zetten we de koffer op de kamer en gingen richting Zutphen. 

Een mooi ritje naar een schattig stadje met leuke winkels. Ze hebben daar nog een echte boekwinkel, zo een waar het heerlijk naar boeken ruikt en je eindelooskunt  snuffelen. We sloegen er een plezierig uurtje stuk. 

S'avonds aten we een heerlijk diner in het hotel en sliepen die nacht als roosjes. Na het ontbijt gingen we weer huiswaarts maar niet meteen. We wilden nog wat dingen in de buurt bekijken. Helaas moest de zon al snel het veld ruimen en begon het weer te regenen. Geen weer meer om buiten te zijn. 

Nu schijnt kringloopwinkelen erg in te zijn en dus bedachten we dat ook eens te gaan doen. Even Google raadplegen voor een adres en hup daar gingen we al naar Deventer. 

Een grote hal vol met spullen. Bij binnenkomst zag ik een vitrinekast met mooie glazen en laat daar nu een schattige etagère tussen staan. Die riep me. Of ze alsjeblieft met me meemocht. Natuurlijk want ik was net op zoek naar haar. 

Er was ook een aparte afdeling voor boeken. Het leek wel een bibliotheek zo groot en wat lag er achteloos op de tafel die er stond? Een handwerkboek! Net wat ik zocht. 

Zes euro armer maar erg blij reden we weer richting Amsterdam. In de hozende regen en eerder dan gepland, maar ach het was leuk geweest. 

Thuis deden we de kachel aan, zetten we een potje thee en gingen de trouwfoto's nog maar eens bekijken. 


donderdag 14 september 2017

Zondag - The day after

Na een kort, heel kort nachtje, waren we zondag al om half twaalf in de lobby van het hotel. Het schijnt gebruikelijk te zijn om de dag na het huwelijk nog samen te komen voor een brunch, dan worden alle restjes opgemaakt van het eten en drinken wat over is gebleven en daarna nemen de gasten afscheid en gaan weer terug naar huis. Voor velen best nog een eindje rijden want Frankrijk is een groot land.

Wij gingen met z'n vieren met een taxi naar de feestzaal waar onze bus had overnacht. Ik zou dan samen met de beste vriend van zoon die ook getuige was alvast kunnen gaan helpen en de andere twee haalden de rest van ons gezelschap op. Dat helpen was niet echt de bedoeling bleek al snel, want de moeder van de bruidegom ging toch niet met tafels en stoelen lopen sjouwen. Daar kon echt geen sprake van zijn. Franse verontwaardiging alom!

Nu had ik mijn hoed in het hotel gelaten, zodat er geen enkele reden was om niet mee te helpen en geen haar op mijn hoofd die er over piekerde om dan maar in een hoekje te gaan zitten en me te laten bedienen. No way! Hier moest heel veel tact en overtuigingskracht aan te pas komen om in mijn gebrekkige Frans twee tantes en een nichtje van schoondochter te overtuigen dat deze moeder van de bruidegom niet op haar luie achterste ging zitten maar graag mee wilde helpen. Uiteindelijk gingen ze akkoord en mocht ik de tafels dekken!

Op een grote tafel maakten we een buffet met heerlijke salades, plakken vlees, kaas en veel lekker brood wat ze warm bij de bakker hadden gehaald. Met zo'n 60 man werd er opnieuw gezellig en langdurig gegeten. Daarna namen de meeste gasten afscheid en werden man en ik gekust en geknuffeld door mensen die we pas een dag eerder hadden ontmoet en vlogen de uitnodigingen om langs te komen over en weer. Zo zijn we uitgenodigd in: Casablanca in Marokko, Montreal in Canada en hebben we nu vier logeeradressen in Parijs en eentje in Lyon. Als dat allemaal doorgaat dan hebben we geen tijd meer om te werken! Maar wat een ontzettende hartelijkheid. We waren er gewoon beduusd van.

Toen moest alles weer opgeruimd worden en schoongemaakt. De zaal wordt door de dorpsbewoners voor meerdere doeleinden gebruikt dus alles moet weer terug naar waar het hoort en weer schoon. Ook hier kwamen er protesten dat de familie van de gom niet mocht helpen, maar nu stond ik er niet alleen voor en pakten we gewoon aan. Binnen een uurtje was alles spic en span en gingen we terug naar het hotel, maar niet voordat we een uitnodiging hadden geaccepteerd om die avond in de tuin van grootmama (92) gezellig met de naaste Franse familie te komen eten. We kregen het advies om wel wat warms aan te trekken want het zou die avond een beetje fris worden. Wat een gastvrijheid.

Na even een tukkie te hebben gedaan doften we ons een beetje op, klommen weer in de bus en reden naar het huis van oma even buiten Toulouse. Vlak bij een prachtige kerk stond een gigantisch huis met een gigantische tuin en daar werden we opnieuw welkom geheten en kregen we opnieuw een glas champagne in de hand gedrukt. Weer begon het gekus en geknuffel want dat is een belangrijk onderdeel van een begroeting daar in Frankrijk. In de keuken stond een enorme pan op een gasbrander met een gigantische hoeveelheid aardappelpuree. Althans zo leek het. Het bleken wel aardappels te zijn, gestampt tot een puree maar daar doorheen zat een speciale kaas en een flinke hoeveelheid knoflook.

Ik hou van koken en was dus erg nieuwsgierig en kreeg uitleg in het Frans. Het heette Aligot. Google maar eens en dan zie je hoe dat gemaakt wordt. In de tuin stonden een aantal partytenten met daaronder gedekte tafels voor zeker 30 mensen. Twee grote BBQ's werden aangestoken met speciaal hout en kruiden en daar werden enorme cirkels worst op geroosterd. Soucisse de Toulouse. Net als de Aligot een specialiteit uit de streek. Eerst nog heerlijke hapjes vooraf en toen kregen we een bord met Aligot, saucisse de Toulouse en zalige ratatouille geserveerd. Het liep allemaal van een leien dakje.
Eerst werd ik nog in de keuken geroepen om te zien hoe de Aligot dan verwarmd wordt en opgediend en ik kreeg allemaal tips voor als ik het zelf zou gaan maken. De helft daarvan ben ik al weer vergeten, want het ging in rad Frans en hier in Nederland kan ik hoogstwaarschijnlijk die speciale kaas toch niet krijgen, maar leuk en attent was het wel. Het smaakte trouwens heerlijk.

Na het dessert, wat uit een speciale taart bestond was het tijd voor de bedankspeeches. Bruid en bruidegom stonden stralend naast elkaar op het terras (wel een beetje verkleumd want het was best fris) en zoon bedankte iedereen namens hen tweeen voor een geweldig weekend. Eerst in het Frans (mijn hart zwol van trots) en daarna in het Nederlands. Daarna bedankten de ouders van de bruid en toen deden man en ik ook nog een woordje. Oeps dat was lastig, want dat hadden we van te voren niet ingestudeerd, maar het lukte en opnieuw veel gekus en geknuffel.

Maandag rond het middaguur was het helaas al weer tijd om afscheid te nemen van het bruidspaar. Zij moesten nog een aantal dingen regelen en wij moesten ons opmaken om weer terug naar Nederland te gaan. Altijd weer even ellendig om afscheid te nemen en te weten dat ik zoon voorlopig niet kan vasthouden, maar wat is het goed te weten dat hij zijn geluk heeft gevonden en zoveel lieve Franse familieleden erbij heeft gekregen.

Wij brachten de bus terug naar de verhuurmaatschappij en gingen aan boord van het vliegtuig die ons keurig weer naar Amsterdam bracht. Het was een geweldig weekend, zoveel moois beleefd, kennis gemaakt met zoveel leuke mensen en vooral gezien hoe zoon en schoondochter samen het geluk hebben gevonden en nu als echtpaar verder gaan. Er zijn eigenlijk geen woorden voor om te beschrijven hoe mooi dat allemaal voelt!



dinsdag 12 september 2017

Zaterdag - De Dag!

Zaterdagmorgen ging al om half acht de wekker. Dat is best vroeg voor een zaterdag, maar ach als je zoon trouwt dan kijk je niet op een uurtje eerder uit je bed.

Dochter, schoonzus, nichtje en ik gingen met de bruid met de trein naar Agen. De heren van ons gezelschap gingen met de gom naar de feestlocatie, want die moest nog versierd worden. Om 8.49 uur zaten wij met z'n vijven in een luxe TGV die ons van Toulouse in een uurtje naar Agen bracht. In Frankrijk mag je niet overal trouwen. Alleen in je eigen woonplaats of in de woonplaats van je ouders, vandaar de keuze voor Agen.

Het regende een beetje maar in Agen was het gelukkig droog en brak de zon door. Op het station stond de moeder van de bruid ons al op te wachten. Dat is een ontzettend leuk mens en de begroeting was dan ook allerhartelijkst. In gezwinde spoed stekkerden wij als een sliert kippen achter de bruid aan door zeg maar de stationsstraat naar de kapper. Daar stonden ze al met z'n tweeën op ons te wachten en werden bruid en dochter direct naar de stoelen begeleid. Zij zouden immers nog doorgaan naar de beautysalon voor de make-up.

Bij de coiffeur. Als paasei!
Wat een belevenis was dat om daar op een zaterdagmorgen bij zo'n Franse kapper te zitten. Het gaat allemaal net wat anders dan hier. Hier krijg je een jasschort voor en daar trek je hem aan en na het wassen krijg je een papieren handdoek om je hoofd als een soort paasei! Schoonzus en ik lagen dubbel van het lachen. Gelukkig had mijn kapster hier afgelopen donderdag foto's gemaakt van mijn kapsel en kon ik laten zien hoe het een beetje moest zitten, want hoe leg je zo iets uit in het Frans? Het kwam allemaal goed.

Toen bruid en dochter naar de make-up vertrokken en wij uiteindelijk ook klaar waren gingen we naar het huis van moeders. Die had daar een paar heerlijke snacks klaar staan zodat we nog even wat konden eten voor we ons om moesten kleden. Een heel relaxed moment.

Ondertussen kwamen er berichten uit Toulouse dat de gom was aangekleed, de rest van de mannen ook en dat ze allemaal in de bus onderweg waren. Met de auto is dat algauw 1,5 uur. Om half drie reden ze voor en stapten de dames in en reden wij alvast met de gom naar het stadhuis. Bruid kwam met haar vader. Bij het stadhuis hadden zich al flink wat gasten verzameld en net toen de bruid gearriveerd was begon het te regenen. Gelukkig konden we direct naar binnen en mochten we de trappen beklimmen op naar de grootste en de mooiste trouwzaal. Volgens goed Frans gebruik wordt een huwelijk waarop het regent op de dag een heel gelukkig huwelijk en daarom kregen we het advies om ons geen zorgen te maken over de regen. Nou dat is prettig om te weten al weet ik zeker dat een zonnig huwelijk ook heel gelukkig kan zijn!

De bruidegom blijft een Amsterdammer!
Het bruidspaar nam plaats op hun stoelen en de gasten zetten zich op hun plaatsen en het wachten was op de ambtenaar. In dit geval was het niet de burgemeester zelf maar zijn rechterhand. Hij was nog jong, droeg een donkerblauw kostuum en had daarover heen een sjerp in de kleuren van de Franse vlag. Zo'n trouwerij gaat daar zo'n beetje hetzelfde als hier behalve dat ze elkaar niet de rechterhand geven, maar van beiden klonk een overtuigende Oui!

Dat was een bijzonder moment. Twee stralende mensen, waaronder onze eigen zoon die graag met elkaar verder willen. Gelukkig had ik een bril op zodat mijn waterige ogen niet erg opvielen en niemand die de brokken in mijn keel zag!

Na de voltrekking joeg de bode ons zo'n beetje de zaal uit. Het mens had waarschijnlijk zin in het weekend - logisch - maar buiten kwam het even met bakken naar beneden en het gezelschap liet zich dus niet zomaar wegsturen. Na wat heftige discussies met wat Franse familieleden mochten we in de hal toch nog even wachten tot de bui wat afgezakt was.

De trouwzaal.
Bij de huwelijksvoltrekking was de ene oma van de bruid aanwezig. Zij is al 96 jaar oud en was zo blij dat ze er bij kon zijn. De andere oma is 92 jaar oud en zij woont in een buitenwijk van Toulouse. Daarom zou het feest daar vlak bij zijn zodat beide oma's een deel van het huwelijk konden meemaken. Het bruidspaar werd door de vader van de bruid naar Toulouse gereden en ons gezelschap klom weer in de bus om weer richting Toulouse te gaan. We hadden lekkere, feestelijke muziek aanstaan en werden best gek aangekeken toen we de stad uitreden. Nu had onze huurbus een Duits kenteken dus je zag de mensen denken: Gekke Duitsers! haha

De feestlocatie lag ergens buiten een dorpje vlakbij Toulouse en daar werden we ontvangen met champagne en lekkere hapjes. Daar konden we kennis maken met de rest van de Franse familie. Ooms, tantes, neven en nichten, onze schoondochter is ruim bedeeld met familie. Nu waren wij ook best met een aardig groepje want ook mijn schoonfamilie en vrienden van de Gom uit Amsterdam waren overgekomen. Een klein Frans neefje van twee jaar oud zag mijn neefje van tien en pakte zijn hand om met hem naar de kippen te gaan kijken die achter een hek gezellig liepen te scharrelen. Zonder woorden begrepen ze elkaar. Zo lief om te zien.

Rond negen uur begon het diner. Heerlijk was het. Tussen de gangen door werden er spelletjes gedaan waarbij er telkens uitleg werd gegeven in twee talen zodat we allemaal mee konden doen. Ik moest nog een verhaal voorlezen over een koets, koetsier, paarden en wielen waarbij iedereen in de koets zat die dat onderwerp vertegenwoordigde zich met stoel en al moest omdraaien als zijn woord genoemd werd. Het werd een zooitje en van het lachen kon ik bijna niet meer voorlezen.

Man en ik hielden onze speech, om de beurt een zin, eerst in het Nederlands door man en daarna ik in het Frans en we kregen luid applaus. Na het diner wat rond middernacht was afgelopen begon het feest en werd er gedanst. In een aparte ruimte lagen allemaal gekke hoedjes, brillen, sjaals en pruiken. Mensen konden zich verkleden en dan werd er een polaroid foto gemaakt die allemaal aan het bruidspaar werden overhandigd later. Heel erg grappig. We hebben ontzettend gelachen en dan valt de taalbarrière helemaal weg.

Het feest duurde tot de kleine uurtjes en om vijf uur in de ochtend gingen de laatste gasten met een taxi naar het hotel. Ik had geen voeten meer, maar wat een geweldige dag was het. We hadden maar een paar uur om te slapen want zondag om twaalf uur werden we alweer op de feestlocatie verwacht voor de brunch!

Zo gaat dat daar! Wordt vervolgd!


De moeder van de gom. Met hoed!



Vrijdag! Vertrek!

Wat een geweldig weekend hadden wij! We zijn weer terug en het is nog nauwelijks te bevatten allemaal.

Vrijdag vertrokken we in de hozende regen met z'n achten naar Schiphol. Man, dochter, broer, schoonzus, neefje, nichtje en mijn vader. Voor hem was het extra spannend want hij had al in geen 30 jaar meer gevlogen. Op Schiphol voegde de beste vriend van onze zoon zich bij ons gezelschap en zo waren we met negen man op weg. Gezellig. We gaven de koffers af en gingen vlot door de security. Mijn vader, nichtje en neefje keken hun ogen uit. Daarna was het tijd voor koffie en mijn neefje stond met zijn neus tegen het raam geplakt om de vliegtuigen te zien vertrekken van de gate en te zien opstijgen. Met 20 minuten vertraging gingen we de lucht in om anderhalf uur later in Toulouse te landen in de zon!

De huurauto opgehaald, een busje voor 9 personen en op naar het hotel. Dat was nog even gek want er zijn meerdere Ibis hotels in Toulouse en zoon had ons doorgegeven dat het die in het centrum was. Stonden we daar aan de verkeerde receptie. Uiteindelijk belde de vriendelijke receptionist naar de andere twee hotels in het centrum om te horen waar we dan wel welkom waren en we klommen allemaal weer in de bus!

S'avonds gingen we met een hele groep bruidsgasten tapas eten in een heel leuk restaurant. Schoondochter wist de weg en dus stekkerden we met een hele groep bruiloftgasten door Toulouse. Toen wij allang aan een drankje zaten kwam eindelijk de bruidegom, want die moest eerst nog gasten van het vliegveld halen. Wat was het heerlijk om hem weer te zien en hem weer in mijn armen te hebben!

Met een ploeg van ongeveer 30 personen- voornamelijk familie en vrienden van de Gom en wat vrienden en de broer en schoonzus van de Bruid -zaten we gezellig te eten en te kletsen. Gesprekken in het Frans, Nederlands en Engels, alles door elkaar. Kwamen we er niet uit dan konden zoon en/of schoondochter vertalen. Het was een lawaai van jewelste, maar we waren niet de enige gasten. Heerlijk gegeten en de stemming zat er al goed in! 

Op tijd zochten we ons mandje op om een goede nachtrust te krijgen want zaterdag - de grote dag - moesten we al weer vroeg uit de veren.

donderdag 7 september 2017

Checklist

-Haren in de kleur en krul V
-Koffer gepakt V
-Kadootje mee V
-Paspoorten in de tas V
-Zakdoeken mee  V
-Speech geschreven V
-Nederlandse kaas gekocht V  
-Extra panty (voor je weet maar nooit) V
-Nagels gelakt! V

Het lijkt er op dat we er klaar voor zijn. Alles wat gedaan moest worden is gedaan en volgens mij zit alles wat we moeten hebben in de koffer! Alleen de tandenborstels nog, maar die hebben we vanavond en morgenochtend nog nodig.  We zijn er klaar voor en ik heb er zin in. 

On y va! 


 
  

woensdag 6 september 2017

Karmozijn

Ziezo dit was mijn eerste vakantiedag! En best een lekkere dag al zeg ik het zelf. Natuurlijk werd ik op de gewone tijd wakker omdat mijn innerlijke wekker nog aan stond, maar om dan nog even terug te kunnen keren naar dromenland was best lekker.

Ik had best grootse plannen om eens flink aan de bak te gaan in het huishouden, maar zoals dat gaat met goede voornemens kwam hier niet zoveel van terecht. En wat ik dan wel gedaan heb verliep ook al niet gesmeerd. Iets met was aan de lijn hangen, regenbuien, afhalen en weer ophangen en uiteindelijk toch maar binnen opgehangen.

Gelukkig had ik nog een lekker boek en dat moest uit. Van wie? Van mij! En wel vandaag. Dus krulde ik mij op in mijn hoekje op de bank, radio aan, kop koffie er bij en maar lezen. Zomaar op een gewone woensdagochtend. Heerlijk! Een lekkere roman was het met allerhande familieperikelen van een Engelse schrijfster. Het leuke van haar boeken is dat ze heel beeldend kan schrijven over de prachtige heuvels daar in dat stukje Engeland met bijbehorende natuur. Over kliffen en aanrollende golven in kalme of in woeste zeeën en de mooiste wolkenluchten. Als ik dan zo verdiept ben in een verhaal zie ik het als het ware voor mij. Ze schreef ook over karmozijnrode bloemen. Karmozijn rode bloemen! Wat een prachtig woord eigenlijk, karmozijn rood. In mijn verbeelding is dat een diep donkerrode kleur en ik kauwde in gedachten nog even door op dat karmozijn rood. Kar mo zijn, klinkt koninklijk!

Toen het boek uit was, was de ochtend nog lang niet om en vond ik dat ik op mijn vakantiedag gewoon helemaal zelf mocht beslissen dat ik iets voor mezelf ging doen en dat die extra huishoudklusjes best een andere keer mochten en daarom pakte ik de deken en begon de randen aan de zijkanten te haken. Twee rijen zwarte stokjes aan weerszijden van iedere baan. Gewoon een lekker werkje waar je niet al te veel bij na hoeft te denken.

Toch moest ik in de benen want er moest natuurlijk ook nog wat gegeten worden vanavond dus maar even naar het dorp. Daar was het een rommeltje want het is de feestweek en dan staat er een grote tent en een kermis midden in het dorp. De wekelijkse woensdagmarkt viel bij al dat kermisgeweld in het niet, want er waren maar een paar kramen. Niet veel aan dus. Na de boodschappen liep ik nog even binnen bij de Etos om wat mini producten te kopen voor aanstaande weekend. Veel makkelijker om een miniflesje shampoo mee te nemen in je koffer dan een grote fles.

Bij de Etos wemelde het van de aanbiedingen en zo ook de nagellak. Twee halen en maar eentje betalen. Daar hou ik van. Nu wist ik dat dochter bij haar fuchsia roze jurk nog een bijpassend lakje moest hebben. Dus ik kocht er eentje voor haar, maar dat betekende dat ik er voor mezelf ook nog een mocht kiezen. Mijn outfit zaterdag is donkerblauw met een vleugje wit. Wat zou ik daar nu eens voor kleur bij kiezen. Een rode. Niet al te fel maar een mooi, beschaafd, beetje warm rood zou passend zijn. Karmozijnrood! Die moest ik hebben. Alleen wist ik niet precies hoe rood karmozijnrood is.

Op goed geluk dan maar en ik kocht de kleur Queen of Tarts! Koningin van de taartjes. Nu vond ik karmozijnrood al koninklijk maar een karmozijnrood taartje heb ik niet zo snel voor de geest. Best een rare naam voor een nagellak eigenlijk, maar ach een kniesoor die daar op let.

Thuis zocht ik het op via google. Karmozijn rood. En warempel het kwam nog best overeen met mijn nagellakje. Dus ga ik met karmozijnrode nagels naar Frankrijk.

En wat was nu dus de rode draad van mijn eerste vakantiedag? Precies. Karmozijn rood!

Karmozijn rood!

Best karmozijn rood toch?



dinsdag 5 september 2017

Op weg........

Driving home for Christmas is een van mijn favoriete kerstliedjes. Het is natuurlijk een beetje gek om begin september al met kerstliedjes bezig te zijn, maar het is het gevoel wat het liedje in mij oproept.
Op weg naar huis om met elkaar een feestje te vieren.

En dat liedje geeft nu net precies mijn gevoel van dit moment weer, want over vijf dagen trouwt onze zoon in Zuid Frankrijk in de woonplaats van de moeder van onze schoondochter. Een klein plaatsje ruim honderd kilometer van Toulouse. Zoon en schoondochter wonen daar zelf zo'n driehonderd kilometer vandaan en vandaag kregen we het bericht dat het aanstaande bruidspaar met een gehuurde auto op weg was naar Toulouse.

Zelf had ik vandaag mijn laatste werkdag. Nog twee dagen vrij voordat wij met mijn vader en mijn broer en zijn gezin in het vliegtuig stappen om naar het bruidspaar toe te gaan. Later die middag vertrekken mijn schoonzus en zwager met kinderen en aanhang. We ontmoeten elkaar allemaal dan in het hotel in Toulouse. Ik kan niet wachten om zoon (en schoondochter) weer in de armen te sluiten.

Vandaar het gevoel van driving home for.......... Al die familieleden en vrienden die zich klaar maken om het bruidspaar het ja-woord te zien geven, met hen mee te feesten en te proosten op hun geluk. Die allemaal op reis gaan om er bij te kunnen zijn, want ook de Franse vrienden moeten soms een best eindje reizen.

Hier is bijna alles klaar. De outfits hangen klaar, inclusief hoed en avondtasje. Alleen moet ik nog even een panty scoren, maar dat gaat goed komen. Morgen op mijn eerste vrije dag is een rondrommeldag, een beetje huishouden, ritje naar de markt, wellicht nog even op mijn gemakje naar de bieb maar lekker rustig aan. Het werk loslaten zodat het hoofd leeg mee kan naar Frankrijk.

Donderdag is kapperdag. De haren in de kleur en in het juiste model, zodat het zaterdagochtend bij de Franse coiffeur alleen maar even gefohnd hoeft te worden. Een berg lak erop en plakken maar die hoed! Ook moeten donderdag de nagels in de lak zodat ik als een keurige moeder van de bruidegom het vliegtuig in kan.  Genoeg te doen dus en genoeg voorpret!

Het is een bijzondere periode, ons kind gaat trouwen en dat is leuk maar ook een beetje gek. Want het lijkt nog maar zo kort dat ik hem voor het eerst in mijn armen kreeg. Een heel klein hummeltje van nog geen vijf pond. En nu al trouwen. Waar is de tijd gebleven. 

Maar goed, vanavond eerst weer eens naar Yoga want dat start weer nu de vakantie voorbij is en dan ben ik lekker zen straks hoop ik voordat de trouw zenuwen opspelen.

Oh jee we moeten nog een speech opstellen. In het Nederlands en in het Frans.  Is er een Franse vertaler in de zaal?






dinsdag 29 augustus 2017

Vlinder voor Annie

De vlinder voor Annie voor de Regenboogkussens is af. Ik vind hem zelf erg mooi geworden en ik hoop dat Annie hem ook mooi vindt. Het was een leuk werkje om even tussendoor te doen na al het gehaak. Al was dat haken ook weer lekker omdat je dat bijna gedachteloos kunt doen en bij dit borduurwerkje had ik al mijn aandacht nodig.

Het is handig om een patroontje van internet te halen en dit te printen, maar het was heel goed kijken hoe de kleuren liepen op het telpatroon. Vooral goed kijken naar de lichte en wat donkere kleuren want die overgang was soms lastig te zien en zeker met kunstlicht. Het gebeurde nogal eens dat ik s'avonds laat moest constateren dat er toch iets fout was gegaan en dan kon ik het weer uithalen.

Daarom ben ik zondagmiddag lekker in de tuin gaan zitten en met volop daglicht kwam het eigenlijk zo voor elkaar. Vanavond de laatste zwarte stiksteekjes en voila hij kan wegvliegen!

De foto is nog met het laatste beetje licht in de tuin gemaakt en heeft daarom een wat blauwig waasje. Morgen gaat hij op de post en dan is het tijd om weer wat anders te doen. Het plan is om eerst de deken voor dochter af te maken, maar mijn rechter pols is weer aan het muiten dus is het verstandiger om eerst mijn boek uit te lezen, wellicht nog een ander boek en dan de haaknaald weer ter hand te nemen.

maandag 28 augustus 2017

20!

Vandaag werd onze dochter 20 en om dat heugelijke feit te vieren had ik vandaag een atv-dag genomen. Gisteren waren we al met z'n drietjes uit eten geweest, want op zondag vond ze dat gezelliger dan op een maandag. Ik geloof echter dat het in een stad als Amsterdam niet zo veel meer uitmaakt want daar is het elke avond druk, maar de jarige mocht kiezen. We gingen tapas eten in een restaurantje vlak bij het Leidseplein en het was heerlijk.

Achteraf denk ik dat mijn collega's blij waren met de keuze voor de zondag want gezien de hoeveelheid knoflook die in een aantal onderdelen van de tapas zaten waren ze denk ik heel blij dat ik er vanmorgen niet was. Arme collega's van mijn man, want die moest vanmorgen wel gewoon werken.

Ook vandaag mocht de jarige het programma kiezen en ze wou wel graag de stad in om een cadeautje voor het aanstaande bruidspaar te kopen. Over ruim 1,5 week is het al zover en ze had nog geen cadeau. Het moest een origineel cadeautje worden, maar precies wat, dat wist ze nog niet.

Nu wist ik dat er elke maandag in de Westerstraat in Amsterdam een grote markt is en om de hoek van die markt is er op de Noordermarkt op dezelfde tijd een brocante markt. Mijn Jordanese oma ging daar vroeger elke maandag naar toe. Dan werden er boodschappen op de markt gedaan en ging ze op bezoek bij haar schoonzusjes die elk ook in de Jordaan woonde. S'morgens na de markt koffie bij tante Na en s'middags een koppie thee (zoals ze zelf altijd zei) bij tante Ka en met de tram van 4 uur weer naar huis. Jaar in, jaar uit totdat de schoonzussen elk stierven en zij zelf ook niet meer goed ter been was en van over markten lopen geen sprake meer was.

En dus togen dochter en ik met de metro en de tram naar het Marnixplein en stapten daar uit de tram de markt op. Het was een stralende dag en ook op de markt had iedereen een goed humeur.  Wat was het leuk! De Amsterdamse humor ligt op straat zegt men en het was leuk om de snedige opmerkingen van de marktlui aan te horen. Voorbeelden:
Ze kosten maar een euro mop! (koopman tegen dochter toen ze een armbandje paste)
Dag lieverd, tijd niet gesien maar ik heb ze weer hoor, ook in jouw maat! (koopman tegen dikke dame met een giga achterwerk terwijl hij een partij hardrose slips met pronte strik op de voorkant omhoog hield)
Voor een joet meissie, dan loop je dr weer fleurig bij en je ken er nog in trouwe als het mot (koopman tegen een mooi meisje van een jaar of 16 die een wit flodderjurkje uit een rek haalde).

Alsof ik weer even terug was in mijn jeugd en mijn oma met haar schoonzussen hoorde praten. Op mijn werk krijg ik heel vaak te horen dat ik een Amsterdams accent heb. Al probeer ik nog zo netjes ABN te praten men hoort het toch en soms doen ze me na. Duh denk ik dan, als je uit Limburg komt dan blijf je ook een lichte zachte G horen en mensen uit het Oosten  of het Noorden hebben ook zo allemaal hun eigen taaltje. Is dat erg? Nee toch zeker. Maar nu midden in de Jordaan (ik heb tenslotte toch ook een kwart Jordanees bloed in mij) kreeg ik de vraag waar of ik vandaan kwam. Nou ja zeg. Blijkbaar praat ik in mijn eigen stad dus niet genoeg Amsterdams. Grappig!

Enfin we genoten met zo met z'n tweetjes en vonden op een brocante kraam ook nog het perfecte huwelijkscadeautje. Een kleine etagère. Een schatje! De missie was geslaagd.

Uiteindelijk hebben we ruim 5 kilometer gelopen door de stad. Een beetje stijf nu, want het loopt niet altijd even gemakkelijk op die grachtjes, maar wat een heerlijke dag. Net als 20 jaar geleden!


woensdag 23 augustus 2017

Licht

Vanmorgen moest ik met een collega naar het oosten van het land. Het was prachtig weer en de zon scheen haar gouden stralen over de weilanden en akkers vol met mais. Aan het licht kun je al goed zien dat het gaat nazomeren. Het zonlicht is niet meer zo felgeel als aan het begin van de zomer maar al wat rijper als een oude kaas die al langer op de plank ligt.

Een beetje gekke vergelijking, maar toch. Het was een mooi ritje en daar geniet ik altijd van. Ik roep het vaker maar we hebben een prachtig land en je kunt er gratis en voor niks van genieten als je wilt.

De vestiging zelf ligt ook in een mooi stukje natuur en daar aangekomen gingen we aan de koffie voor we de kandidaten die vandaag kwamen solliciteren zouden ontmoeten en bespraken e.e.a. voor. Ook hier deed de zon volop zijn best en maakte het licht en vrolijk in het pand. Ik verwonder me nog altijd dat er in zo'n uitvaartcentrum ook zo'n mooie, lichte sfeer kan hangen. Dat deel hoort ook bij het leven. Met de zon in mijn toet liep ik door de gang, mijn hakken klikklakten op de vloer.

Halverwege de sessie toen de kandidaten een rondleiding door het pand kregen keek ik door het raam de tuin in. Een prachtige goed onderhouden tuin. In mijn zicht stonden enkele varens. Van die doodgewone, simpele doch prachtige varens waar de zon op scheen. De varens koesterden zich in de warme zon en ik stond mij zomaar te verwonderen hoe prachtig het licht op die varens was. Vijftig tinten groen! Een dikke hommel danste tussen de varens door. Ging even zitten en vloog na verloop van tijd weer door.

Zomaar een paar minuten heb ik dus naar een stel varens in de zon staan te staren. Ik heb het maar aan niemand verteld, je zou nog eens een stempeltje op je kop kunnen krijgen dat je niet helemaal goed bent. Zo van heb je dat gekkie weer, even naar een paar varens in het zonlicht loeren. Maar eigenlijk zouden meer mensen dat eens moeten doen. Even naar de natuur staren en genieten van wat je ziet. Zomaar zonder woorden.

Tja het is misschien wel een beetje gek, maar ik vond het mooi! Ter plekke bedacht ik dat het zo'n mooie dag was dat we de bbq wel aan konden maken en daarom ging ik na het werk nog even langs de slager.

Heerlijk was het om weer eens buiten te kunnen eten. Een echte zomeravond. Die moet je koesteren.
Lekker hoor mam, zei dochter tevreden, maar hoe kwam je daar nu ineens op want er stond wat anders op het menu. Nou eigenlijk kwam het door een paar varens die stonden te zonnen. Ze keek me aan, glimlachte meewarig en zei, nou maakt  niet uit lekker is het. En zo was het!

zondag 20 augustus 2017

Droog en afgeleverd!

Ondanks mijn eerdere gesim over het weer bleek het dit weekend toch mee te vallen. Typisch een gevalletje "een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest" of iets in die buurt. Gister konden we bijna droog, alleen een paar dikke spetters op mijn kop na het verlaten van de groentekraam, de boodschappen binnen halen. Wel stond er een straffe wind die het koud maakte, maar die ook voor prachtige jagende wolkenluchten zorgde toen we later die middag even naar Amstelveen reden om iets op te halen.

Ik maakte een lekker pannetje soep van verse tomaten die nu spotgoedkoop zijn en borduurde tevreden en ontspannen een paar uurtjes aan mijn vlinder. Pas s'avonds kwam het met bakken uit de lucht. Niet normaal zo hard als het regende maar daar hadden we geen last van. Ook wel weer knus met de kaarsjes aan binnen en een fijn muziekje op. Helaas vond ik dit jaar het Prinsengrachtconcert niet heel erg mooi, maar smaken verschillen en verder was het een prima dag.

Vanmorgen scheen de zon bij het ontwaken en buienradar liet alleen een heel klein buitje zien in de toekomst. Er stond nog wel een flinke wind, maar die had ik nu juist nodig. Snel het bed afgehaald en in de wasmachine gekieperd en een uurtje later bleek dat de wind dat ene pietepeuterige buitje had weggejaagd. Ik klapte dus de droogmolen uit en hing de schone beddenwas aan de lijn en verzocht de wind haar best te doen. Ze beloofde het!

Tijdens onze brunch opperden we het idee om even naar Alkmaar te rijden om het nieuwe huis van nichtje te bekijken en dan kon ik haar ook direct de omslagdoek geven. Gauw even de stofzuiger en een stofdoek door het huis geslingerd, onder de douche en het cadeautje ingepakt. Het fordje aangeslingerd en hup daar gingen we. Man en ik!

Nicht was druk met hulptroepen aan het klussen en was verrast door ons onaangekondigde bezoek, maar we waren zeker welkom. We kwamen niet om de klusplanning te verstoren maar alleen haar nieuwe flatje te bewonderen en haar het cadeautje te geven. Wat een leuk huisje en op een prachtig plekje in de stad. Nu kom ik wel eens in ons uitvaartcentrum in Alkmaar maar dat ligt aan de rand en ik had dus geen idee wat een beeldschoon stadje Alkmaar is. Prachtige huizen aan leuke grachtjes. Mooie doorkijkjes en heel veel bruggen. Leuk hoor.

Na een rondleiding pakte ze dan eindelijk het cadeautje uit en gelukkig was ze er erg blij mee. De kleur groen viel in de smaak, was ook echt de juiste kleur en die past straks ook mooi in haar nieuwe interieur. Tevreden gingen wij weer naar huis met de belofte om terug te komen als alles af is en ze er ook echt woont. Via Heiloo en Castricum reden we op ons gemakje terug naar Amsterdam. Ik had graag nog even een blik op de zee geworpen maar er was nergens plek om het fordje te parkeren. Logisch in deze vakantietijd, maar het was toch een mooi ritje.

Eind goed al goed, toch een (nagenoeg) droog weekend, zon en een nieuwe opdracht. Want nu beide nichtjes een omslagdoek van mijn hand hebben wilde hun moeder toch ook wel graag en toen ik aanbood om er voor haar een te maken kwam er een gretig, ja graag. Een blauwe. Gaan we doen. Ik hou van mijn schoonfamilie. Niks leukers als je iets mag maken voor een ander die daar blij mee is.



vrijdag 18 augustus 2017

Tis niet veel.......

Midden augustus, je zou toch hopen dat de mussen van het dak vallen van de hitte. Nou ja figuurlijk dan want het is natuurlijk zielig als mussen letterlijk van daken vallen. Hoogzomer en al wat we krijgen is een mager zonnetje, plensbuien, onweer en een straffe wind die je doet besluiten om toch die jas maar aan te trekken. Niks lekker buiten eten, integendeel een mens verlangt gewoon naar een bakkie soep!

Als ik s'morgens zo rond half acht het pand verlaat dan ruikt het buiten al een beetje naar herfst. Sterker nog de eerste tekenen van de herfst zijn al gearriveerd want elke morgen moet ik een spinnenweb, geweven tussen mijn autodeur en de struiken, wegvegen voor ik in kan stappen. Vorige week reed ik al hoog en breed op de snelweg toen ik iets voelde kriebelen en een dikke spin zich over mijn dijbeen een goed wegkomen zocht. Ik hoop dat mijn medeweggebruikers niet al te erg schrokken van de kreet die ik uitsloeg. Ik ben niet bang van spinnen maar deze had ik niet verwacht en dat was even schrikken. Het beest zelf schrok zich ook een hoedje en heeft zich waarschijnlijk verstopt in de auto en rijdt nu gezellig met me mee. Allemaal prima zolang hij maar niet aan mijn benen gaat kriebelen en geen spinrag maakt in de auto.

Voor mijn slaapkamerraam zit ook al zo'n dik exemplaar. Ik noem hem Bram en ik heb Bram verzocht om een tikkie op te schuiven, zodat zijn web voor het dichte deel van het raam zit en niet voor het openslaande deel want dan kan ik gewoon het raam opendoen en hoef ik zijn web niet kapot te maken. Als ik s'avonds thuis kom schijnt de zon op dat web en zit Bram tevreden in een web vol diamanten een lekker vliegje op te peuzelen.

In de tuin is de sfeer ook niet je van het. De geraniums staan een beetje brommerig te bloeien en klagen over natte voeten. De petunia's pakken hun koffer om de zon op te zoeken en alleen de vlijtig liesjes doen nog een beetje hun best. Jammer hoor, want er bloeit nu best veel in de border maar de mooie rose phloxen krijgen allemaal nare bruine randjes aan hun bloemblaadjes, gegeseld door de plensbuien.

De tuinstoelen zijn nat en net als je denkt dat ze droog zijn en je wilt vijf minuutjes zon pikken dan heb je binnen de kortste keren een nat achterwerk omdat de randjes van de stoelen nog wel vol hemelwater staan.

Kortom een echte Hollandse zomer dus! Maar klagen heeft geen zin want dat lost niets op. Eigenlijk heb ik er ook geen last van want ik moet gewoon werken. Pas op 6 september begint mijn vakantie. Het is wel zielig voor al die mensen die nu vakantie hebben en hun tentje uitdobberen van al dat hemelwater. Sneu!

Ook dit weekend beloofd niet veel goeds qua weer en daarom doe ik maar net alsof het al herfst is. Ik ga een lekker pannetje soep maken! De tomaten zijn nu spotgoedkoop dus lekker verse tomatensoep staat er op de planning. Een muziekje op en een gezellig handwerkje bij de hand en we komen dat weekend wel door!

Nee het plaatje van een zonnige zomer met alle leuke activiteiten moet ik maar snel vervangen door knusse, herfstige plaatjes. Alles wat we nu nog aan zomer krijgen is dan bonus. Nu nog een paar sokken zoeken!

Gerelateerde afbeelding

zondag 13 augustus 2017

Omslagdoek, borduurtje en een eigen wil!

Vanmorgen heb ik de laatste hand gelegd aan de omslagdoek voor ons nichtje. Hij kan op de post als verjaarscadeautje. Een beetje verlaat want ze was deze week al jarig en tegelijkertijd is het ook niet erg want ze zit midden in een verhuizing en is ze afwisselend op het oude adres om in te pakken en op het nieuwe adres om te klussen. Over een week gaat ze er definitief wonen en dan gaat de omslag doek op de post of we brengen hem langs als we haar nieuwe huis gaan bewonderen, maar het is natuurlijk aan haar of ze al zo snel visite wil ontvangen. Een verhuizing is niet niks.



Hij is goed gelukt al zeg ik het zelf. Het is een fijn patroon om te haken en het colour craft garen is lekker zacht en haakt fijn. Ik heb twee van deze doeken gemaakt met de Royal van Zeeman en dat ging ook prima, maar dit garen is toch net even wat zachter en valt wat soepeler. Enfin alle waar is naar zijn geld. Voor mij is het makkelijker om even de Zeeman binnen te lopen dus ik zal deze omslagdoek vast nog wel eens maken van de Royal. Niks mis mee. 

Het is altijd prettig om weer een project af te hebben en dan te bedenken waar nu eens mee te starten of mee verder te gaan. Ik heb nog een UFO (de deken voor dochter) en nog wat mooie garens die op mij liggen te wachten. O.a. het cashmere garen voor een dekentje voor ons kleinkind. 

Dat cashmere garen is prachtig. Zo ontzettend zacht! Ik moet er eens even goed over nadenken hoe ik dat dekentje ga maken, want dat garen mag zeker niet verpest worden. Ik verheug me dus op vele snuffeluurtjes op internet om tips en patronen voor een babydekentje van dit garen. Lees je mijn blog en heb je een tip of idee? Wees welkom om het te delen.  

Eerst heb ik nog twee andere projectjes. Voor de regenboogkussens ga ik eerst weer een borduurtje maken. Ditmaal een vlinder voor Annie. Vlinders, vogels en bloemen vind ik heel leuk om te borduren en ik vond ook nu weer een mooi patroontje in de tinten waar Annie van houdt. Dus heb ik zojuist mijn garenlaatje er eens bijgepakt  om de juiste kleuren te kiezen. 



Lang geleden kocht ik bij de Hema een kistje/kastje met laatjes die eigenlijk voor schroeven en spijkers gebruikt worden, maar als je uit de lange laatjes de tussenschotjes weghaalt dan passen daar precies strengetjes borduurzijde in. Reuze handig en het neemt niet veel ruimte in. Mijn moeder had vroeger een trommeltje van Quality Street snoepjes en daar bewaarde zij haar borduurzijde in, maar die strengetjes maakten altijd ruzie met elkaar en dat werd dan een grote warboel. Al zal ik daar ook mijn aandeel in hebben gehad als ik een kleurtje nodig had om weer een randje kruisjes te maken op mijn oefenlapje. Overigens niets lekkerder dan op een regenachtige middag die kleurtjes uit te zoeken en het weer netjes te maken. Raar kind was ik, maar ach we hadden nog geen computers en ipads!

Nu de kleuren gekozen zijn ga ik het lapje knippen en omzomen en dan kan het borduurfestijn beginnen. Die afwisseling met verschillende soorten manieren van handwerken is erg leuk. Na dit borduurtje dat op 5 september af moet zijn is het volgende plan om de deken af te maken en daarna het dekentje voor ons Pietertje! Ons Pietertje die een eigenwijs Pietertje is want afgelopen vrijdag op de echo weigerde meneer of mevrouw zich even om te draaien zodat de laborante kon zien of het een jongen of een meisje wordt. Nog maar 13 weken in de maak en nog maar 8 cm groot en nu al een eigen wil. Ik mag dat wel!
 

vrijdag 11 augustus 2017

Zonder afscheid

Een paar weken geleden kreeg ik een berichtje van een goede kennis. Ik had haar al een tijdje niet gezien of gesproken - zo gaat dat soms - maar nu liet ze me weten dat haar zusje was overleden. Ze heeft een heleboel zussen en sommige kom ik hier op het dorp wel tegen en ook de andere zussen hadden geen afscheid mogen nemen van dat ene zusje.  Ontzettend verdrietig om afscheid te moeten nemen appte ik haar terug, maar dat was nu net het probleem. Ze had geen afscheid kunnen nemen.

Haar zus was in december overleden en ze had geen afscheid mogen nemen en dat vrat aan haar. Ze wist dat ik bij een uitvaartorganisatie werk en of ik niet eens hier en daar kon informeren wanneer de uitvaart was geweest en of er een begrafenis of een crematie was geweest. Ik beloofde mijn best te doen.

Nu is het in de Wet op de Lijkbezorging vastgelegd dat een begrafenisondernemer gen informatie mag verstrekken aan derden over de uitvaarten die zij verzorgen. Maar in diezelfde wet staat ook dat crematoria verplicht zijn om die informatie wel te verstrekken. Als ze dus in een van onze crematoria zou zijn gecremeerd dan kon en mocht ik haar dat vertellen.

Ik sprak diverse collega's en allemaal waren ze bereid om het na te kijken, maar we kwamen haar niet tegen. Nu, na ettelijke maanden, weet mijn kennis nog steeds niet waar haar zus begraven of gecremeerd is en ik begrijp heel goed dat het aan haar vreet.

Al dagen spookt het door mijn hoofd hoe zoiets nou mogelijk is, want ook al is er ruzie in de familie om wat voor reden ook, waarom kies je ervoor om familie geen afscheid te laten nemen. Als een soort straf of als een soort wraak? Wat doen mensen elkaar toch aan? Eens temeer besef ik me dat een uitvaart niet alleen belangrijk is voor de dode om die een laatste rustplaats te geven, maar zeker voor de naasten om weer verder te kunnen met hun leven.

Mijn kennis moet het er mee doen, zij moet verder zonder dat afscheid en dat gaat haar op termijn ook lukken want het is een sterke vrouw, maar verdrietig is het wel.

Zo dit was even een serieus blogje omdat het me zo bezighoudt maar ik beloof; het volgende blogje is gewoon weer dagelijkse onzin!

dinsdag 8 augustus 2017

Sauna

Ergens vorig jaar, ik meen in september, vulde ik balorig een prijsvraag in. Ik weet niet eens meer waarvan, maar luttele weken later viel er een envelop in de bus. Daarin zat een brief die mij feliciteerde met mijn gewonnen prijs. Een sauna arrangement voor twee personen!

Nou daar moest ik even van bijkomen want ik was nog nooit naar de sauna geweest en had eigenlijk ook geen plannen om te gaan, want een hele dag met vreemde mensen in je nakie te verkeren is echt helemaal niks voor mij.

Dochter bekeek de gewonnen prijs en zei direct, als ik niet in mijn blootje hoef ga ik gezellig met je mee!  Gelukkig bleek deze sauna ook badpakdagen te hebben. Dat schijnen de meeste sauna's te hebben, maar wist ik veel. Zo'n badpakkendag is bij deze sauna altijd op een dinsdag en normaal gesproken moet er op dinsdag gewerkt of naar college gegaan worden en daarom was de bon in de vergetelheid geraakt. Nu de universiteit gesloten is besloten wij de bon dan ook te gaan verzilveren en ik nam een snipperdag!

Het was nog een heel gedoe om die bon terug te vinden, want zoals dat hier meestal gaat was hij heel goed opgeborgen. Zo goed dat we hem niet meer konden vinden. Na heel veel gezoek, gezucht en gesteun vond ik hem onder in een schoenendoos. Heel handig Annemarie! Een schoenendoos! Enfin de bon was terecht dus we konden boeken via de site van de thermen. Met deze bon hadden we recht op de entree van de sauna, konden we gebruik maken van het lunchbuffet en mochten we kiezen uit een gezichtsbehandeling van 35 minuten of een ontspanningsmassage van 35 minuten. Dochter mocht kiezen en ze koos voor de massage.

Toen dat geregeld was diende de volgende vraag zich aan, want wat neem je, behalve je badpak of bikini, mee naar zo'n sauna. Je kon een badjas en baddoek huren maar dat liep nog behoorlijk in de papieren. Het was ook heel gebruikelijk dat je je eigen badjas, handdoek en slippers meeneemt en dus waste ik onze badjassen en liep ik vandaag als een groot, roze varken compleet voor gek in de sauna.
Gelukkig waren er meer mensen van mijn postuur in roze badjassen dus was ik niet alleen en dat was een hele troost!

Was het leuk? Ja het was leuk. Het is sowieso leuk en fijn om een dag met mijn dochter op stap te zijn en de thermen ligt aan een prachtig meer in Voorst. Een uurtje rijden voor ons. We werden vriendelijk ontvangen, kleedden ons om (was nog even een gedoetje in een gemengde kleedkamer zonder hokjes) en begaven ons op het saunaplein. Eerst onder de douche was het voorschrift en toen konden we kiezen uit diverse sauna's. We zaten in een stoomcabine, zweetten in een saltarium, dobberden in een bloemenbad, scrubden in het osmaanse badhuis, zwommen in het zwembad, dompelde ons in het wisselbad (brrr koud) en genoten van de massage. Wat een verwennerij was dat. Ik had geen idee dat ik zoveel knopen in mijn kuiten had, maar de masseuse kende geen genade en joeg ze met stevige hand allemaal weg.

Met satijn zachte huidjes reden we weer naar huis, geurend naar een mengelmoes van rozen van de rozensauna, de eucalyptus van het stoombad en de amandelolie van de massage. Het is pure ontspanning zo'n dag, alle zorgen en beslommeringen weken van je af.  Het is zeker voor herhaling vatbaar en we gaan lekker sparen voor zo'n dag, maar bloot? Nee dat nog steeds niet!




zondag 6 augustus 2017

Moestuintje

In mijn moesbak groeien de tomaten voorspoedig. Aan de tijgertomaat hangen inmiddels al twee tomaatjes. Met tijgerstrepen! Hoe leuk is dat! Maar deze peutertjes hebben nog veel zon en water nodig voor ze geoogst kunnen worden en daarvoor hebben ze meer ruimte nodig. 

Het werd dus tijd om de overige bewoners van de bak te controleren. Er groeide één bietje en aan de blaadjes te zien verwachtte ik een mooie biet te kunnen oogsten. Helaas meer dan een verdikt wortelstokje bleek het niet te zijn. 

Dan de worteltjes, hun loof gaf ook hoop en jawel hoor! Een paar echte wortels en lekker dat ze zijn! En dat allemaal uit zo'n klein moestuinpotje van de grootgrutter. 

Ook de cavolo nero doet zijn best, daar ga ik maar eens even voor googelen wanneer je kunt oogsten en hoe te eten. Als dat gepiept is kunnen de tomaten hun gang gaan. Ik hoop op veel tomatensaus uit eigen tuin! 



donderdag 3 augustus 2017

Update doek

Over minder dan een week is ons nichtje al jarig en daarom ben ik druk aan de haak! Inmiddels al aan de vierde bol dus er komt schot in, maar er moet nog even worden doorgewerkt. Nou er zijn vervelender dingen dan lekker op de bank onder het genot van een kopje koffie te zitten haken. Luisterend naar de radio of af en toe een blik werpend op de tv. Mij hoor je niet klagen.

Alhoewel, ik heb wel wat te klagen. Over het weer! Het zal niet, hoor ik in mijn oor, want als wij Nederlanders iets goed kunnen is het wel klagen en mopperen over het weer. Doorgaans kan het mij niet zoveel schelen wat voor weer het is, al prefereer ik een zonnetje boven een plensbui, maar als die plensbui er is als ik toevallig net in mijn warme bedje lig dan is zo'n plensbui een heel fijn achtergrondmuziekje.

Het is vandaag 3 augustus, hoogzomer dus, maar wel een echte Hollandse zomer. Vandaag moest ik naar Meppel. Een mooie rit zo door de polder en het Drenthse landschap. Felle opklaringen en witte donzige wolken in een blauwe lucht. Helder zomerlicht over korenvelden en akkers vol met mais of aardappelen. Echt een heel mooi gezicht. Tot zover geen klagen, maar dan die wind! Mensenkinderen toen ik na gedane arbeid daar het pand verliet woeien mijn haren bijna van mijn hoofd en werd mijn Fordje geteisterd door enige windstoten. Nu is mijn Fordje niet zomaar uit het veld te slaan en ligt - zeker met mij erin - stevig op de weg, maar voor mijn medeweggebruikers met aanhanger of caravan was dat wel een ander verhaal. Zeker op de ketelbrug!

Wat ik zo jammer vind is dat het nu wel hoogzomer is maar geen buitenzit weer. Niet lekker in de tuin eten en nog lang buiten zitten. Dat zou natuurlijk best kunnen, maar dan moet je wel je berenvel aan trekken. Daarom mopper ik een beetje op de Hollandse zomer en die ellendige wind die al mijn bloemen teistert in de tuin.

Ik weet dat het niet zoveel zin heeft om te klagen want daar wordt die zomer echt niet stabieler door, maar toch blijf ik het jammer vinden. Aan de andere kant ben ik blij dat ik nu ook niet in Rome vertoef, daar is het 41 graden en ook bij zoon en schoondochter in Marseille is het ruim 35 graden.
Als ik eerder ben zijn dat ook geen temperaturen waar ik blij van word dus moet ik van mezelf ophouden met zaniken.

Gewoon lekker doorhaken aan de omslagdoek, want voor we het weten is het weer herfst en dan kan ze hem vast goed gebruiken.

dinsdag 1 augustus 2017

Pietertje

Afgelopen zaterdag stonden manlief en ik op Schiphol om zoon en schoondochter op te halen. Ze kwamen een weekendje over. De belangrijkste reden daarvoor was eigenlijk dat vader en zoon met nog twee anderen naar het concert van U2 zouden gaan. Die kaarten waren met veel pijn en moeite bemachtigd en lagen al een tijdje klaar. De heren hadden er zin in.

Ik had er ook zin in, maar om een andere reden. Niet om U2 want daar geef ik niks om. Het ging mij er vooral om dat ik zoon en schoondochter weer kon zien en het ging me om Pietertje!

Enige weken geleden werden we gebeld  met heuglijk nieuws uit het zonnige zuiden. Er is een kleinkind op komst!

IK WORD OMA!

Al 4 weken ben ik daar zo ontzettend blij om, maar ik mocht het nog niemand vertellen. Dat is moeilijk!!! Natuurlijk kon ik het er wel met de aanstaande opa en met de aanstaande tante over hebben, maar verder moest ik mijn mond houden.

Stiekem had ik al eens even gekeken op pinterest en vond me daar toch de meest leuke dingen voor baby's. De allerschattigste knuffeltjes om te haken en de allerliefste dekentjes. Ik maakte een pin aan en bewaarde alvast wat patronen en zat stilletjes te genieten van pret.

Ik heb ons kleinkind - als "werktitel" noemen we hem/haar voorlopig even Pietertje - inmiddels al gezien op de 1e echo. Daar doen ze in Frankrijk niet zo moeilijk over, een echootje meer of minder en ik kan alvast verklappen dat hij/zij de allerschattigste voetjes heeft, ook al was het wurm nog maar 2,63 cm lang toen de echo werd gemaakt. Het wordt gewoon een prachtkind en ik weet best dat alle oma's dat zeggen, maar ach wat maakt het uit. Zelf denk ik heel erg dat het een jongetje wordt, maar ik kan natuurlijk ongelijk hebben. We gaan het zien.

Het was dus een heerlijk weerzien daar op Schiphol en wat hadden we elkaar veel te vertellen. Thuis gekomen maakte schoondochter haar tas open en vertelde me dat ze een cadeautje voor me had meegenomen, maar ze wist niet zeker of ik het wel leuk zou vinden en of ik het wel wilde?

Ze gaf me een papieren tas en toen ik die openmaakte zaten er 5 zachtgrijze bollen wol in en 1 oranje. Mijn hart begon iets sneller te kloppen en sloeg helemaal over van pret toen schoondochter vroeg of ik van die wol een dekentje voor de baby wilde maken. Nou wat een eer! Maar natuurlijk wil ik dat. Graag zelfs. Ik voel me heel vereerd.



Het maakt schoondochter niet uit of het dekentje gebreid of gehaakt is en ik mag ook zelf het patroon bepalen. Wat een vertrouwen. Ik ga er eens fijn over nadenken hoe dat er uit moet gaan zien en ga eens heerlijk snuffelen op het internet. Het grijze garen is 100% cashmere en is super, super zacht. Dat gaat een heerlijk zacht dekentje worden voor ons kleinkind. 

donderdag 27 juli 2017

Fröbelen

Soms ontmoet je mensen waar je direct een klik mee hebt en waar je heel prettig mee samen kunt werken. Dat was het geval met een nieuwe collega op onze afdeling die een zieke collega kwam vervangen.

En nu gaat ze weg omdat ze een nieuwe baan heeft gevonden. Dat is leuk voor haar maar niet voor ons want wij hadden haar graag nog een hele tijd in ons midden gehad. (niet dat we de zieke collega niet terug willen hoor, nee geen sprake van, we hopen dat zij ook gauw weer in ons midden is).

Dan kun je twee dingen doen. Je kunt haar nieuwe baas bellen en hem of haar vragen of hij/zij helemaal betoeterd is om haar zomaar aan te nemen zonder dat met ons te overleggen. De kans is groot dat die nieuwe baas de hoorn op het toestel kwakt en zich afvraagt of hij met een gekkie van doen heeft. Dat doe je dus maar niet.

Wat je ook kunt doen is blij zijn dat je haar hebt leren kennen en er maar het beste van maken. Dat laatste gaan we dan maar doen. Maar bij een afscheid van iemand die iets achter gelaten heeft hoort natuurlijk ook een presentje. Van de afdeling komt er natuurlijk een mooi boeket bloemen, een afscheidsspeech en een kaart met lieve woorden. Dat doen we altijd als iemand een poosje bij ons heeft gewerkt.

Zelf wilde ik ook iets voor haar maken en ik prakkezeerde eens wat dat zou kunnen worden. Op het blog van Akkelien zie ik altijd zulke lieve dingetjes voorbij komen van gehaakte hartjes en lieve sleutelhangers en kekke gelukspoppetjes. Dat laatste leek me wel wat, maar ja een verpleegster kon het niet worden het moest een P&O mevrouw zijn, maar hoe haak je die? Daar komt bij dat deze collega niet zoveel opheeft met haakwerk. Dus hoe schattig ook allemaal, ik moest iets anders bedenken.

Maar eens even naar de Action. Ons nationale fröbel paleis. En jawel hoor na enig gedrentel langs de rekken met knutselspullen en de kantoorartikelen was ik er uit.


Ik kocht een notitieblok met een harde kaft in het mintgroen, lintjes, glimmende plaksteentjes, en uiterst schattige suède kwastjes. Met de glimsteentjes plakte ik in de hoek van het notitieblok een patroontje. De lintjes waar ik eigenlijk een boekenlegger van wilde maken bleken plaklintjes te zijn en dus plakte ik een mintgroen exemplaar aan de rand van het boekje. Zo'n kwastje wilde ik onder aan het lintje van de beoogde boekenlegger vastmaken, maar dat bleek dus niet te gaan.
Ik had nog een bolletje katoen en daarmee haakte ik een rijtje lossen en maakte daar het kwastje aan vast. Dat zag er leuk uit, maar bleek veel te dik als je het tussen de bladzijdes legde. Dan ging het boekje niet meer dicht. Dat is niet handig dus daar moest ik wat anders op verzinnen en omdat het katoenen draadje best dik was maakte ik dat aan het kwastje vast en liet het draadje aan een dikke naald tussen de kaft en het papier glijen en knoopte het vast.



En dit is het resultaat! Gewoon een aardigheidje om haar te bedanken voor haar collegialiteit, haar gezelligheid en om haar heel veel succes te wensen met haar nieuwe baan. Morgen ga ik haar gedag zeggen en haar het boekje geven. Dan kan ze in elk geval op haar nieuwe werk aantekeningen maken.

Maar stiekem hoop ik nog steeds dat haar nieuwe baas haar belt en zegt: Sorry we hebben ons toch vergist. En dat ze dan toch fijn bij ons blijft. Een mens mag toch hopen?

zaterdag 22 juli 2017

Aan zee!

Vanmiddag waren we op bezoek bij ons nichtje. Zij woont in een piepklein plaatsje in de kop van Noord-Holland in een klein, maar schattig appartementje met uitzicht over de landerijen. Als ze s'morgens wakker wordt dan is het eerste wat ze hoort een kukelende haan of een loeiende koe. Een heel mooi stukje Nederland.

Het was veel te mooi weer om binnen te zitten dus gingen we met nichtje op stap. Zij mocht kiezen; wilde ze naar de winkels in Schagen om daar een terrasje te pakken of zouden we naar zee? Het werd de zee en dus stelden we de tomtom in en tuften op ons gemakje naar Callantsoog.

Daar was het even lastig om een parkeerplek te vinden, maar mijn echtgenoot heeft wat betreft parkeerplekken het geluk aan zijn kont hangen, want binnen een mum van tijd hadden we het fordje geparkeerd en liepen we het dorp in. Ik was er nog nooit geweest, maar wat een schattig dorpje.

Gezellige winkeltjes, met natuurlijk veel strandspullen, eettentjes en soort van draaimolen voor het grut en dat alles gezellig tegen de duinen aan geplakt. Tegen die duinen een trap waarmee je gemakkelijk naar boven klimt en dan heb je uitzicht over de zee.

Ik word altijd blij van de zee. Nichtje ook en dus zogen wij onze longen vol met die frisse zeelucht en liepen het pad over richting het eerste de beste strandpaviljoen. Ook daar vond echtgenoot nog snel een tafeltje vrij en lieten wij ons zakken en staarden naar de Noordzee. Die lag daar kalmpjes voor het strand en vermaakte diverse badgasten met hier en daar een gezellig golfje. Zo af en toe als de wind een beetje opstak dan schuimde de zee een hoger golfje op en zagen we de badgasten gezellig meedeinen. Een dikke schaterlach klonk beneden ons vanaf het strand van een kind wiens voetjes door de zee werden gekieteld.

We namen een frisje en kletsten gezellig bij met nichtje die we al een tijdje niet gezien hadden. Heerlijk ontspannend in onze stoelen met alleen maar vrolijke mensen om ons heen. Als je al een slecht humeur zou hebben dan zou dat daar op stel en sprong verdwijnen. Er viel ook veel te zien, badgasten op het terras die veels te lang in de zon hadden gezeten en nu als vuurtoren konden dienen boven op het duin, zo rood als ze zagen. Wat honden, die nat en zanderig bij de voeten van hun baasje lagen en wel eens flink naar elkaar wilden blaffen (wel wisten dat de baas dat niet goed zou vinden) en tenslotte de kop maar op de poten legden en een dutje gingen doen.

Na een ruim een uur brachten we nichtje weer terug naar huis, ze had nog een andere afspraak en reden wij weer terug naar Amsterdam. In de tussentijd was het zwerk dichtgetrokken en begon het flink te regenen, maar ach we gingen toch naar huis.

Op de terugweg bedacht ik mij wat een tegenstelling het was in vergelijking met dinsdagmiddag in hartje Amsterdam. Daar ook heerlijk mensen kijken maar oh wat is die stad vol, druk en lawaaierig. Vandaag was het dorp Callantsoog ook best druk, maar veel minder lawaaierig en veel meer ontspannen. En veel meer frisse lucht. In Amsterdam word je soms gek van de wietlucht (als je niet uitkijkt kun je gratis stoned worden) en in Callantsoog slechts de geur van de zee en de wind in je haren. Heerlijk.

Eigenlijk wel fijn dat wij in zo'n klein landje wonen met al die verschillen en alles nooit heel erg ver weg. Moraal van dit verhaal? Ik moet vaker naar zee!

Gerelateerde afbeelding

woensdag 19 juli 2017

Gootsteen

Het is niet altijd leuk dat je kind ruim 1200 kilometer verderop woont. Het is natuurlijk fijn dat de hedendaagse communicatiemiddelen het makkelijker maken om contact met elkaar te hebben dan dat dat vroeger het geval was. Dan kon je eens in de zes weken een brief verwachten althans als de geëmigreerde van brieven schrijven hield anders kon je wel inpakken.

Het blijft jammer dat je niet even een kopje koffie met elkaar kunt drinken of dat hij niet even binnen kan vallen voor een knuffel en een bordje eten uit moeders keuken, maar dat is nu eenmaal niet anders.

Gelukkig hebben we facetime. Wat een uitkomst. Het kan dus gebeuren dat ik lekker op de bank aan het haken ben en dat mijn telefoon op de leuning ligt met verbinding met Frankrijk. Dan is zoon zijn ding aan het doen en ik dus het mijne en ondertussen kletsen we over alles en nog wat. Of vader en zoon zijn met elkaar in gesprek over mannendingen en luister ik gezellig mee als zat ik daar aan de keukentafel. Dat zijn gezellige gesprekken.

Toch was ik laatst een beetje aan het simmen tegen echtgenoot dat je op deze manier wel contact hebt met elkaar maar toch meer in grote lijnen. De kleine, juist zulke normale dingen, blijven vaak een beetje onderbelicht. Dat gaat nu eenmaal zo, vond man en daar heeft ie natuurlijk gelijk in.

Vanavond echter hadden we via facetime een ander kijkje in het Franse huishouden. Terwijl we aan het kletsen waren vertelde zoon over de gootsteen die verstopt was. Vader en zoon bespraken hoe te handelen.  Het punt was dat er ook geen gootsteenontstopper in huis was en dat die in de winkels bij hun in de buurt ook niet verkrijgbaar zijn. De Franse Gamma zit helaas niet in de nabije omgeving.

Ik heb geen verstand van verstopte gootstenen dus bemoei me niet met zulke gesprekken. Al had ik hier thuis de boel doorgeprikt met een breinaald, maar die is daar niet in de inventaris opgenomen. Als ze nu wat dichterbij hadden gewoond hadden ze er eentje kunnen lenen! Opsturen gaat me te ver en dat zou natuurlijk ook te lang duren.

Dus begon zoon aan dit loodgietersklusje met support van zijn vader en was ik getuige van de ontstopping van een Franse gootsteen. Nou dat is net zo ongezellig (en vies) als de Nederlandse gootsteen. Maar nu ben ik wel te weten gekomen dat de Franse afvoerbuizen heel anders aangesloten worden dan de Nederlandse collega's. Daar had ik dus geen idee van.

Inmiddels is de klus geklaard en doet de boel het weer en volgens mijn echtgenoot moet ik nu niet meer zeuren over afstand en de kleine dingen missen, want nu was ik dus mooi getuige van klein huishoudelijk nood. Daar heeft hij wel gelijk in.

Toch weer wat geleerd.

Sorbo Gootsteenontstopper

dinsdag 18 juli 2017

Voorpret!

De bruiloft van zoon en schoondochter is al over minder dan twee maanden. Het schiet al op en ook de voorbereidingen in Frankrijk voor hun grote dag zijn in volle gang. Aan de zijlijn leven en beleven we mee.

Er is een app van schoondochter naar dochter en mij over DE Jurk! en ook wordt er via de app gecommuniceerd tussen de moeder van de bruid en de gom. (ik dus). De moeder van de bruid liet per app haar hoed zien. Een prachtig, zwart, elegant model en kreeg ik het verzoek om ook een hoed te dragen. Nu heb ik nog een hoed - ik droeg hem 17 jaar geleden op de bruiloft van mijn broer - maar die hoed is tomaatrood en mijn outfit voor die dag is blauw. Dat slaat waarschijnlijk als een tang op een varken en dus moet ik nog op stap om een hoedje aan te schaffen.

Heel even dacht ik nog even om Prinses Beatrix een tweet te sturen (ik volg haar op twitter) want zij heeft zoveel hoedjes in allerlei soorten en kleuren dat ze er vast wel eentje te leen heeft voor mij. Maar uiteindelijk leek me dat toch geen goed idee want dan moet ik op bezoek bij haar in de Lage Vuursche en dat gaat vast mis. De Lage Vuursche is een heel leuk dorpje en je kunt er heerlijk pannenkoeken eten maar zo'n koffievisite bij onze voormalige koningin is voor deze onhandige kluns geen goed idee. Van de zenuwen mors ik vast koffie op het perzische tapijt en koffievlekken zijn heel lastig te verwijderen. Dus die hoed die moet nog.

Eerst was dochter aan de beurt want zij is behalve getuige ook nog bruidsmeisje en daar hoort natuurlijk ook een leuke jurk bij. Vandaag had ik speciaal vrij genomen om lekker een moeder-dochterdag te hebben en mocht zij dus ook bepalen wat we gingen doen. Zwembad, strand of waar ze maar zin in had. Het werd naar de stad om een jurk te zoeken.

Ze had een mooie gezien op de website van de Bijenkorf, maar hij was in de sale dus moesten we maar hopen dat hij ook nog in de winkel hing in de juiste maat. Dus wij vanmorgen de stad in. Naar ons eigen Amsterdam. Daar was het zo rond 11 uur in de ochtend op een doodgewone dinsdag al een drukte van belang. Mensenkinderen vanaf het centraal station wordt je opgenomen in een draaikolk van toeristen en met een beetje geluk kom je uit die kolk net voor de deur van de Bijenkorf. In het weekend is het al een tijdje niet meer leuk om de stad in te gaan, zo vreselijk druk is het met toeristen. Het is goed voor de economie hoor, maar even lekker op je gemak rondlopen in je eigen stad is er niet meer bij.

In de Bijenkorf viel het mee qua drukte en begaven wij ons naar de tweede etage. We liepen een rondje, snuffelden in alle uitverkooprekken, hingen wat gepast moest worden op de arm, schrokken ons soms een hoedje van de prijs (600 euro in de uitverkoop voor een jurkje is toch niet normaal) en vonden uiteindelijk de jurk die ze had gezien op de site.

Toen moesten we nog 100 chinezen ( tikkie overdreven ik weet het) verzoeken om op te schieten in de pashokjes en kon het passen beginnen waarbij mijn taak voornamelijk de rits dicht trekken was en eerlijk zeggen wat ik er van vond! Het werd de jurk van het internet. Fuchsia rose met een prachtige halslijn en een uitwaaierende rok. Hij staat haar beeldschoon!

We namen een trammetje naar het Rembrandtplein en streken neer op het terras voor een lekkere salade als lunch. Het Rembrandtplein is altijd leuk er is altijd wat te zien. Hier niet alleen toeristen, maar wordt er ook gewerkt in de stad. De mensen van de kantoren die een broodje gaan kopen mixen met hun kantoorkloffies harmonieus met de toeristenoutfits en de outfits van de werkende man/vrouw op straat. Het is een ijverig volkje hoor die Amsterdammers, het plein werd gestofzuigd, de tramrails met een speciale auto gesopt en overal tussendoor zwenken de veegwagentjes van de gemeentereiniging en rijden leveranciers af en aan om de hotels en de restaurants te bevoorraden.
De chauffeur van de vleesgroothandel zette zijn vrachtwagentje eventjes dubbel om een groot krat naar binnen te brengen onderwijl schreeuwend tegen de trambestuurder dat ie met een wippie weer terug is. De bestuurder stak zijn duim op en wachtte zonder gemor tot de rails weer vrij was.

Al die bedrijvigheid is zo leuk om naar te kijken. Ik kan daar wel een paar uurtjes stukslaan en omdat dochter met hetzelfde virus van "mensen kijken" besmet is hadden wij het samen prima naar de zin.

Ineens werden wij verrast door gezang. Zes meisjes van een jaar of 16-17 hadden zich aan de rand van het grasveld gevestigd en zongen daar een lied. Drie van de zes begeleidden de act met gitaar en trommel en het zesde meisje voerde daarbij een moderne dans op. Ze deden erg hun best. Helaas voor hen hadden de voorbijgangers niet veel aandacht voor hun optreden en werd er al helemaal geen geld gedoneerd. Er werd ander repertoir ten gehore gebracht en de dans werd nog uitbundiger, maar ook dat mocht niet baten.

Tijdens de aangepaste act kwam er een gemeentekar aanrijden en de bestuurder parkeerde pal voor de zes meisjes. Hij stapte doodgemoedereerd uit en ging zijn waterfles vullen bij het tappunt midden op het plein zonder het flauwste besef dat hij de dames nu helemaal uit het zicht had gezet met zijn actie. Die dropen dan ook teleurgesteld af om het elders op het plein, waar de standbeelden staan van De Nachtwacht en zijn kornuiten, opnieuw te proberen.

Wij gingen maar weer eens in de benen en drongen ons door de menigte over de bloemenmarkt (tip koop nooit bloembollen op de bloemenmarkt in Amsterdam, veel te duur) naar de Leidsestraat. Daar liepen we tegen precies de juiste schoenen aan voor bij haar jurk.

Het was een prachtige dag!



zaterdag 8 juli 2017

Voor een prikkie..........

Een week of wat geleden kocht ik bij de Action twee plantenbakken die je aan een balkon kunt hangen. Voor maar 2 euro per stuk! Eigenlijk ging ik voor wat anders maar ik liep langs de tuinstelling en dan kom je zomaar iets leuks tegen. Nu hebben ze bij de Action ook vaak een heleboek meuk en daarom heb ik voor mezelf de regel ingesteld dat ik daar alleen maar iets mag kopen als het nut heeft (wasmiddelen, schoonmaakdoekjes en wc papier) of als het langer dan een jaar meegaat.

Die balkonhangers passen ook heel goed aan de schutting en ze gaan vast langer mee dan een jaar en ik had nog twee hangpetuniaatjes over die dringend huisvesting nodig hadden, dus de koop werd gesloten. De petuniaatjes geplant en ik hing ze heel tevreden aan het achterste deel van de schutting en had veel plezier van de aankoop.

Wat meer vooraan aan de schutting hingen twee plantenzakken met bosviooltjes. Die hebben vanaf het prille begin van de lente voor een heleboel bloemetjes gezorgd en daarmee de tuin lang een vrolijk aanzien gegeven. Deze week was het echt op. Al gaven we ze elke dag trouw een sloot water nu was het echt op. Tijd om afscheid te nemen, maar ze zouden wel een lege plek achterlaten.

Toen opperde mijn echtgenoot of ik niet nog wat van die plantenbakken kon kopen en die vullen met een blommetje, dan hadden we het gat dat de zakken achterlieten ook weer gevuld. Dus hup vanmorgen tijdens ons wekelijkse boodschappenrondje toch maar even naar de Action in de hoop dat ze ze nog hadden, want dat weet je daar natuurlijk nooit. En ja wel hoor, ze hadden er nog een paar.

Nu moest er nog wat in en zou een bezoek aan het tuincentrum geoorloofd zijn. Kale potten aan een schutting is ook geen gezicht. Het is wel een beetje gevaarlijk om mij los te laten in een tuincentrum. Dat geef ik toe. Ik zie altijd zo veel moois wat ook allemaal naar me roept en me vleit om alsjeblieft een plekje in de tuin dat ik vaak overstag ga. Gelukkig moesten we vandaag ook nog even langs de bloemenstal van Wim. En laat die schat nu elke week ook een keur aan tuinplanten in zijn stal hebben.

Vandaag had hij geraniums in de aanbieding en phloxen. Die phloxen riepen me meteen al en die kon ik echt niet laten staan. Dat hoefde ook niet voor maar 2 euro voor een grote pot. Daar heb ik nog jaren lang plezier van. Voor de balkon potten nam ik twee witte geraniums mee en omdat ze per vier verkocht werden nam ik ook nog twee hardrose. Ik had nog een andere pot over en deze kleur zou heel harmonieus staan bij de potten die bij het tuinbankje staan. Ik heb graag overal hoekjes in de tuin! Tenslotte lonkte er nog een grote pot lobelia die ook graag onderdak wilde. Mooi voor op de etagère.

Voor nog geen 9 euro heb ik een heleboel kleur en harmonie in de tuin gekocht. Voor een prikkie genieten noemen we dat hier en omdat we deze zomer niet met vakantie gaan, maar lekker wat vrije dagen in de tuin doorbrengen is het een verantwoorde aankoop.

woensdag 5 juli 2017

Dagje vrij!

De auto moest vandaag voor een verwendagje naar de garage. Vindt ie lekker, zo eens per jaar. Krijgt ie nieuwe bougietjes of hoe dat ook heten mag en verse olie en van die ongein. Dus bracht ik hem gister met zijn badjas en zijn slippertjes weg en was ik een dagje autoloos.

Natuurlijk gaat er ook een trein naar Almere en had ik ook thuis kunnen werken, maar ik had nog genoeg vrije dagen en daarom plande ik een dagje voor mezelf. Ook wel eens lekker. Ten eerste omdat de wekker geen dienst hoefde te doen en al ging mijn ingebouwde wekker wel gewoon af om half zeven, het was toch fijn om nog even te kunnen blijven liggen.

Even later zwaaide ik als een liefhebbende echtgenote mijn man uit en maakte een kop koffie voor mezelf en haakte eens een paar toertjes. Gewoon omdat het kon! Toen dochter naar beneden kwam, namen we samen nog een bakkie, gingen onder de douche en in de kleren en liepen naar het dorp. Dat klinkt alsof we langs zandpaden liepen met karrensporen,  maar eigenlijk bedoelen we hier dan het centrum van het dorp.
Daar is op woensdag markt. Niet zo groot, maar wel een leuk marktje. We deden wat boodschapjes bij de grootgrutter en haalden heerlijke aardbeien en bramen bij een groentekraam.

Thuis aten we een broodje en toen ging dochter met vriendinnen naar de stad en lag de hele middag nog voor me. Dat was best gek, want ik wist even niet wat ik met zo'n lege middag aan moest. Een mens zit toch maar gek in elkaar (lees ik zit gek in elkaar) want als ik aan het werk ben, dan denk ik wel eens, goh als ik nu vrij zou zijn dat zou ik dit, of dat, of zus of zo. En nu? Wat zou ik eens gaan doen.

Eerst maar eens een plannetje uitvoeren wat al lang op het lijstje stond. Zelf ijsjes maken. Een paar weken geleden kocht ik bij de appie een plastic vormpje om zelf ijsjes te maken. Het was afgeprijsd met 35% korting dus voor een prikkie nam ik het mee. Ik waste een half bakje aardbeien en ontdeed die van de kroontjes en deed ze samen met een rijpe banaan in de blender. Om het wat romiger te maken deed ik er twee eetlepels volle kwark bij en mixte tot een soort dikke milkshake en goot het in de vormpjes. Stokjes erin en hup in de vriezer.

Toen dat klusje geklaard was ben ik een restje was gaan strijken en heb ik mijn kledingkast eens uitgehaald, uitgezocht en opgeruimd. Kleding wat ik niet meer wil gaat morgen mee naar kantoor. Daar staan twee bakken voor het Leger des Heils en daar mik ik de boel in. Dat was een goed besteed uurtje. Die rommelige kast irriteerde me al weken en ik kwam er maar niet toe om er wat aan te doen. En nu op mijn gemakje met de radio aan was het zo klaar.

Inmiddels had ik een appje gekregen dat ik ons Fordje weer kon ophalen. Dat deed ik toen maar en hij stond glimmend op me te wachten. Ze hadden hem zelfs voor me gewassen. Dat was een heerlijke verrassing want gisteren net voor ik hem weg bracht had een vogel hem gebruikt als toilet. Bah.

Daarna was het tijd voor een boek in de tuin. Heerlijk!! Ik maakte een pizza voor manlief en mezelf en we aten in de tuin. Met een zelfgemaakt ijsje toe en die waren goed te hachelen.

Zo'n dagje vrij is best lekker, heel relaxed allemaal. dat gaan we nog eens doen maar morgen toch maar weer lekker werken. Ook fijn.



maandag 3 juli 2017

Gearriveerd!

Gisteren kregen we een berichtje uit Frankrijk. Het postpakket was eindelijk gearriveerd. Het had heel wat voeten in de aarde voor dat de Franse tante post de boel bezorgd had. Uiteindelijk is het helemaal niet bezorgd want zoon heeft hem af moeten halen in een schimmig cafeetje waar ook een ophaalservice was gevestigd. Net op tijd want anders hadden ze vandaag niet in ondertrouw kunnen gaan, omdat hij zijn geboorte akte niet zou hebben gehad. Gelukkig kwam het allemaal goed en konden ze alles officieel maken vandaag en zijn ze echt in ondertrouw gegaan.

Even later kwam er ook een foto binnen van schoondochter met de sjaal om haar nek. Ze is er echt helemaal blij mee. Vanavond hadden we het aanstaande echtpaar aan de telefoon en toen verzekerde me nogmaals dat ze het een hele mooie sjaal vindt en ook de gedachte erachter - het Zeeuwse patroon in combinatie met het liedje "Aan de kust" van BLØF - viel erg in de smaak.  

Ik ben een trotse (schoon)moeder! De sjaal valt in de smaak en over twee maanden ben ik de moeder van de bruidegom! 


PS. De verloopwolletjes zijn vandaag goed aangekomen bij Mechteld. Zij gaat er hele mooie mutsen van maken voor het goede doel. 

zondag 2 juli 2017

Tuinperikelen

Vandaag weer eens een droge dag, het waait wel heel hard zodat van echt lekker buiten zitten geen sprake is, maar een klein rondje door de tuin kan altijd. Doordat ons huis geschilderd wordt is het een beetje een rommeltje in de tuin. De etagère is van zijn plek en staat werkeloos en een beetje chagrijnig achterin en alle potten staan voor de border op de grond. Dat geeft dan wel weer veel kleur op de grond, maar handig is het niet. Geeft niks, als straks alles weer strak in de verf zit dan zetten we de boel weer op zijn plek en ziet het er allemaal weer piekfijn uit. Toch even een rondje, want ondanks de rommel is er ook veel moois te zien.


Zoals deze Allium die bijna op uitkomen staat. Ik had vorig jaar een stuk of vijf Allium bollen geplant en nu komen er nog twee weer op. Eerst alleen een dikke knop, verpakt in een dik vlies als zijnde een cadeaupapiertje en elke dag ging het vlies een beetje verder open alsof je langzaam een cadeautje uitpakt. Het zijn ook echt cadeautjes en ik vind ze prachtig en kan niet wachten tot ze helemaal open zijn, maar de natuur stoort zich niet aan mijn ongeduld en gaat rustig zijn gang. Maar goed ook.
De gele roos die ik radicaal gesnoeid had is niet meer boos op me en bewijst weer eens hoe mooi ze is. Bijna had ik van de week nog ruzie gehad om deze schoonheid. Als de tuindeur naar de straat opengaat dan kijken we naar het huis van de achterbuurvrouw. Zij woont hier nog niet zo lang, maar al sinds mensenheugenis staat er in haar voortuintje tegen haar zijgevel ook een gele roos. Dinsdag stond onze tuindeur open en had ze volop zicht op mijn roos. Verrek hoorde ik haar zeggen, daar staat mijn roos. Huh?? Ze zag me staan en vroeg of ik haar roos had afgeknipt en en bij mezelf in de tuin had gezet. Nou nee, die roos staat hier zeker al een jaar of twintig en het is een struik. Ze vertelde dat er van haar roos allemaal takken en bloemen waren afgeknipt en dat ze niet wist wie het had gedaan en nu ze mijn roos zag dacht ze dat ik de dader was. Dat is toch logisch vroeg ze mij. Ik probeerde haar vriendelijk aan haar verstand te brengen dat je rozen die je afknipt niet zomaar in de grond kunt zetten. Een roos is een struik met wortels en afgeknipte rozen moeten in een vaas, maar niet in de grond. Aan haar hele houding zag ik dat ze me niet geloofde en daarom bood ik aan dat ze wel even mocht komen voelen en kijken dat dit echt een flinke struik was en echt niet haar gepikte rozen. Ze wees het aanbod af en ging naar binnen, nu hoop ik maar dat er niet binnenkort een arrestatieteam mijn tuintje binnenvalt omdat ik rozen zou stelen. Een bizar verhaal, maar mijn rozen bloeien er niet minder om.
Eigenlijk hou ik niet van rood in de tuin, maar een paar jaar geleden kocht ik wat bolletjes van een soort lelie die diep oranje waren. Het eerste jaar kwam er helemaal niks op en het tweede jaar was ik ze dus allang weer vergeten toen er toch eentje opdook. Mooi donkeroranje die in de wit/gele border een mooi evenwicht bood. Nu komen er elk jaar meer en ze worden steeds roder. Toch kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om ze eruit te gooien, want zeg nou zelf ze zijn prachtig. Ze lijken wel een beetje op Freesia's maar dat zijn het niet. Hoe ze dan wel heten ben ik vergeten, maar dat geeft niks. Mooi zijn ze toch wel.

In de moesbak gaat het ook goed. De tomaten hebben het naar hun zin, de moestuin worteltjes groeien goed en het bietje ook. De cavolo nero heeft het helemaal naar de zin en ook al las ik dat hij veel ruimte nodig heeft, ik durf hem niet uit elkaar te halen. We gaan wel zien wat het wordt. 
 
In de kraamkamer is het stil geworden. Waarschijnlijk zijn de koolmeespubers uitgevlogen en zijn pa en ma Koolmees even op vakantie om bij te komen. het nestkastje hangt er verlaten bij. Ik heb ze niet zien uitvliegen, maar het schijnt dat ze dat altijd vroeg in de ochtend doen en dan ben ik nog niet in de tuin te vinden. Ik wens ze een lang en gelukkig Koolmees leven en pa en ma een fijne vakantie.