zaterdag 22 juli 2017

Aan zee!

Vanmiddag waren we op bezoek bij ons nichtje. Zij woont in een piepklein plaatsje in de kop van Noord-Holland in een klein, maar schattig appartementje met uitzicht over de landerijen. Als ze s'morgens wakker wordt dan is het eerste wat ze hoort een kukelende haan of een loeiende koe. Een heel mooi stukje Nederland.

Het was veel te mooi weer om binnen te zitten dus gingen we met nichtje op stap. Zij mocht kiezen; wilde ze naar de winkels in Schagen om daar een terrasje te pakken of zouden we naar zee? Het werd de zee en dus stelden we de tomtom in en tuften op ons gemakje naar Callantsoog.

Daar was het even lastig om een parkeerplek te vinden, maar mijn echtgenoot heeft wat betreft parkeerplekken het geluk aan zijn kont hangen, want binnen een mum van tijd hadden we het fordje geparkeerd en liepen we het dorp in. Ik was er nog nooit geweest, maar wat een schattig dorpje.

Gezellige winkeltjes, met natuurlijk veel strandspullen, eettentjes en soort van draaimolen voor het grut en dat alles gezellig tegen de duinen aan geplakt. Tegen die duinen een trap waarmee je gemakkelijk naar boven klimt en dan heb je uitzicht over de zee.

Ik word altijd blij van de zee. Nichtje ook en dus zogen wij onze longen vol met die frisse zeelucht en liepen het pad over richting het eerste de beste strandpaviljoen. Ook daar vond echtgenoot nog snel een tafeltje vrij en lieten wij ons zakken en staarden naar de Noordzee. Die lag daar kalmpjes voor het strand en vermaakte diverse badgasten met hier en daar een gezellig golfje. Zo af en toe als de wind een beetje opstak dan schuimde de zee een hoger golfje op en zagen we de badgasten gezellig meedeinen. Een dikke schaterlach klonk beneden ons vanaf het strand van een kind wiens voetjes door de zee werden gekieteld.

We namen een frisje en kletsten gezellig bij met nichtje die we al een tijdje niet gezien hadden. Heerlijk ontspannend in onze stoelen met alleen maar vrolijke mensen om ons heen. Als je al een slecht humeur zou hebben dan zou dat daar op stel en sprong verdwijnen. Er viel ook veel te zien, badgasten op het terras die veels te lang in de zon hadden gezeten en nu als vuurtoren konden dienen boven op het duin, zo rood als ze zagen. Wat honden, die nat en zanderig bij de voeten van hun baasje lagen en wel eens flink naar elkaar wilden blaffen (wel wisten dat de baas dat niet goed zou vinden) en tenslotte de kop maar op de poten legden en een dutje gingen doen.

Na een ruim een uur brachten we nichtje weer terug naar huis, ze had nog een andere afspraak en reden wij weer terug naar Amsterdam. In de tussentijd was het zwerk dichtgetrokken en begon het flink te regenen, maar ach we gingen toch naar huis.

Op de terugweg bedacht ik mij wat een tegenstelling het was in vergelijking met dinsdagmiddag in hartje Amsterdam. Daar ook heerlijk mensen kijken maar oh wat is die stad vol, druk en lawaaierig. Vandaag was het dorp Callantsoog ook best druk, maar veel minder lawaaierig en veel meer ontspannen. En veel meer frisse lucht. In Amsterdam word je soms gek van de wietlucht (als je niet uitkijkt kun je gratis stoned worden) en in Callantsoog slechts de geur van de zee en de wind in je haren. Heerlijk.

Eigenlijk wel fijn dat wij in zo'n klein landje wonen met al die verschillen en alles nooit heel erg ver weg. Moraal van dit verhaal? Ik moet vaker naar zee!

Gerelateerde afbeelding

woensdag 19 juli 2017

Gootsteen

Het is niet altijd leuk dat je kind ruim 1200 kilometer verderop woont. Het is natuurlijk fijn dat de hedendaagse communicatiemiddelen het makkelijker maken om contact met elkaar te hebben dan dat dat vroeger het geval was. Dan kon je eens in de zes weken een brief verwachten althans als de geëmigreerde van brieven schrijven hield anders kon je wel inpakken.

Het blijft jammer dat je niet even een kopje koffie met elkaar kunt drinken of dat hij niet even binnen kan vallen voor een knuffel en een bordje eten uit moeders keuken, maar dat is nu eenmaal niet anders.

Gelukkig hebben we facetime. Wat een uitkomst. Het kan dus gebeuren dat ik lekker op de bank aan het haken ben en dat mijn telefoon op de leuning ligt met verbinding met Frankrijk. Dan is zoon zijn ding aan het doen en ik dus het mijne en ondertussen kletsen we over alles en nog wat. Of vader en zoon zijn met elkaar in gesprek over mannendingen en luister ik gezellig mee als zat ik daar aan de keukentafel. Dat zijn gezellige gesprekken.

Toch was ik laatst een beetje aan het simmen tegen echtgenoot dat je op deze manier wel contact hebt met elkaar maar toch meer in grote lijnen. De kleine, juist zulke normale dingen, blijven vaak een beetje onderbelicht. Dat gaat nu eenmaal zo, vond man en daar heeft ie natuurlijk gelijk in.

Vanavond echter hadden we via facetime een ander kijkje in het Franse huishouden. Terwijl we aan het kletsen waren vertelde zoon over de gootsteen die verstopt was. Vader en zoon bespraken hoe te handelen.  Het punt was dat er ook geen gootsteenontstopper in huis was en dat die in de winkels bij hun in de buurt ook niet verkrijgbaar zijn. De Franse Gamma zit helaas niet in de nabije omgeving.

Ik heb geen verstand van verstopte gootstenen dus bemoei me niet met zulke gesprekken. Al had ik hier thuis de boel doorgeprikt met een breinaald, maar die is daar niet in de inventaris opgenomen. Als ze nu wat dichterbij hadden gewoond hadden ze er eentje kunnen lenen! Opsturen gaat me te ver en dat zou natuurlijk ook te lang duren.

Dus begon zoon aan dit loodgietersklusje met support van zijn vader en was ik getuige van de ontstopping van een Franse gootsteen. Nou dat is net zo ongezellig (en vies) als de Nederlandse gootsteen. Maar nu ben ik wel te weten gekomen dat de Franse afvoerbuizen heel anders aangesloten worden dan de Nederlandse collega's. Daar had ik dus geen idee van.

Inmiddels is de klus geklaard en doet de boel het weer en volgens mijn echtgenoot moet ik nu niet meer zeuren over afstand en de kleine dingen missen, want nu was ik dus mooi getuige van klein huishoudelijk nood. Daar heeft hij wel gelijk in.

Toch weer wat geleerd.

Sorbo Gootsteenontstopper

dinsdag 18 juli 2017

Voorpret!

De bruiloft van zoon en schoondochter is al over minder dan twee maanden. Het schiet al op en ook de voorbereidingen in Frankrijk voor hun grote dag zijn in volle gang. Aan de zijlijn leven en beleven we mee.

Er is een app van schoondochter naar dochter en mij over DE Jurk! en ook wordt er via de app gecommuniceerd tussen de moeder van de bruid en de gom. (ik dus). De moeder van de bruid liet per app haar hoed zien. Een prachtig, zwart, elegant model en kreeg ik het verzoek om ook een hoed te dragen. Nu heb ik nog een hoed - ik droeg hem 17 jaar geleden op de bruiloft van mijn broer - maar die hoed is tomaatrood en mijn outfit voor die dag is blauw. Dat slaat waarschijnlijk als een tang op een varken en dus moet ik nog op stap om een hoedje aan te schaffen.

Heel even dacht ik nog even om Prinses Beatrix een tweet te sturen (ik volg haar op twitter) want zij heeft zoveel hoedjes in allerlei soorten en kleuren dat ze er vast wel eentje te leen heeft voor mij. Maar uiteindelijk leek me dat toch geen goed idee want dan moet ik op bezoek bij haar in de Lage Vuursche en dat gaat vast mis. De Lage Vuursche is een heel leuk dorpje en je kunt er heerlijk pannenkoeken eten maar zo'n koffievisite bij onze voormalige koningin is voor deze onhandige kluns geen goed idee. Van de zenuwen mors ik vast koffie op het perzische tapijt en koffievlekken zijn heel lastig te verwijderen. Dus die hoed die moet nog.

Eerst was dochter aan de beurt want zij is behalve getuige ook nog bruidsmeisje en daar hoort natuurlijk ook een leuke jurk bij. Vandaag had ik speciaal vrij genomen om lekker een moeder-dochterdag te hebben en mocht zij dus ook bepalen wat we gingen doen. Zwembad, strand of waar ze maar zin in had. Het werd naar de stad om een jurk te zoeken.

Ze had een mooie gezien op de website van de Bijenkorf, maar hij was in de sale dus moesten we maar hopen dat hij ook nog in de winkel hing in de juiste maat. Dus wij vanmorgen de stad in. Naar ons eigen Amsterdam. Daar was het zo rond 11 uur in de ochtend op een doodgewone dinsdag al een drukte van belang. Mensenkinderen vanaf het centraal station wordt je opgenomen in een draaikolk van toeristen en met een beetje geluk kom je uit die kolk net voor de deur van de Bijenkorf. In het weekend is het al een tijdje niet meer leuk om de stad in te gaan, zo vreselijk druk is het met toeristen. Het is goed voor de economie hoor, maar even lekker op je gemak rondlopen in je eigen stad is er niet meer bij.

In de Bijenkorf viel het mee qua drukte en begaven wij ons naar de tweede etage. We liepen een rondje, snuffelden in alle uitverkooprekken, hingen wat gepast moest worden op de arm, schrokken ons soms een hoedje van de prijs (600 euro in de uitverkoop voor een jurkje is toch niet normaal) en vonden uiteindelijk de jurk die ze had gezien op de site.

Toen moesten we nog 100 chinezen ( tikkie overdreven ik weet het) verzoeken om op te schieten in de pashokjes en kon het passen beginnen waarbij mijn taak voornamelijk de rits dicht trekken was en eerlijk zeggen wat ik er van vond! Het werd de jurk van het internet. Fuchsia rose met een prachtige halslijn en een uitwaaierende rok. Hij staat haar beeldschoon!

We namen een trammetje naar het Rembrandtplein en streken neer op het terras voor een lekkere salade als lunch. Het Rembrandtplein is altijd leuk er is altijd wat te zien. Hier niet alleen toeristen, maar wordt er ook gewerkt in de stad. De mensen van de kantoren die een broodje gaan kopen mixen met hun kantoorkloffies harmonieus met de toeristenoutfits en de outfits van de werkende man/vrouw op straat. Het is een ijverig volkje hoor die Amsterdammers, het plein werd gestofzuigd, de tramrails met een speciale auto gesopt en overal tussendoor zwenken de veegwagentjes van de gemeentereiniging en rijden leveranciers af en aan om de hotels en de restaurants te bevoorraden.
De chauffeur van de vleesgroothandel zette zijn vrachtwagentje eventjes dubbel om een groot krat naar binnen te brengen onderwijl schreeuwend tegen de trambestuurder dat ie met een wippie weer terug is. De bestuurder stak zijn duim op en wachtte zonder gemor tot de rails weer vrij was.

Al die bedrijvigheid is zo leuk om naar te kijken. Ik kan daar wel een paar uurtjes stukslaan en omdat dochter met hetzelfde virus van "mensen kijken" besmet is hadden wij het samen prima naar de zin.

Ineens werden wij verrast door gezang. Zes meisjes van een jaar of 16-17 hadden zich aan de rand van het grasveld gevestigd en zongen daar een lied. Drie van de zes begeleidden de act met gitaar en trommel en het zesde meisje voerde daarbij een moderne dans op. Ze deden erg hun best. Helaas voor hen hadden de voorbijgangers niet veel aandacht voor hun optreden en werd er al helemaal geen geld gedoneerd. Er werd ander repertoir ten gehore gebracht en de dans werd nog uitbundiger, maar ook dat mocht niet baten.

Tijdens de aangepaste act kwam er een gemeentekar aanrijden en de bestuurder parkeerde pal voor de zes meisjes. Hij stapte doodgemoedereerd uit en ging zijn waterfles vullen bij het tappunt midden op het plein zonder het flauwste besef dat hij de dames nu helemaal uit het zicht had gezet met zijn actie. Die dropen dan ook teleurgesteld af om het elders op het plein, waar de standbeelden staan van De Nachtwacht en zijn kornuiten, opnieuw te proberen.

Wij gingen maar weer eens in de benen en drongen ons door de menigte over de bloemenmarkt (tip koop nooit bloembollen op de bloemenmarkt in Amsterdam, veel te duur) naar de Leidsestraat. Daar liepen we tegen precies de juiste schoenen aan voor bij haar jurk.

Het was een prachtige dag!



zaterdag 8 juli 2017

Voor een prikkie..........

Een week of wat geleden kocht ik bij de Action twee plantenbakken die je aan een balkon kunt hangen. Voor maar 2 euro per stuk! Eigenlijk ging ik voor wat anders maar ik liep langs de tuinstelling en dan kom je zomaar iets leuks tegen. Nu hebben ze bij de Action ook vaak een heleboek meuk en daarom heb ik voor mezelf de regel ingesteld dat ik daar alleen maar iets mag kopen als het nut heeft (wasmiddelen, schoonmaakdoekjes en wc papier) of als het langer dan een jaar meegaat.

Die balkonhangers passen ook heel goed aan de schutting en ze gaan vast langer mee dan een jaar en ik had nog twee hangpetuniaatjes over die dringend huisvesting nodig hadden, dus de koop werd gesloten. De petuniaatjes geplant en ik hing ze heel tevreden aan het achterste deel van de schutting en had veel plezier van de aankoop.

Wat meer vooraan aan de schutting hingen twee plantenzakken met bosviooltjes. Die hebben vanaf het prille begin van de lente voor een heleboel bloemetjes gezorgd en daarmee de tuin lang een vrolijk aanzien gegeven. Deze week was het echt op. Al gaven we ze elke dag trouw een sloot water nu was het echt op. Tijd om afscheid te nemen, maar ze zouden wel een lege plek achterlaten.

Toen opperde mijn echtgenoot of ik niet nog wat van die plantenbakken kon kopen en die vullen met een blommetje, dan hadden we het gat dat de zakken achterlieten ook weer gevuld. Dus hup vanmorgen tijdens ons wekelijkse boodschappenrondje toch maar even naar de Action in de hoop dat ze ze nog hadden, want dat weet je daar natuurlijk nooit. En ja wel hoor, ze hadden er nog een paar.

Nu moest er nog wat in en zou een bezoek aan het tuincentrum geoorloofd zijn. Kale potten aan een schutting is ook geen gezicht. Het is wel een beetje gevaarlijk om mij los te laten in een tuincentrum. Dat geef ik toe. Ik zie altijd zo veel moois wat ook allemaal naar me roept en me vleit om alsjeblieft een plekje in de tuin dat ik vaak overstag ga. Gelukkig moesten we vandaag ook nog even langs de bloemenstal van Wim. En laat die schat nu elke week ook een keur aan tuinplanten in zijn stal hebben.

Vandaag had hij geraniums in de aanbieding en phloxen. Die phloxen riepen me meteen al en die kon ik echt niet laten staan. Dat hoefde ook niet voor maar 2 euro voor een grote pot. Daar heb ik nog jaren lang plezier van. Voor de balkon potten nam ik twee witte geraniums mee en omdat ze per vier verkocht werden nam ik ook nog twee hardrose. Ik had nog een andere pot over en deze kleur zou heel harmonieus staan bij de potten die bij het tuinbankje staan. Ik heb graag overal hoekjes in de tuin! Tenslotte lonkte er nog een grote pot lobelia die ook graag onderdak wilde. Mooi voor op de etagère.

Voor nog geen 9 euro heb ik een heleboel kleur en harmonie in de tuin gekocht. Voor een prikkie genieten noemen we dat hier en omdat we deze zomer niet met vakantie gaan, maar lekker wat vrije dagen in de tuin doorbrengen is het een verantwoorde aankoop.

woensdag 5 juli 2017

Dagje vrij!

De auto moest vandaag voor een verwendagje naar de garage. Vindt ie lekker, zo eens per jaar. Krijgt ie nieuwe bougietjes of hoe dat ook heten mag en verse olie en van die ongein. Dus bracht ik hem gister met zijn badjas en zijn slippertjes weg en was ik een dagje autoloos.

Natuurlijk gaat er ook een trein naar Almere en had ik ook thuis kunnen werken, maar ik had nog genoeg vrije dagen en daarom plande ik een dagje voor mezelf. Ook wel eens lekker. Ten eerste omdat de wekker geen dienst hoefde te doen en al ging mijn ingebouwde wekker wel gewoon af om half zeven, het was toch fijn om nog even te kunnen blijven liggen.

Even later zwaaide ik als een liefhebbende echtgenote mijn man uit en maakte een kop koffie voor mezelf en haakte eens een paar toertjes. Gewoon omdat het kon! Toen dochter naar beneden kwam, namen we samen nog een bakkie, gingen onder de douche en in de kleren en liepen naar het dorp. Dat klinkt alsof we langs zandpaden liepen met karrensporen,  maar eigenlijk bedoelen we hier dan het centrum van het dorp.
Daar is op woensdag markt. Niet zo groot, maar wel een leuk marktje. We deden wat boodschapjes bij de grootgrutter en haalden heerlijke aardbeien en bramen bij een groentekraam.

Thuis aten we een broodje en toen ging dochter met vriendinnen naar de stad en lag de hele middag nog voor me. Dat was best gek, want ik wist even niet wat ik met zo'n lege middag aan moest. Een mens zit toch maar gek in elkaar (lees ik zit gek in elkaar) want als ik aan het werk ben, dan denk ik wel eens, goh als ik nu vrij zou zijn dat zou ik dit, of dat, of zus of zo. En nu? Wat zou ik eens gaan doen.

Eerst maar eens een plannetje uitvoeren wat al lang op het lijstje stond. Zelf ijsjes maken. Een paar weken geleden kocht ik bij de appie een plastic vormpje om zelf ijsjes te maken. Het was afgeprijsd met 35% korting dus voor een prikkie nam ik het mee. Ik waste een half bakje aardbeien en ontdeed die van de kroontjes en deed ze samen met een rijpe banaan in de blender. Om het wat romiger te maken deed ik er twee eetlepels volle kwark bij en mixte tot een soort dikke milkshake en goot het in de vormpjes. Stokjes erin en hup in de vriezer.

Toen dat klusje geklaard was ben ik een restje was gaan strijken en heb ik mijn kledingkast eens uitgehaald, uitgezocht en opgeruimd. Kleding wat ik niet meer wil gaat morgen mee naar kantoor. Daar staan twee bakken voor het Leger des Heils en daar mik ik de boel in. Dat was een goed besteed uurtje. Die rommelige kast irriteerde me al weken en ik kwam er maar niet toe om er wat aan te doen. En nu op mijn gemakje met de radio aan was het zo klaar.

Inmiddels had ik een appje gekregen dat ik ons Fordje weer kon ophalen. Dat deed ik toen maar en hij stond glimmend op me te wachten. Ze hadden hem zelfs voor me gewassen. Dat was een heerlijke verrassing want gisteren net voor ik hem weg bracht had een vogel hem gebruikt als toilet. Bah.

Daarna was het tijd voor een boek in de tuin. Heerlijk!! Ik maakte een pizza voor manlief en mezelf en we aten in de tuin. Met een zelfgemaakt ijsje toe en die waren goed te hachelen.

Zo'n dagje vrij is best lekker, heel relaxed allemaal. dat gaan we nog eens doen maar morgen toch maar weer lekker werken. Ook fijn.



maandag 3 juli 2017

Gearriveerd!

Gisteren kregen we een berichtje uit Frankrijk. Het postpakket was eindelijk gearriveerd. Het had heel wat voeten in de aarde voor dat de Franse tante post de boel bezorgd had. Uiteindelijk is het helemaal niet bezorgd want zoon heeft hem af moeten halen in een schimmig cafeetje waar ook een ophaalservice was gevestigd. Net op tijd want anders hadden ze vandaag niet in ondertrouw kunnen gaan, omdat hij zijn geboorte akte niet zou hebben gehad. Gelukkig kwam het allemaal goed en konden ze alles officieel maken vandaag en zijn ze echt in ondertrouw gegaan.

Even later kwam er ook een foto binnen van schoondochter met de sjaal om haar nek. Ze is er echt helemaal blij mee. Vanavond hadden we het aanstaande echtpaar aan de telefoon en toen verzekerde me nogmaals dat ze het een hele mooie sjaal vindt en ook de gedachte erachter - het Zeeuwse patroon in combinatie met het liedje "Aan de kust" van BLØF - viel erg in de smaak.  

Ik ben een trotse (schoon)moeder! De sjaal valt in de smaak en over twee maanden ben ik de moeder van de bruidegom! 


PS. De verloopwolletjes zijn vandaag goed aangekomen bij Mechteld. Zij gaat er hele mooie mutsen van maken voor het goede doel. 

zondag 2 juli 2017

Tuinperikelen

Vandaag weer eens een droge dag, het waait wel heel hard zodat van echt lekker buiten zitten geen sprake is, maar een klein rondje door de tuin kan altijd. Doordat ons huis geschilderd wordt is het een beetje een rommeltje in de tuin. De etagère is van zijn plek en staat werkeloos en een beetje chagrijnig achterin en alle potten staan voor de border op de grond. Dat geeft dan wel weer veel kleur op de grond, maar handig is het niet. Geeft niks, als straks alles weer strak in de verf zit dan zetten we de boel weer op zijn plek en ziet het er allemaal weer piekfijn uit. Toch even een rondje, want ondanks de rommel is er ook veel moois te zien.


Zoals deze Allium die bijna op uitkomen staat. Ik had vorig jaar een stuk of vijf Allium bollen geplant en nu komen er nog twee weer op. Eerst alleen een dikke knop, verpakt in een dik vlies als zijnde een cadeaupapiertje en elke dag ging het vlies een beetje verder open alsof je langzaam een cadeautje uitpakt. Het zijn ook echt cadeautjes en ik vind ze prachtig en kan niet wachten tot ze helemaal open zijn, maar de natuur stoort zich niet aan mijn ongeduld en gaat rustig zijn gang. Maar goed ook.
De gele roos die ik radicaal gesnoeid had is niet meer boos op me en bewijst weer eens hoe mooi ze is. Bijna had ik van de week nog ruzie gehad om deze schoonheid. Als de tuindeur naar de straat opengaat dan kijken we naar het huis van de achterbuurvrouw. Zij woont hier nog niet zo lang, maar al sinds mensenheugenis staat er in haar voortuintje tegen haar zijgevel ook een gele roos. Dinsdag stond onze tuindeur open en had ze volop zicht op mijn roos. Verrek hoorde ik haar zeggen, daar staat mijn roos. Huh?? Ze zag me staan en vroeg of ik haar roos had afgeknipt en en bij mezelf in de tuin had gezet. Nou nee, die roos staat hier zeker al een jaar of twintig en het is een struik. Ze vertelde dat er van haar roos allemaal takken en bloemen waren afgeknipt en dat ze niet wist wie het had gedaan en nu ze mijn roos zag dacht ze dat ik de dader was. Dat is toch logisch vroeg ze mij. Ik probeerde haar vriendelijk aan haar verstand te brengen dat je rozen die je afknipt niet zomaar in de grond kunt zetten. Een roos is een struik met wortels en afgeknipte rozen moeten in een vaas, maar niet in de grond. Aan haar hele houding zag ik dat ze me niet geloofde en daarom bood ik aan dat ze wel even mocht komen voelen en kijken dat dit echt een flinke struik was en echt niet haar gepikte rozen. Ze wees het aanbod af en ging naar binnen, nu hoop ik maar dat er niet binnenkort een arrestatieteam mijn tuintje binnenvalt omdat ik rozen zou stelen. Een bizar verhaal, maar mijn rozen bloeien er niet minder om.
Eigenlijk hou ik niet van rood in de tuin, maar een paar jaar geleden kocht ik wat bolletjes van een soort lelie die diep oranje waren. Het eerste jaar kwam er helemaal niks op en het tweede jaar was ik ze dus allang weer vergeten toen er toch eentje opdook. Mooi donkeroranje die in de wit/gele border een mooi evenwicht bood. Nu komen er elk jaar meer en ze worden steeds roder. Toch kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om ze eruit te gooien, want zeg nou zelf ze zijn prachtig. Ze lijken wel een beetje op Freesia's maar dat zijn het niet. Hoe ze dan wel heten ben ik vergeten, maar dat geeft niks. Mooi zijn ze toch wel.

In de moesbak gaat het ook goed. De tomaten hebben het naar hun zin, de moestuin worteltjes groeien goed en het bietje ook. De cavolo nero heeft het helemaal naar de zin en ook al las ik dat hij veel ruimte nodig heeft, ik durf hem niet uit elkaar te halen. We gaan wel zien wat het wordt. 
 
In de kraamkamer is het stil geworden. Waarschijnlijk zijn de koolmeespubers uitgevlogen en zijn pa en ma Koolmees even op vakantie om bij te komen. het nestkastje hangt er verlaten bij. Ik heb ze niet zien uitvliegen, maar het schijnt dat ze dat altijd vroeg in de ochtend doen en dan ben ik nog niet in de tuin te vinden. Ik wens ze een lang en gelukkig Koolmees leven en pa en ma een fijne vakantie. 




 

vrijdag 30 juni 2017

Verse wol

Eigenlijk is geen enkele werkdag hetzelfde maar de vrijdag is, als ik een kantoordag heb, meestal wel een prettige, overzichtelijke dag. Zo'n dag waarop je vaak lekker door kunt werken en ook echt dingen af kunt maken. Zo'n vrijdag dus. Meestal. Vaak. Maar dus niet vandaag. Het was een prima dag hoor, maar wel een beetje rommelig.

Gelukkig had ik behalve het vooruitzicht van het aanstaande weekend ook nog een ander prettig vooruitzicht, want ik wist: Als ik thuiskom dan is de postbode geweest en die heeft een doos vol verse wolletjes bezorgd. En zo geschiedde!


Nu was ik voor de vrijdag niet heel erg vroeg thuis. Pas om zes uur stapte ik het pand binnen en jawel hoor op de keukentafel stond de doos. Mijn handen jeukten om die open te maken, maar eerst moest er gekookt worden. Mijn vader zou komen eten en zou er rond zes uur zijn. Heel veel tijd had ik dus niet en de kip moest nog in de marinade en de saus moest ook nog worden gemaakt zodat die even de tijd had om in te koken. Als een haas ging ik aan de slag.

Paps kwam en ging aan de keukentafel zitten en terwijl ik me ongans stond te roeren om geen klontjes in de saus te krijgen schonk echtgenoot een drankje in. Vrijdagavond voor het eten is hier altijd het borreluurtje. Soms drinken we inderdaad een borreltje en soms ook gewoon een frisje, maar het is en blijft ons borreluurtje. Daarmee sluiten we de week af en luiden we het weekend in.

We dronken wat, we kletsten wat, we kookten uiteindelijk de kipkerrie met de rijst en aten gezellig. Ondertussen stond die doos maar naar me te lonken. Toch maar even openmaken en de inhoud bekijken.

Na de koffie, toen paps weer vertrokken was kon ik het niet laten. Ik vervulde niet eerst mijn plicht om een weekmenuutje op te stellen en de bijbehorende boodschappenlijst, nee ik ging aan de haak!
Wat een heerlijk zacht wolletje is die Colour Crafter van Scheepjes. Niks mis met de Royal van de Zeeman, maar dit is toch echt veel zachter. Het voelt erg luxe. Ook de kleur is erg mooi, precies zoals ik hem in mijn gedachten had.


Ik begon eerst met een proefje met de granietsteek, maar al snel bleek dat deze kleur wol toch net een tikkie te donker is om s'avonds goed te kunnen zien waar welke steek moet komen. Het was al wat schemerig en ook met de leeslamp op volle sterkte viel het niet mee om het goed te kunnen zien. Na zo'n werkdag met veel op de computer turen haakt deze steek niet heel vlot weg.

Ik heb het uitgehaald en ben begonnen aan het patroon waar ik al twee keer eerder een omslagdoek mee gehaakt heb. Deze vind je hier! Dit patroon haakt heerlijk weg en dat was nu juist de bedoeling. Door de week heb ik overdag geen tijd om te haken, ik moet het van de avonduren hebben en dus mdoet het patroon goed te zien zijn, want elke avond puzzelen en turen daar heb ik geen zin in.


De eerste toeren zijn gehaakt en ik heb de slag al weer helemaal te pakken. Zo fijn. Geef me een doosje verse wol en ik ben gelukkig!

woensdag 28 juni 2017

Wachten.......

Maandag liet ik de foto's van mijn haakprobeerseltjes zien aan mijn collega-haakvriendinnen. Die proestten het uit van het lachen en vroegen wat voor broddellap dit moest worden. Ik vertelde mijn verhaal over het verloopwolletje en over mijn gevecht met de granietsteek en beiden toverden direct hun eigen project uit de haaktas - zij haken vaak tussen de middag met een aantal andere collega's - en lieten me zien hoe het moest.

Kijk, aan zulke collega's heb je wat, want van voordoen leer ik eigenlijk altijd het makkelijkste en de truc is dan ook om twee lossen te maken aan de uiteinden om de meerdering mooi recht te kunnen maken. Weer wat geleerd. De wol waar mijn ene collega mee bezig was, was de Colour Crafter van Scheepjes. Een mooi draadje, lekker zacht en soepel.

Thuis nam ik het definitieve besluit om het verloopwolletje terug te brengen naar de Zeeman en andere wol te bestellen. Samen met dochter bekeek ik op de site van Caro's Atelier de kleuren groen van de Colour Crafter en samen besloten we dat het "Arnhem" moest worden. Die kwam het dichtste bij de legergroene kleur die ik zocht.



Enfin de boel is besteld en nu is het wachten tot tante Post mijn bolletjes komt brengen. Dat terugbrengen van de afgekeurde wol wordt trouwens nog een dingetje, want ik ben het bonnetje kwijt. In de boodschappentas waar ze in zitten is geen bon te bekennen, in mijn portemonnee ook niet en in mijn handtas zaten weliswaar een heleboel bonnen maar geen bon van de Zeeman. Op woensdag komt hier altijd de vuilnisman dus voor ik de pedaalemmer in de keuken leegde gisteravond, heb ik de pedaalemmerzak met inhoud op de keukentafel gelegd en als een soort van slordige chirurg de zak opengeknipt en alles nageplozen. Bleh, niet een fijn klusje. Helaas ook hier geen bon. Ik zag het niet zitten om ondersteboven in de kliko te duiken om daar naar een bon te zoeken, daar krijg je maar roddels van in de straat, dus als hij daar in zat dan is hij nu echt weg.

Ik ga het toch maar proberen door een printscreen te maken van de betaalrekening met daarop het pinbedrag. Wie weet kan ik ze zo wel terugbrengen. Al geven ze maar een tegoedbon in plaats van geld, dat komt ook wel weer op. Mochten ze onvermurvbaar zijn dan is er vast een basisschool die er blij mee is en er knutselwerkjes mee kan maken.

Vanavond maar eens kijken wat ik ga doen. Toch even een rij stokjes aan de deken haken of lekker even wegduiken in een boek. Er ligt nog een stapeltje van de bieb. 


zondag 25 juni 2017

Puzzelen

Eigenlijk wilde ik vanmiddag de tuin in om de onlangs gekochtte petuniaatjes en vlijtig liesjes in de potten te zetten. Die zielepieten stonden al twee weken op mijn werktafeltje te wachten op een mooi plaatsje. Ze kregen elke avond keurig een slok water hoor, maar het kwam er maar niet van om ze op hun plek te zetten. Of het was te warm, of ik kon er niet bij omdat de schilder in de weg stond, of er waren andere zaken die aandacht vroegen. Maar vanmiddag gooide een akelige motregen mijn plannen in de war.

Dan maar met een handwerkje op de bank. Gisterochtend besloot ik om een omslagdoek te haken voor een nichtje. Nichtje wordt over ruim een maand 25 en dat is een mooi kadootje, ook omdat ik voor haar zus al eens een omslagdoek had gehaakt en ze die erg mooi vond. Direct gisteren tijdens het boodschappen doen maar even de Zeeman binnengewipt voor wat bollen acryl. Ik wilde donkergroen voor haar hebben, want groen is haar lievelingskleur, maar die hadden ze niet. Wel bollen donkerblauw met groen. Echtgenoot, die ook mee was, zei dat nichtje dit vast een mooie kleur vond. Ze heeft een bijzondere smaak en houdt van jasjes en broeken in legerprint. Ik twijfelde nog een tikkie maar echtgenoot begon al bollen in het mandje te mikken. De schat heeft nu eenmaal minder geduld om een wolletje uit te zoeken en dat neem ik hem niet kwalijk, zeker omdat hij keurig keek of de kleurnummers wel klopten.

Nu nog een patroon en ik zocht op pinterest naar het patroon van de doek die ik al twee keer eerder haakte en maakte een opzetje voor we naar het theater gingen. Gisteravond laat na de voorstelling haakte ik nog een toertje en vanmorgen bij daglicht zag ik dat ik en een fout had gemaakt en dat het niet naar mijn zin was.

Opnieuw even wezen buurten op pinterest en daar vond ik allemaal mooie patronen.
Met een probeer katoentje maakte ik een proeflapje. Hmm leuk patroon, maar niet geschikt voor het gemeleerde garen dat ik had en ook niet passend bij nichtje die van strak en simpel houdt.

Toen vond ik een omslagdoek met de granietsteek. Die voldeed aan de eisen. Strak en simpel, maar krimmeneel wat een lastig patroon. Vanaf het haakschema kreeg ik het niet voor elkaar. Gelukkig was er een linkje naar een filmpje op Youtube van Wendy die precies voordeed hoe het moest. En jawel na een uurtje pielen had ik het voor elkaar. Bovenstaand lapje is vanuit de punt naar boven gehaakt.
Wendy had ook nog een filmpje waarin de granietsteek vanaf de rug werd gehaakt. Die vond ik mooier en ook met dit lapje was het even puzzelen, maar kreeg ik het toch voor elkaar. Deze zou hem worden.
Ik begon met het juiste garen, maar het werd een ramp. Door de verloopstukjes zie je bijna niet waar je bent en komt het patroon helemaal niet uit. Het werd een rommeltje. Uithalen maar weer.
Dan toch maar weer het oorspronkelijke patroon, maar nu zonder fouten. Ik heb nu vijf toeren gehaakt en ik vind het helemaal niks. Dit is geen geschikt garen voor dit patroon. Misschien als je alleen maar vasten haakt dat het nog wat wordt, maar eigenlijk ben ik er al klaar mee. Dit gaat hem niet worden. 

En alsof de zon zag dat ik wel een oppeppertje kon gebruiken stuurde ze de motregen naar huis en liet haar stralen in de tuin schijnen. Niet zo lang, maar lang genoeg om mij naar buiten te lokken en toch die plantjes in de potten te zetten. Heb ik in ieder geval vanmiddag nog wel iets voor elkaar gemaakt. 

Vanavond ga ik eens even puzzelen wat ik ga doen. De bollen (op 1 na natuurlijk) terugbrengen naar de Zeeman en daar een andere kleur kiezen. Er was genoeg donkergrijs, blauw en beige op voorraad en dan daar maar een kleur uitkiezen. Ik kan ze ook terugbrengen en kijken bij de Action of ze daar iets van groen hebben, of ik bestel ergens online de juiste kleur groen. Want dan weet ik zeker dat ze er blij van wordt. Dat lijkt me namelijk de essentie van een cadeautje geven: zorgen dat de ontvanger er blij mee is. 

En met een effen garen is het wel mogelijk om de omslagdoek in de  granietsteek te maken. Ik puzzel nog even verder! Wordt vervolgd.

vrijdag 23 juni 2017

Sjaal op reis!

De sjaal voor schoondochter is eindelijk af. Morgen gaat ze op de post samen met nog andere cadeautjes voor haar verjaardag. Het document waar onze zoon op zat te wachten is eindelijk binnen dus kan de sjaal op reis.

Schoondochter is weg van het liedje "Aan de kust" van de Zeeuwse popgroep BLØF. Het is gewoon schattig om haar met een zwaar Frans accent het liedje mee te horen zingen. Daarom bedacht ik dat het wel leuk zou zijn om een sjaal te haken met een Zeeuws patroon.
De bol Unikat kocht ik bij Jeanet van Atelier Jaffari in Arnemuiden. Ik bestelde hem per post want even op en neer van Amsterdam naar Arnemuiden zit er niet in. Best jammer want het is zo'n leuk stadje evenals de winkel van Jeanet. Ik zou graag willen dat ze hier op het dorp een tweede zaak zou openen, maar dat is maar gekheid natuurlijk. Op het blog van Jeanet had ik ook het patroon gezien voor de Zeeuwse sjaal en deze kreeg ik bij de bol Unikat. Zie hier. 


Het is een makkelijk patroon om te haken en het Unikat garen haakt heel erg prettig. Een sjaal dus met een typisch Zeeuws (en dus Nederlands) patroon voor een speciale Franse mademoiselle.  Ik was met de sjaal bezig toen ze hier in mei waren en ze vroeg wat het moest worden. Natuurlijk vertelde ik niet dat het een sjaal voor haar zou worden en ze zei dat ze hem heel mooi vond. Ik hoop natuurlijk dat dit ook echt zo is, maar als dat niet zo is kan ze hem natuurlijk altijd nog gebruiken als poetsdoek. Of in de kattenmand draperen want ze willen graag ook nog een kat. Enfin hij gaat morgen op reis en we gaan vast horen wat ze er van vindt. 

Weer een project af. Dat is fijn, maar wat zal ik nu eens gaan doen. Ik denk eerst mijn blokkendeken maar afmaken. Daar moet ik alleen nog lange rijen zwarte stokjes haken en dan de banen aan elkaar zetten. Al met al nog een best klusje maar moet te doen zijn. Al is dat niet een slim klusje als het zo warm is met zo'n lange lap op je schoot. Dat is met het Unikat garen wel ideaal. Heerlijk materiaal is dat. Daar heb ik trouwens nog een bol van liggen, eens even bedenken voor wie ik daar eens wat van zal maken. Wordt vervolgd.

zondag 18 juni 2017

Zonnige zomerdag

Wat een heerlijk weer hadden we dit weekend. Zo genieten is dit. Lekker op je vrije dag wakker worden van de zon en dan nog in je ponnetje naar buiten. Een mooier begin van de dag is er haast niet. De tuin is prachtig nu. De rozen zitten volop in de knop, met hier en daar al een enkele bloem, daar gaan we veel plezier aan beleven. Mijn rozen zijn wat later dan normaal omdat ik ze in maart flink had terug gesnoeid, maar dat mag de pret niet drukken.

Sowieso hangt er overal een lekker sfeertje als het zulk mooi weer is. Gistermiddag fietste ik naar de bieb om de boeken om te ruilen en daar zat een nieuwe medewerker, een al wat oudere meneer, maar wat een aardige vent waarmee ik een leuk gesprek mee had. Ook het fietstochtje zelf was geen straf want aan weerszijden van het fietspad bloeien de wilde rozen en die ruiken zo lekker.

Ik hou van alle seizoenen maar nu ben ik helemaal klaar voor de zomer. Kom maar op met die lange avonden waar je fijn buiten kunt eten en nog een beetje in de tuin kunt rommelen. Heerlijk. Nu was er nog een klein probleempje, want ik was dan wel klaar voor de zomer maar mijn voeten nog niet.

Die hadden nog een klein winters eeltlaagje en er was nog geen spoortje te bekennen van een vrolijk nagellakje op de tenen. Alhoewel het afgelopen week wel al weer was voor zomerse sandaaltjes verstopte ik mijn onderdanen nog maar even in dichte pumps, want het was geen gezicht.

Vanmiddag zette ik een stoel klaar in de schaduw in de tuin. Zocht een boek uit de stapel verse biebboeken, nam een schone handdoek, slijpsteen, nagelvijl, vulde een teiltje met lauwwarm water, deed daar een bruistabletje in en liet mijn wintervoeten zakken in het teiltje. Ah dat was genieten. Ondertussen las ik eens wat, keek de tuin rond en genoot van de kleurenpracht en luisterde naar de geluidjes in de kraamkamer van de familie Koolmees. Pa en ma Koolmees vlogen af en aan met dikke wurmen in de snavel en brachten dit om beurten bij het kroost. Zodra pa of ma het nestkastje binnen vloog ontstond er een getjilp van jewelste en zodra pa of ma weer uitgevlogen waren keerde de rust terug.

Na een half uurtje plonsen nam ik het eelt onderhanden, scrubde mijn voeten met een heerlijke amandel scrubcreme en ineens waren de akelige winterstappers omgetoverd in poezelige, zachte zomervoetjes. Een vrolijk nagellakje maakte het af. De sandaaltjes kunnen weer uit de kast.

Het was puur genieten zo'n middag in eigen tuin met achtergrond muziek van de kleine koolmeesjes en de zoemende hommels. Eigenlijk had ik nog veel meer plannen zoals de eenjarigen die ik nog heb in wat potten zetten en nog verder haken aan mijn sjaal, maar van al deze goede voornemens is weer eens niks terecht gekomen. Geeft niks, het blijft de hele week mooi weer dus die plantjes komen wel en morgen ga ik wel weer aan de haak. Van mij mag het zo blijven tot eind september. Met zo af een toe een bui voor de plantjes. Maar dan wel graag s'nachts.


maandag 12 juni 2017

Van 80 en 9 en oeps......bijna vergeten

Vorige week zat ik op een avond lekker te haken aan de sjaal voor schoondochter toen ik het gevoel kreeg dat ik iets vergeten was. Zo'n onbestemd gevoel van ik had iets moeten doen, maar wat was het ook al weer.

Ik had pas één dag gewerkt en die had voornamelijk bestaan uit mijn mail wegwerken en overleggen dus daar kon ik niet zoveel vergeten zijn. Meestal komt het item wat je bent vergeten wel weer opborrelen dus ik haalde de stramme schouders op en haakte vrolijk verder.

En jawel hoor de volgende dag, terwijl we op het werk even een handwerkpraatje hadden met de meiden onderling, kwam het ineens volop binnen. Ik zou voor de regenboogkussens een borduurtje maken en die moest 16 juni worden ingeleverd. Oeps helemaal vergeten.

Gelukkig was/is het nog geen 16 juni dus actie was geboden. Want wat je belooft dat moet je ook doen. Gauw het patroontje opgezocht, geprint en een lapje geknipt en omzoomd en ik kon aan de slag. Eh ja. Maar hier was ook nog de factor tijd nodig. Ik kon moeilijk op kantoor zitten borduren en even vrij nemen na twee weken vakantie zat er ook niet in en toevallig stond er vorige week elke avond wel iets op het programma.

Ook het weekend zou druk worden want mijn vader werd dit weekend 80 jaar en dat hebben we ook gevierd met de hele familie. Paps gaf zaterdag een borrel op een gezellig terras in Amsterdam en dan neem je niet je borduurwerk mee.

Zondag werden we op verjaarsvisite verwacht van onze kleine buurman. Nou ja klein, hij werd 9 en dat is al best weer groot. Ook daar kon ik niet komen aanzeilen met naald en draad. Het werd een strakke planning. Zaterdag tussen de boodschappen en de kapper en het verjaarsfeest van paps heb ik al flink wat steekjes kunnen zetten. Zondag na de wekelijkse poets en was nog gauw even een uurtje geborduurd en na het verjaarsfeest weer verder. Het is gelukt. Gisteravond zo rond kwart over elf hechtte ik het laatste steekje af. Klaar. Die kan op de post en zo is hij gelukkig toch nog voor de 16 op de plaats van bestemming en heb ik mijn belofte niet geschonden.

Het is eigenlijk te gek voor woorden. Borduurstress! Dat gaan we zo niet meer doen. Dat moet ik beter plannen, maar ondertussen is het wel een lief borduurtje geworden en heb ik er toch veel plezier aan beleefd. 

En overmorgen is onze schoondochter jarig en is haar sjaal nog steeds niet klaar. Daar heb ik iets minder stress van omdat er in de verjaardagspost nog een officieel document mee moet voor zoon. Dat document is nog niet binnen en zolang dat nog niet binnen is kan er niks verzonden. Ik schat dat ik nog ongeveer 24 toeren moet haken en dat gaat zeker lukken voor het einde van de week. 

Ja het is heerlijk ontspannend hoor, dat handwerken, een mens wordt er helemaal rustig en ZEN van! 

                                                                Afbeeldingsresultaat voor smiley knipoog

vrijdag 9 juni 2017

Contrast

Vanmorgen was ik op een vestiging voor sollicitatiegesprekken. Het was niet zulk gezellig weer, want het kwam met bakken uit de lucht. Samen met een manager zat ik in een koffielounge die ook gebruikt wordt voor kleine uitvaartplechtigheden. Deze ruimte heeft uitzicht op een grote vijver met  prachtige bomen er omheen. Normaal gesproken is het in de vijver gezellig druk met eenden en andere watervogels, maar zelfs zij vonden het te nat en schoolden samen op een kluitje in het, meer dan natte, gras onder de treurwilg. De damespauwen op het park schuilden op het overdekte terras, eentje daarvan had zich gezellig op een terrasstoel genesteld en een ander stond nieuwsgierig naar binnen te loeren. Pa Pauw was nergens te bekennen, zeker bang dat zijn veren nat werden.

Ook de sollicitanten kwamen om de beurt ietwat verregend binnen met kletsnatte paraplu's en druipende jassen. Gelukkig was de koffie en/of de thee lekker warm. Tussen kandidaat nummer 3 en nummer 4 hadden we een kwartiertje over. Terwijl mijn collega en ik de status van de kandidaten bespraken hoorden we gestommel in de gang. Daar kwamen twee dames op hoge leeftijd voorzien van stok en rollator onze ruimte binnen geschuifeld. We hoorden ze mompelen dat ze veel te vroeg waren maar dat ze in ieder geval nu binnen en droog waren en ze lieten zich op de eerste de beste stoelen zakken. De regenjassen lieten kleine riviertjes op de grond stromen.

Ze zagen ons zitten en zeiden in koor: Oh kijk we zijn niet de enige die vroeg zijn. Nee zei de rollator dame, maar ken jij die mensen? Nog nooit gezien zei de dame met de stok. Mijn collega stond op, stelde zich voor en vroeg de dames waar ze voor kwamen. Voor een crematie maar we zijn veel te vroeg en we weten niet in welke aula we moeten zijn. Ik ga het even voor u nakijken en kom dan zo bij u terug zei mijn collega. De dames zouden wachten. Opnieuw keken ze om zich heen en zagen mij toen zitten en vroegen weer aan elkaar wie ik toch was. Wat was ik van de overledene geweest?

Het was best logisch dat ze dat dachten want ik heb geen bedrijfskleding aan en ben als zodanig niet herkenbaar. Ik stond dus op en ging de dames vertellen dat ook ik een werknemer was en dat mijn collega zo terug zou komen. Dat deed hij ook en hij vertelde de dames dat ze in de goede ruimte waren, dat over een uur daar de plechtigheid zou beginnen. We hielpen de dames uit hun natte jassen en vroegen of ze koffie wilden. Dat wilden ze wel en ik kreeg twee witte rozen in mijn handen gedrukt, want als ik daar toch werkte dan zou ik vast wel willen zorgen dat die rozen straks naast de kist zouden liggen. Ik beloofde ze dat het voor elkaar kwam en begeleidde de dames naar een tafel met uitzicht op de nog steeds troosteloze vijver en ruimde mijn papieren op. Zo makkelijk kwam ik niet weg want nu ze daar comfortabel aan de koffie zaten was het tijd voor een praatje en ze vertelde dat ze zenuwachtig waren voor het afscheid, maar dat het wel een mooi ingerichte ruimte was waar ze zaten.

Nu vind ik het altijd ongemakkelijk om te vragen hoe goed ze de overledene gekend hebben en dus knikte ik en luisterde verder. Daar was al het hele verhaal over de broer van wie deze zussen nu toch afscheid moesten nemen en daar waren de tranen. Gelukkig kon ik ze een tissue bieden en wenste ze sterkte bij het afscheid straks. De zussen depten de betraande ogen, hielden elkaars gerimpelde handen vast en zeiden in koor dat ze dat zouden doen. Het zou allemaal wel gaan, zeker nu ze weliswaar te vroeg, maar wel lekker droog zaten en de koffie was ook lekker. Of ik nog wel aan de bloemen had gedacht, want die moeten echt naast de kist mevrouw. Ik verzekerde ze dat het allemaal in orde zou komen en dat mijn collega's overal voor zouden zorgen.

Onze laatste sollicitant zat inmiddels al te wachten dus ik moest naar de andere ruimte voor dat gesprek, maar ach wat had ik te doen met deze zussen die daar door de regen waren geschuifeld om afscheid te nemen van hun broer.

Een uurtje later  toen ik terug naar Almere ging zag ik dat de dames werden opgehaald door een taxi. Ik hoop maar dat het een mooi afscheid was en dat de rozen op de goede plek lagen.

Inmiddels was de zon doorgebroken en zag de wereld er een stuk vrolijker uit. Toen ik vanavond thuis kwam ging ik snel aan de kook want mijn vader en mijn neefje van 9 kwamen eten. Nu vind ik mijn  neef een van de allerleukste jongetjes van 9 die ik ken. Ik hou vreselijk veel van hem en dat mag als tante. Het is een lekker joch met een gezellige babbel en een opgeruimd vrolijk, maar nuchter karakter.  We waren een beetje aan het dollen en hij schaterde het uit toen hij me een kleine poets had gebakken. Na het eten ging hij samen met mijn man naar de voetbalwedstrijd kijken van Nederland tegen Luxemburg. Languit op de grond voor de televisie gelegen voorzag hij de wedstrijd van commentaar en moedigde Nederland fanatiek aan. Ik genoot!

Wat een contrasten vandaag! Regen en Zon, Oud en Jong en Tranen en een Lach! Mooi toch?




woensdag 7 juni 2017

Vietnamese nageltjes

Sinds een paar maanden zit er in ons dorp een nieuwe nagelstudio. Ik was er al eens langs gelopen en het zag er wel gezellig uit. Sara Nails heet het. Voorheen ging ik wel eens naar de nagelstudio van Koh in de Bijenkorf. Ik heb wel eens geblogd over wat een feest het was om mijn handen in die van Vic te vlijen en mijn stompjes omgetoverd te zien worden in keurige, verzorgde handen. Helaas is de nagelstudio verdwenen en zijn Vic en zijn collega's spoorloos. Jammer maar niks aan te doen. Gelukkig kan een mens best zonder deze luxe en als ik zin had lakte ik mijn nagels gewoon zelf. Kan ook prima.

Voor ons feest wilde ik wel weer eens keurig gelakte nagels hebben, maar ik zag de bui al hangen. Met het Franse bezoek over de vloer en alles wat daarbij kwam kijken gaf nou niet direct een rustig moment die zaterdag om even te gaan zitten om te lakken. Na het lakken heb je zeker een uur nodig om de boel goed te laten drogen en zal je net zien bij het aantrekken van je panty dat er toch nog een stukje niet uitgehard is en dat je dus met een ruitjes motief op je nagels loopt of dat je je nagels stoot en er net voor het weggaan een stuk af gaat. Allemaal niet belangrijk natuurlijk, maar wel irritant.

Daarom besloot ik om bij Sara een paar dagen van te voren mijn handen te verwennen met een heuse manicure en de nagels te laten lakken met gel lak. Dan moet je met je vingers onder een blauwe lamp en na een minuutje is de nagellak zo hard dat je bij wijs van spreke rustig een tuintje kunt bestraten. Het blijft wel twee weken mooi en je hebt er geen omkijken meer naar. Perfect dus. Je krijgt het er alleen nooit meer af. Dat wil zeggen niet met gewone nagellak remover. Je moet dus terug na twee weken om de boel te laten verwijderen.

Het was een echt verwenmomentje die ochtend en keurig gelakt ben ik twee weken doorgekomen. helaas scheurde ik met het planten van de roos een nagel. De lak zat er nog op maar hing in rafels en dat zag er niet mooi meer uit. Ik belde Sara en maakte een nieuwe afspraak.

Hoewel de naam heel Hollands aandoet wordt Sara gerund door Vietnamese meisjes. Wellicht zijn het gewoon volwassen vrouwen, maar het zijn allemaal zulke ranke en slanke poppetjes met fijne gezichtjes, kleine handjes en lieve stemmetjes dat het woord meisje beter past.

Vandaag schoof ik na het werk dus aan bij zo'n poppetje en ik legde mijn grove hand in haar handje, maar tjonge wat een kracht zat daar in. De vorige keer viel het me ook al op dat de meisjes onderling Vietnamees met elkaar praten. Dat gebeurt op zachte toon vanachter hun monddoekjes en het lijkt wel of ze liedjes naar elkaar zingen zo melodieus klinkt het. Vorige keer waren ze met z'n tweeen en nieuwsgierig als ik ben vroeg ik welke taal het was. Vietnamees dus.

Vanavond waren er meer dames aan het werk en zat ik aan een tafeltje naast een andere, roodharige schoonheid die acrylnagels kreeg aangemeten. Mijn manicuurster en haar collega zaten onderling gezellig te zingen, eh praten, maar het klonk zo zacht en zo lieflijk dat ik het gevoel had dat ik werd toegezongen. Ook met de andere collega's in de zaak werd tussen de nagelbehandelingen door veel gepraat en dat alles in het Vietnamees.

Ik vroeg of het een familiezaak was en ze begonnen te lachen. Min of meer zeiden ze, maar niet allemaal was het familie. Er zaten ook vriendinnen bij. Toen ik zei dat ik het een mooi klinkende taal vind begonnen ze te lachen. Nederlands was ook mooi vonden ze, alleen met heel andere klanken. Was het niet moeilijk voor ze om Nederlands te leren? Ja heel erg zei de acrylnagel manicuurster, maar ze hield van talen en nu moest ze voor haar studie ook nog Duits leren, maar ook dat vond ze een mooie taal. Nederland is een mooi land waar je veel kansen krijgt om te leren vertelde ze nog.

Die kracht zat dus niet alleen in haar handen maar in haar hele wezen, want nog maar vijf jaar in Nederland en al zo goed een taal spreken. Ik vind dat erg knap. De roodharige naast mij bestudeerde haar nieuwe nagels en zei met een knipoog naar mij, nou toch handig dat Vietnamees want nu kunnen jullie lekker roddelen over ons. Wij snappen dat toch niet. Nee, oh nee zo moesten we niet denken want klanten waren heilig, daar zouden ze nooit over roddelen. Nee echt niet, we hadden het over de verjaardag van ons nichtje en wat we dan allemaal zouden doen.

Ik geloofde ze en ook al was het niet zo, van mij mogen ze roddelen over me tot ze een ons wegen. Ik luister graag naar dat zachte gezang en liet nog maar een kleurtje opbrengen toen de oude laag er af was. Eindelijk kan ik Vic en zijn kornuiten vergeten en ga ik zo af en toe fijn naar een concert bij Sara. Ga ik op de koop toe ook nog met mooie nagels naar huis.


maandag 5 juni 2017

Roos

Vorige week kregen we voor ons huwelijksfeest vele, mooie en lieve cadeautjes. Ook werden we verblijdt met een VVV bon. Waar zouden we die nu eens aan besteden vroegen we ons af en keken op internet waar we hem konden gebruiken. Onder andere bij intratuin en kwam dat even goed uit want we hadden nog plek voor een klimroos.

Dat leek ons een mooie bestemming en een mooie herinnering. Op naar het tuincentrum dus. Altijd fijn om daar een uurtje stuk te slaan en nu zeker met zo'n mooi doel. 

Ik had een aantal wensen. Hij mocht rose of wit of zalmkleurig of lila zijn want hij komt aan de rose/wit/paarse border te staan naast de compassion roos die zalmkleurig is. Ik wilde graag een grootbloemige roos en hij moest geuren. 
Niets is fijner dan s'avonds nog een rondje door je tuintje lopen en de geur van de rozen op te snuiven.

Met dit wensenlijstje liep ik dus langs alle rozen en uiteindelijk mocht roos Sombreuil mee naar huis. Een witte, grootbloemige roos die heerlijk ruikt volgens het etiket. Vandaag heb ik hem op z'n plek gezet. Ik ben er zo blij mee!

Zo ziet Roos Sombreuil eruit!

Verder gaf de bon nog ruimte voor een witte Salvia en een lila Phlox voor in de border. Ook zij kregen hun plek! 



 Op haar plekje.





zondag 4 juni 2017

Haast!

Toen twee weken geleden de vakantie begon nam ik me voor om eens flink gas te geven aan mijn haakwerk: de sjaal voor schoondochter.

Over twee weken is ze al jarig en hij moet ook nog op de post en dat gaat ook niet al te snel naar Zuid Frankrijk. 

Natuurlijk wist ik wel dat er met alle festiviteiten en bezoek niet elke dag gehaakt zou kunnen worden, maar dat ik zo weinig zou doen zat niet in de planning. 

Gelukkig is het Pinksteren en dat betekent nog een extra dag vrij. Extra haaktijd dus en dat is helemaal geen straf  zo zittend in m'n tuintje en genietend van m'n blommetjes en wat toeren te maken. 


woensdag 31 mei 2017

In mijn meituin (4)

Alweer de laatste dag van mei, dus nog net even de tijd om een update te geven over de meituin. Tjonge wat groeit alles hard in deze maand. Zeker met het mooie weer van afgelopen week.
Een jaar of twee geleden vroeg mijn tante of ik soms haar pioenroos wilde hebben, want hij hun in de tuin paste hij niet meer. Ik zei volmondig ja, want mijn eigen pioenroos had de geest gegeven. Ze zouden hem voor me uitgraven, in een pot zetten en meenemen bij de eerstvolgende gelegenheid. Naief als ik was dacht ik een potje te krijgen met een pioenplantje er in. Dat bleek iets anders toen oom en tante kwamen aansjouwen met een flinke groene bak met daarin een eigenwijze dame. Ze was dus veel groter dan gedacht en ik kreeg haar onmogelijk in het plantgaatje wat ik voor haar bestemd had. Wat te doen? Ik liet haar maar in haar pot en wachtte op de tuinman die de postzegel kwam ophogen, bestraten en opnieuw zou indelen. Dat was in september 2015. Hij bekeek de pioen, die dat jaar als beloning 1 prachtige bloem had laten zien (dat was bijzonder want bij oom en tante was ze al jaren niet in bloei geweest) en adviseerde mij haar gewoon in de bak te laten staan en haar zo af en toe te verwennen met wat mest. Dat deed ik dus maar. In 2016 hadden we al twee bloemen!
Aan het begin van de week keek ik nog eens goed en ik telde drie knoppen. Twee stonden al bijna op uitkomen en afgelopen weekend gingen ze open. Schoondochter en ik keken en genoten. So beautiful zuchtte ze en ze zei dat ze ook pioenen in haar bruidsboeket wilde. Dat wordt een tikkie lastig in september vrees ik, maar ach wie weet bloeien Franse pioenen ook wel in september. In elk geval heb ik nu twee prachtige bloemen. Wit met binnenin een hardrose randje. Beeldschoon. Knop nummer drie groeit ook maar die is nog niet zover. Geeft niks want dan hebben we nog wat tegoed.
In de moesbak gedijen de peultjes goed. Sterker nog de eerste peultjes zijn reeds gearriveerd. Zo leuk om te zien. Volgende week eten wij dus peultjes. Ongeveer twee stuks per persoon maar dat mag de pret niet drukken. Nee dat is niet aardig van mij om te klagen over zo weinig peultjes terwijl die plant zo haar best staat te doen. Die peultjes kunnen ook in een salade.
Tot slot nog even een plaatje van mijn witte roos. Het is een schriel struikje en oogt een beetje zielig omdat de luizen hem letterlijk hebben leeggezogen en een aantal kleine groene rupsjes hem geteisterd hebben, maar wat een prachtige bloemen geeft hij toch. Hij geurt heel lichtjes.  

De viooltjes in de potten zijn dit weekend helemaal doorgeschoten tot bossen stro, ondanks het feit dat we steeds met gieters en de tuinslang in de weer waren. Ze zijn helemaal op. Jammer maar niks aan te doen. Tijd dus om binnenkort weer eens een bezoek te brengen aan het tuincentrum om met wat perkplantjes mooie combinaties te maken in de potten. Voor ons zilveren huwelijk kregen we een vvv bon en laat je die nu kunnen besteden in een tuincentrum. 

De kans is dan ook groot dat ik jullie volgende maand weer ga lastig vallen over het wel en wee in mijn postzegeltje, want ook in juni hoop ik gewoon verder te gaan met genieten van al dat tuinspul.

dinsdag 30 mei 2017

Une piéce de Paris

Wat was het heerlijk om afgelopen donderdag op het Amsterdam Centraal station te staan en daar de Thalys binnen te zien rijden. De Thalys met onze zoon en zijn vriendin aan boord. Na flinke knuffels, fijn om hem weer even in mijn armen te hebben, vertrokken we per tram naar het Rembrandtplein om een drankje te doen en voor zoon bitterballen te bestellen. Bitterballen kennen ze niet in Frankrijk en die heeft hij de afgelopen maanden toch best gemist.

De nieuwe logeerkamer en bed werden in orde bevonden en zo kon de logeerpartij beginnen. Zelfs het weer was een cadeautje want we konden elke morgen heerlijk in de tuin ontbijten. Schoondochter was weg van de tuin en bewonderde alle les Fleurs. Jammer dat de sering al weer helemaal was uitgebloeid maar de rozen deden hun uiterste best om op hun mooist te zijn en ook de pioenrozen deden mee. Zij transformeerden deze dagen van dikke knop naar prachtige bloem.

Vrijdagavond arriveerden de familie van schoondochter en aten we tot s'avonds laat gezellig in de tuin. Een gekwek van jewelste in het Nederlands, Frans en Engels. Alles door elkaar. We hadden het lievelingsgerecht van onze zoon gemaakt, natuurlijk eerst bij schoondochter geinformeerd of zij dat ook wel zou lusten en of haar familie daar in voor was. Dat waren ze en dus aten wij Mexicaans!

Zaterdag was ons feest en kwamen al onze dierbaren bij elkaar. Familie, vrienden, collega's stonden gezamenlijk op de dansvloer. We hebben genoten en wat zijn we verwend. Zulke mooie cadeautjes hebben we gekregen. Zo bijzonder dat mensen speciaal voor ons op pad zijn geweest en iets voor ons hebben uitgezocht.

Het meest originele cadeautje kregen we van de broer van onze schoondochter. Hij is een echte Parijzenaar, qua uiterlijk ook wel de stereotiepe Fransman met zijn pet en hij kwam aan met een brok steen. Een beetje verlegen vertelde hij half in het Frans en half in het Engels dat hij gek is van stenen en dat hij probeert bij een bijzondere gelegenheid een bijzondere steen te vinden. Voor ons had hij een stuk steen meegenomen afkomstig van een renovatie van het Place de la Republique in Parijs. Hoe bijzonder. Het is een grijze steen en als je hem goed bekijkt dan zitten er allemaal glimmertjes in. Hoewel hij daar als plaveisel heeft gelegen is het zeker geen ordinaire stoeptegel. Hij ligt op ons rek in de tuin en als de zon er op schijnt dan weerkaatsen die glimmertjes. Heel bijzonder.

Het waren heerlijke dagen, maar zoals altijd komt aan alles een eind. Vanmorgen heel vroeg hebben we zoon en schoondochter naar Schiphol gebracht en zij zijn nu weer thuis. De rest van de familie gaat vanmorgen per trein terug naar Parijs. Hoewel het echt niet altijd even leuk is als je kind ruim 1200 kilometer van je weg woont - afscheid nemen went nog steeds niet - is het wel leuk dat je er een leuke familie bij krijgt. Onze schoondochter is een schat en haar familie zijn ook schatten. Hoe mooi is dat.

Wij hebben nog vakantie en genieten nog even na van alle bloemen, kaarten met lieve woorden en alle mooie cadeautjes. En in de tuin ligt een stukje Parijs. Een mooi symbool van verbinding tussen twee families.

donderdag 25 mei 2017

In mijn meituin (3)

Wat een heerlijk weer en dat al de hele week. Ik geniet volop van de tuin. Elke dag drinken we koffie in de tuin en brunchen op ons gemakje. Na 18.00 uur wordt het te fris. Dat heb je als je op een hoek woont en er staat een fris windje, maar dat geeft niks.

De slakken vieren ook feest en hebben mijn paksoi opgegeten en van de tijm  hebben ze nog net een sprietje laten staan. Dat gaat hem waarschijnlijk niet worden. 

In de hoge moesbak gaat het beter, slakken vinden het denk ik niet prettig om met hun buikjes over het ruwe hout te schuiven. 


De peultjes groeien goed en ook de worteltjes staan er fris bij. De cavolo nero groeit ook goed maar die staat waarschijnlijk te dicht bij elkaar. Maar eens even puzzelen hoe ik dat ga oplossen.

De paprikaplant lijkt het naar zijn zin te hebben en ook de rode sla groeit lekker, alleen ook hier hebben de slakken een kunstzinnig kantpatroon ingevreten. Ach we zullen maar denken; het is de natuur. 

Vanmorgen heb ik de borders gewied want daar schiet het onkruid de grond uit en heb ik de uitgebloeide tulpen eruit gehaald. Nu ziet het er direct een stuk verzorgder uit. Volgende week willen we een ritje maken naar de rozenkwekerij en heb ik zo'n vermoeden dat ik ook nog wel een uurtje stuk ga slaan in een tuincentrum voor wat perkgoed. De viooltjes zijn helaas al weer wat op zijn retour. 

Maar nu eerst naar het station en daar zoon en schoondochter van de trein halen. Morgen komt de rest van de Franse familie en daar gaan we eens flink van genieten van dit bezoek.  Het blijft mooi weer dus: In de tuin!

 

dinsdag 23 mei 2017

Vakantievoordeel.......

Het voordeel van vakantie in eigen huis en tuin is dat je eens op je gemak kunt genieten van simpele dingen. Zoals het lezen van een boek! Gewoon op een ordinaire dinsdagmiddag in je eigen tuin in het zonnetje met je benen op een tweede stoel ongestoord lezen terwijl de beddenwas wappert aan de droogmolen!

Dat is dan weer gelijk het nadeel van vakantie in eigen huis en tuin want het huishouden gaat gewoon door. Maar ach het was voor een goed doel, want nu de logeerkamer zo goed als klaar is moesten alleen nog de nieuwe dekbedovertrekken gewassen worden en daarom wapperde dat vanmiddag gezellig in de tuin. Wapperend wasgoed maakt mij altijd erg gelukkig en het is natuurlijk fijn dat de logees straks in een schoon bedje liggen onder fris geurende lakens! De seringenbloemen waaien al weer helemaal uit helaas, maar ze geven net nog genoeg geur af om de lakens lekker te laten ruiken.

Zo zat ik dus vanmiddag helemaal in mijn nopjes met mijn neus in een boek toen ik vader koolmees aan zag komen vliegen met de snavel vol wurmenlekkers. Doodstil zat ik in mijn stoel toen hij in het vogelhuis verdween en daar ineens een hoop vogelgeluidjes hoorde, afkomstig van zijn nageslacht. Even later vloog hij weer uit met een lege snavel, blauwe kringen om de oogjes van vermoeidheid en de veren grauw en gelaten. Heel erg vermoeiend natuurlijk om zo'n schare vogelkinderen van voedsel te voorzien. In het huisje daalde de rust weer en in gedachte zag ik de kleine vogeltjes dicht tegen elkaar aanzitten in het warme nestje, de oogjes weer geloken, wachtend op de volgende ronde met lekkers.

In het andere huis was het stil, geen enkele activiteit te horen daar vanmiddag en ook geen vogel gezien die in- of uit vloog. Ik ben bang dat dit stel koolmezen toch een ander plekje heeft gevonden. Ik heb nog even gekeken of ik in de border nog wat naaktslakken vond, maar daar was het een gezoem van jewelste. Dikke hommels vlogen af en aan en gingen bloem in en bloem uit om de nectar op te zuigen. Die wilde ik maar liever niet storen en ging maar weer verder in mijn boek, begeleidt door de zoete achtergrondmuziek van de zoemende hommels. Een heel prettig, echt zomers geluid.

Toen de was droog gewapperd was streek ik hem direct weg en ging aan een ander uitgesteld tuinklujsje, de geraniums in de potten zetten. Ook al zo'n fijn klusje op zo'n vakantiemiddag.  Het was eigenlijk zo gebeurd en het staat meteen een stuk vrolijker die gevulde potten.

Mij hoor je niet klagen. Het boek is inmiddels uit en dus ga ik morgen lekker naar de bieb om nieuw leesvoer te halen. Het blijft mooi weer dus ik verheug me nog op fijne leesuurtjes in mijn tuintje.

maandag 22 mei 2017

25!

Vandaag 25 jaar geleden gaf ik mijn jawoord aan de allerleukste en allerliefste en eerlijk: Ik zou het zo weer doen! Ik hoop dan ook dan we nog minstens 25 jaar samen mogen zijn!

Wat doet een mens op de zilveren huwelijksdag? Nou allereerst uitslapen want het was ook onze eerste vakantiedag. Toen stond dochter voor ons bed met koffie en daarna klingelde de bel. De bloemist met een mooi boeket van mijn vader in een vaas van mijn moeder. Hoe lief! Zo was ze er toch een beetje bij vandaag, want op zo'n dag als vandaag schrijnt het gemis en verdriet enorm.

Na de brunch gingen we op pad, mijn bruidegom en ik. Wij zijn in Ouderkerk aan de Amstel getrouwd en hebben daar in een prachtige beeldentuin aan de Amstel de foto's laten maken. Net als vandaag was het ook 25 jaar geleden een prachtige dag en zelfs nog een tikkie warmer dan nu. Het leek ons leuk om die beeldentuin weer eens te bezoeken, maar na een prachtig ritje langs de Amstel bleek dat die niet meer bestond. Er is op die plek flink gebouwd en prachtige huizen zijn daar verrezen maar helaas geen beeldentuin meer.

Dan maar even langs het gemeentehuis en de feestlocatie van destijds. Die bestaan allebei nog wel. Toen het romantische deel van onze middag was afgehandeld ;-) gingen we over tot praktische zaken. Eerst maar eens naar Ikea want in de boekenkast die vrijdag was afgeleverd zat een beschadigde plank die omgeruild moest worden. Bij het Zweedse warenhuis ruilden we de plank en aten daarna heel romantisch met zijn tweetjes een softijsje en we vervolgden onze weg. Op naar Amsterdam Noord.

Gisteren was namelijk onze stofzuiger overleden. Het afscheid kwam niet geheel onverwacht want de aan- en uitknop  had het al begeven en daardoor deed hij het alleen nog door de stekker in het stopcontact te steken. Een paar weken later wilde hij het snoer niet meer oprollen en gisteren heeft hij nog geassisteerd bij het boren van een paar gaatjes, maar daarna liet hij, na wat prutteltjes, toch het leven. En zonder stofzuiger kan een mens gewoon niet. Daarom gingen wij heel romantisch een nieuwe stofzuiger kopen vanmiddag. Best toepasselijk na 25 jaar huwelijk.

Na wat boodschapjes voor het diner van vanavond waren er nog meer bloemen, een prachtig boeket van mijn bruidegom, bloemen van dochter en mijn broer en zijn kinders kwamen langs met een schitterend boeket en om 19.00 uur stopte er weer een bloemist met een mooi boeket. Wij zitten nu dus heerlijk tussen de bloemetjes.t e Wat een verwennerij.

Donderdag komen zoon en schoondochter en zaterdag geven we een feestje met al onze familie, vrienden en bekenden. Het leven is een feestje en je moet zelf de slingers ophangen. Nou de slingers hangen en wapperen in de wind en oh wat geniet ik van al het geluk en rijkdom dat ons is toegekend.


zondag 21 mei 2017

Welkome en ongenode gasten in de tuin!

Aan de muur van de schuur hangen twee vogelhuisjes en die stonden al een poos op vogelfunda. Er waren wel wat kijkers maar we hadden niet het idee dat het storm liep. Tja er is voldoende aanbod op de vogelhuizen markt, overal zie je riante vogelvilla's te koop dus hadden wij een leegstand.

Tot deze week! Want toen wij afgelopen woensdag op die lekkere warme dag voor het eerst weer buiten aten was er reuring in de tent. En niet in een huis, maar in alletwee. Beide zijn bewoond door een koolmezenstel. Ik denk dat het familie is en dat ze net zo lang gezocht hebben tot ze twee huizen naast elkaar vonden. Ik vind het gezellig!

Zeker omdat beide vaders zo af en toe gezellig naast elkaar op de schutting neerstrijken en dan gezamenlijk een lied aanheffen. Ik hou wel van zulke concerten en heb de beide families Koolmees dan ook van harte welkom geheten en ze veel woonplezier toegewenst. Ze bedankten vriendelijk voor de goede wensen en vroegen om een schoteltje water want met dat warme weer hadden ze dorst en was een lekker bad zeer welkom. Nou aan zulke simpele wensen kunnen we snel voldoen.

Gistermiddag moesten we naar een verjaardag maar had ik nog net even tijd voor een rondje met de gieter, want de viooltjes hadden ook al weer dorst toen ik een vreemd geluid hoorde. Een soort van gesmak! En hoe dichter ik in de buurt kwam van de bak met radijsjes des te luider het klonk. Maar eens even de bak inspecteren en verdorie wat trof ik daar aan? Mijn mooie, rode radijsjes die zo prachtig aan het groeien waren waren belaagd door twee naaktslakken. Overal hadden die krengen een hapje uit genomen. In plaats van dat ze gewoon een hele radijs opkanen hebben ze aan zowat elke radijs lopen knagen, de labbekakken.

Met een bamboestokje ging ik door het loof en ja hoor daar had ik een van de daders te pakken. Woest was ik, want ik had zo graag onze schoondochter een radijs uit eigen tuin gepresenteerd en dat gaat nu niet. Even later vond ik de andere boosdoener en ik gooide beide vandalen op de straat. Niet zo netjes misschien, maar ik was boos. En daar waren de vaders koolmees en voor ik het wist hadden die allebei een dikke naakslak in de snavel en hup daar vlogen ze ieder hun eigen huis in.

Eventjes voelde ik me schuldig want ja die slakken kunnen het natuurlijk ook niet helpen dat ze zo vraatzuchtig zijn, maar snel troostte ik me met de gedachte dat er nu twee aanstaande koolmezenmoeders zijn die een heerlijk avondmaal voorgeschoteld kregen. C'est la vie!

En nu maar hopen dat het nieuws van de verorberde slakken zich snel verspreid zodat de rest van dit schorriemorrie het hazenpad kiest en ergens anders bijvoorbeeld fijn aan het onkruid gaat zitten knagen.